Alkohol w związku - Netkobiety.pl

No ale to zależy. Czemu nie przegadasz tego z partnerem, albo nie kierujesz się tym, co sama czujesz?
Co do zażyczania sobie, to tutaj kwestia dyskusyjna, bo nie jesteś jego służącą, ale tak jak ja czasami wykopuję partnera do sklepu, bo mam ochotę na Colę, albo skończyła mi się śmietana, a akurat robię obiad, tak w sumie nie widzę problemu w tym, że on mnie wyśle po coś innego.
Widać też, że on ma taki model w rodzinie, słuszny czy nie słuszny.
Jeżeli Tobie to nie pasuje, to z nim to przedyskutuj i się postaw, skoro nie chcesz tego robić, zanim tutaj nakręci się wielka dyskusja

No to, że się upija i pisze przykrości to jest inna sprawa.
I tutaj pytanie do Ciebie - czy masz zamiar to tolerować i czy jesteś pewna, że chcesz tworzyć związek z alkoholikiem.
I czy chcesz tworzyć związek z facetem, który ma Twoje zdanie w odwłoku.

Facet bez honoru, godności osobistej i szacunku wobec kobiet. W dodatku alkoholik. Super wybrałaś, tylko pogratulować. Powiedz żeby palnął się w pusty łeb zanim zacznie decydować co masz mu robić a czego nie. Dziewczyno to napewno nie jest normalne zdrowe podejście. Nie pozwalaj sobie nigdy włazić na głowę ani chłopu ani nikomu innemu. I może poczytaj sobie jakimi konsekwencjami dla Twojej psychiki grozi bycie w związku z pijakiem w dodatku obciążonym genetycznie, bo ojciec pił. Uważaj bo możesz sobie życie zmarnować, mówię serio.

Bbaselle Już nie przesadzaj..Naprawdę tak ciężko ruszyć 4 litery, aby sobie kupić to piwko? Ciężko robic analizy, ile trzeba pokonać do najbliższego sklepu, ale średnio sprawny człowiek, jeśli nie jest inwalidą, to potrafi pokonać nawet te 2 kilometry, które dzielą ją od sklepu. Czy naprawdę wszystko trzeba przeżyć, aby się wypowiadać? Jeśli mowa np o winie na wspólną kolację, to nie widże problemu, aby partner kupił ten alkohol. Natomiast chęć kupienia piwka samemu dla siebie, jeśli mam blisko sklep, nie sprawia, żę partner ma specjalnie po to piwko latać.. Ludzie, po to mamy nogi, aby ich używać! Wszędzie się wozicie 4 kółkami, nawet po bułki do sklepu? Nie wiem, gdzie bohaterowie mieszkają, ale nie jest to chyba środek Sahary..

Zresztą z historii wynika, jakby Autorka miała specjalnie jeździć po ten alkohol, kiedy nagle się facetowi zachce..

Pierwszego posta powinnaś zacząć tak: uzależniony od alkoholu partner manipuluje mną i na dodatek teraz chce abym jeździła mu po piwo i tworzyła mu komfort picia w dodatku nie szanuje mnie, szantażuje oraz jest chamem jak wypije. Co o tym myślicie.
Odpowiedź: albo natychmiast podejmuje leczenie albo się rozstajecie ( przynajmniej na jakiś czas) w przeciwnym razie będzie gorzej.
Siostry tak robią ponieważ są współuzależnione. Robią to prawdopodobnie aby nie było wstydu  w okolicy że mąż łazi pijany co ileś tam dni i że dla nich lepiej jak pije w domu i nikt nie widzi. Takie że jak zamknę oczy i czegoś nie widzę to tego nie ma.

To przede wszystkim. W sumie autorko to Twój partner jawnie demonstruje Ci to, że będzie pił i chce pić (słowa z Twojego postu), jest obciążony bo jego ojciec był alkoholikiem. Wiesz co to oznacza? kochanie123 ma rację, poczytaj sobie jakie konsekwencje dla Twojej psychiki może to mieć, z czym to się je. Czym innym jest kupienie piwka porównywane do kupienia śmietany, a czym innym kupowanie alkoholu osobie z problemem alkoholowym deklarującym jawnie, że picie to nie problem.

Autorko, mój partner jest alkoholikiem. Trzeźwiejącym, nie pijącym od 144 dni, ale alkoholikiem. To rzuca cień na relację. Ale różnica jest taka, że on to odrzucał i już ponad 3 lata temu SAM Z SIEBIE poszedł się leczyć. Jak wrócił do nałogu pod ciężarem wielu spraw, to mimo odwalania cyrków ogarnął się i poszedł sensownie leczyć znowu. Radzi sobie świetnie bo jest bardzo zawzięty, jest fantastyczny w codzienności i jako partner, ale to nie zmienia faktu, że ta choroba nad nami wisi i on (alkohol) może się w naszym życiu pojawić i jeśli trzeba będzie to ja mimo pękającego serca bez mrugnięcia okiem się zwinę bo tak ustaliliśmy, bo muszę być konsekwentna, jeśli on nie będzie konsekwentny w swoich postanowieniach. Jesteś gotowa na życie z widmem takiej choroby?

