Jak pomóc komuś samotnemu 'w jesieni życia'? - Netkobiety.pl

Myślę, że nie jesteś w stanie... Jest jaki jest, zawsze trzeba liczyć, że dzieci wyjdą z domu i mieć swoje życie. Po śmierci żony pewnie też nie może się pozbierać, jest sam może żyć jak chce i jak może...
Ile ma lat?

Wszystko ma złe i dobre strony, mieszkanie wielopokoleniowe też bywa niekomfortowe.

Są osoby które nie mają dzieci i muszą sobie radzić, takie życie... Starość bywa przykra...

Sam musi chcieć coś zmienić w swoim życiu.

Mieszka na wsi czy w mieście?

To pewnie jest tam jakiś ośrodek dla seniorów, ma też pewnie samochód, to i do większego miasta może dojechać, ale jak on lubi najlepiej siedzieć w domu, nie ma znajomych, to już nie Twoja wina.
Dlatego nie przejmuj się, nikt za nikogo życia nie przeżyje.

To nie ciągnij go nigdzie na siłę, niech spędza czas jak chce.
Myslisz, że lepiej wiesz czego mu brakuje, a tak nie jest. Zostaw ten temat.

Czyli jaki jest problem?

A co tatuś robił w domu jak mama żyła? Dzielił z nią prace domowe?
Sprzątał, prał, gotował, robił zakupy, mył okna, prasował ?
Kto teraz to wszystko robi żeby on był czysty, najedzony i mieszkał  w miłym otoczeniu?

Ja byłam w tej samej sytuacji, ale mi zmarł tata, a mama żyje

Założyłam jej konta na portalach randkowych (Sympatia, Tinder, Badoo) i dopiero wtedy odżyła. Teraz całymi dniami z kimś gada, poznaje. Tylko raz była na randce. Ale często mi dziękuje, że jej te portale pozakładałam, bo mówi że inaczej nie miałaby co robić.

Polecam!

To niestety, powinien pójść do psychiatry, bo to nie jest normalne. Albo tym szantażuje, żeby zmusić Cię do zamieszkania z nim, tym bardziej jak objawów depresji nie ma, jak nie jest sam, to tak nie działa.
Skąd wiesz czym się objawia ten jego dół, tyle tylko co mówi...A jeśli tak jest, to on powinien o siebie zadbać, żeby tak nie było.

Co to za miłość ojcowska, jak nie pozwala córce mieć swojego życia... Dlatego myśl o sobie, bo on o Tobie nie myśli, tylko o sobie.

Twój ojciec nie jest starcem. Ma dopiero 67 lat.  Co to znaczy schorowany, jest niepełnosprawny, ma jakieś problemy psychiczne, nie jest w stanie sobie radzić sam? Ja nie zdziwiłabym się jakby się okazało, że on się tak samo patrzy na ciebie, uważając, że musi cię wspierać. skoro żyjesz sama (z dochodzącym kolegą). Może uważa, że sobie tacy samotni tak pobidujecie razem bo ten świat jest taki zły. Wiem, że sobie radzisz po swojemu, ale nie oszukujmy się, że wiele osób w społeczeństwie,  patrzy się w taki idiotyczny sposób na osoby żyjące samodzielnie.
Przede wszystkim wy nie róbcie z niego niedołężnego, bo utrwalicie w nim taki stan. Może jak się da wyślij go na terapię tłumacząc, że przyda mu się to po śmierci mamy. Wiem, ze może być trudno, bo starsze osoby mają jeszcze przedpotopową schizę, że jak terapeuta to inni stwierdzą, że mu "odbiło". Ale może jednak się uda. Czy twój ojciec korzysta z Internetu? Przede wszystkim niech rodzina nie pomaga mu w robieniu się nieudolnym, niedołężnym, typem. Jak będzie musiał sobie radzić sam to sobie poradzi. Odwiedzaj go raz na tydzień i wtedy mu coś pomóż jak trzeba będzie. Pokazuj mu starsze osoby, które sa aktywne. Naprawdę jest wiele przykładów osób, które zaczynają ponownie cieszyć sie życiem, mimo wcześniejszego poddania się zdziadzieniu. Nie wiem jaki jest stan twojego ojca, na czym polega to schorowanie.

Może do sanatorium go wyślij.
Jeśli jest schorowany to mu się należy wyjazd.

Nie wiem co mam napisać, bo ja zareagowałabym inaczej na jego miejscu. Właśnie zaczęłabym chyba odnawiać kontakty. A on jakby strzelał focha na cały świat. Wyobrażał sobie, że rodzice budują dom, wykarmią itd...a na starość dzieci są po to, żeby się rodzicami zajmować. Z mamą jak żyła to stale się kłócili, ale za bardzo nigdzie nie wychodzili do ludzi. Mama też nie miała koleżanek, takich, żeby gdzieś wyjść, czułaby się złą żoną chyba, ale też to było dla niej marnowanie czasu jakby. Razem z Tatą przy tym domu robili, potem poprawiali i tak się codzienność ich kręciła. Brat poznał swoją obecną żonę i początkowo mieli mieszkać w domu rodziców, ale ona nie spodobała się rodzicom i byli niegrzeczni względem niej. W końcu brat z bratową postanowili, że będą budować własny dom, obok rodziców, bo dali mu działkę. A póki co postanowili mieszkać u rodziny bratowej. Tak rodzice, Tata sam strzelił sobie w kolano, jak to się mówi. Ale on(Tato) do tej pory jej nie trawi z jakiegoś powodu... bo dziewczyna jest ogólnie w porządku moim zdaniem. Potem Mama zmarła i tak on został sam, bo ja też już chwilę temu wyprowadziłam się z domu i zaczęłam układać sobie życie gdzie indziej. Raz, że chciałam tego, a dwa, że miałam już dość ich ciągłych kłótni itd...

Teraz jest mi go żal mimo wszystko. Ma problemy z sercem przez co wstawiony rozrusznik, poza tym jest słaby na nogach.

Staramy się zamieniać opieką nad nim, ale czasem zdarza się, że musi zostać sam na dzień czy dwa. I to już jest problem. On też nie jest chętny, żeby np mnie odwiedzić, tylko do niego trzeba jeździć

O pracę dla osoby w takim stanie to w małym miasteczku trudno będzie pewnie.
Czasami potrzebują osób na emeryturze, z orzeczeniem o niepełnosprawności na stanowisko portiera, szatniarza.
Możesz się dowiadywać, ale najpierw zapytaj czy tata czuje się na siłach pracować, dojeżdżać do pracy.

Pytanie zawarte w tytule jest przewrotne, bo pomocy potrzebuje autorka, by zmniejszyć/zlikwidować swe poczucie winy.

Z tego co napisała wynika, że jej ojciec pomocy nie chce, nie chce nawiązywać kontaktów z innymi, nie chce wychodzić z domu; potrzebuje jedynie bliskiej osoby, są nimi, wedle jej słów, brat i ona.

Nie można uszczęśliwiać ludzi na siłę.

Tak napisała autorka, z tym, że ojciec jej o to nie prosił, sama mu wciska co się da, a on nic... Bo przecież po to spłodził i wychował dzieci, żeby się nim opiekowały na jego warunkach

Weź go do siebie na tydzień, niech nie siedzi sam w 4 ścianach.
Musi być zmiana otoczenia i inne spojrzenie na świat.
Ma depresję, po stracie i już zrezygnował z życia.
Tylko kontakt z innymi ludźmi coś tu da.

Naprawdę ktoś zasugerował byś zerwała kontakt z ojcem? Z jednej skrajności przechodzisz w drugą, tymczasem ani psychiczne ubezwłasnowolnienie ojca (bo nim jest między innymi narzucanie swej wersji jego życia, czyli wmawianie mu, co on powinien zrobić, a czego nie robić), ani porzucenie go nie jest dobrym rozwiązaniem. Z tego co napisałaś wynika, że ojciec jest samodzielnym człowiekiem, który chciałby, by któreś z jego dzieci zamieszkały z jego domu. Na to zaś ani Ty, ani brat nie chcecie się zgodzić. Pozostaje tylko jedno. Dalsze wizyty u ojca, najczęściej jak jest to dla was możliwe i... "pozwolenie" mu na podejmowanie własnych decyzji tyczących jego życia.

Twój ojciec od dawno był - jak napisałaś - pasywną osobą, która nie chciała nawiązywać kontaktów z innymi, wychodzić z domu, śmierć Twej matki nic w tym zakresie nie zmieniła. Jedyną osobą, która może postawić diagnozę depresji jest lekarz, nie zaś ktokolwiek na forum. Jeśli nie wiesz, w jaki sposób nakłonić ojca do wizyty, poradź się lekarza, do którego miałby trafić.

Kilka zdań sprostowania.

Depresja jest poważną chorobą, nie trwa dwa dni, po których następuje pięciodniowa remisja.

Ojciec autorki nie wykorzystuje swych dzieci, to one nie decydują się na zerwanie pępowiny (co nie jest równoznaczne z zerwaniem kontaktów) i zaakceptowanie wyborów 67-letniego człowieka. To jego dzieci, teraz dorosłe już osoby, traktują go jak osobę niepełnosprawną, niesamodzielną i niedecyzyjną. Ojciec żyje tak, jak chce, zaś dorosłe dzieci zaś nie umieją/chcą tego zaakceptować.

Też coś w tym jest, ale odcięcie pępowiny leży też po stronie rodziców, powiedziałabym, że głównie.

Też coś w tym jest, ale odcięcie pępowiny leży też po stronie rodziców.

Czy ojciec Cie o to prosi, byś się nim zajmowała?
Nie dajesz mu przeżyć żałoby
upierdliwie się go czepiacie- normalnie zahacza o znęcanie.
poczytaj co napisała Ci Ajko i Wielokropek