Choć o czym ja mówię. Przecież Ciebie to nie dotyczy- bo mój partner chce być trzeźwy, a Twój mówi wprost- piję i chcę pić
Wyjścia są dwa: albo natychmiast podejmuje leczenie albo się rozstajecie. On "nie ma problemu" więc w sumie nie ma o czym mówić.

Nigdy nie jesteś ani trochę leniwy?
dla mnie to normalne, tak samo normalne jak to, że nie chce mi się wstawać z tapczanu i powiem partnerowi, żeby mi zrobił herbatę. Żaden problem. Jesteśmy ze sobą tak długo, że to zrobiło się naturalne i właściwie w niczym nam nie przeszkadza.

Cola dla obojga, ale zdarza mi się go wysłać po coś tylko dla mnie. Nie mamy z tym problemów.

I jak już opije się tej coli to partner jest bardzo nieprzyjemny dla Ciebie? A jak po coli wyzywał by Cię to też po tę colę chodziła byś mu?

U mnie w rodzinie to była norma "eeej,  a pójdziesz mi po chipsy?" Sklep w tym samym bloku Norma, czasem się nie chce. Nic dziwnego w takiej prośbie nie ma, nie ma też nic dziwnego w odmowie.

Ale nie wyobrażam sobie, że ktoś decyduje: "od teraz będzie tak, że ja mówię - idź po piwo, a ty idziesz, i się do tego przyzwyczaj". Gdybym uznała to za żart to bym się roześmiała i postukała w czoło. Gdyby to nie był żart - również, a potem zakończyła relację.

Ludzie są różni. Akurat w mojej rodzinie wszyscy przypięci do taczanów. I to nie kwestia "niemożności", choroby tylko tego, że się nie chce. Nie raz zrezygnowałam z zachcianki albo kolacji tylko dlatego, że jednak nie chciało mi się iść tych 500m do sklepu Mówisz o "wysługiwaniu się" i "zwykłym lenistwie", a to są nieprzyjemne łatki, i oczywiście nazywaj sobie zachowania innych ludzi jak chcesz, ale dla mnie zadzwiające jest, że masz tak negatywne odczucia wobec czegoś, co w moim rozumieniu jest zupełną normą.

Dziękuję wszystkim to tylko potwierdziło mnie w decyzji. Wczoraj z nim zerwałam i postawiłam sprawę jasno. Albo się leczy albo już mnie nie zobaczy. Wątpię że to do niego dotrze ale nie mam zamiaru żyć w takim układzie jak jest teraz.

Słusznie postąpiłaś. W takim kształcie, jak to wyglądało, ten związek nie miał prawa się udać, a z czasem mogło być tylko gorzej.

Decyzja w jakim kierunku uderzy, należy do niego, to jest w końcu jego życie i kwestia priorytetów, ale nawet jeśli się ogarnie, to na Twoim miejscu bardzo ostrożnie podchodziłabym do wszelkich deklaracji i ewentualnych prób powrotu do siebie. Szkoda życia na szarpanie się z kimś, kto nie tylko ma problem z uzależnieniem, ale nawet Cię nie szanuje.

Bagienniku, przecież w związkach wiele rzeczy robi się na zasadzie wzajemności, dlatego jeśli między ludźmi panuje szacunek i daje się sobie prawo do odmowy, to nie ma mowy ani o wykorzystywaniu, ani o byciu wykorzystywanym i to bez względu na to czy druga strona bezwzględnie potrzebuje pomocy, czy jednak sama może coś zrobić, ale z jakiegoś powodu prosi o to partnera. I choćby to było słodkie lenistwo, to właśnie to jest w tym wszystkim najfajniejsze, że się tak zimno nie kalkuluje, jak Ty to widzisz. Moim zdaniem urzędowe, skalkulowane relacje tworzy się w pracy, ale nie w domu i/lub wśród bliskich nam osób. Istnieje też coś, co jest zwykłą chęcią sprawiania komuś przyjemności i to dla samego faktu, by tej drugiej osobie było lepiej, przyjemniej, by wywołać uśmiech, a z drugiej strony pokazać, że jest dla nas kimś ważnym. Związek pozbawiony tego elementu zupełnie do mnie nie przemawia i naprawdę nie chciałabym tkwić w czymś, gdzie wieje takim strasznym chłodem.
Czytając, co piszesz, zresztą w kolejnym już wątku, odnoszę wrażenie, że idealne relacje romantyczne widzisz jako dwa oddzielne byty, które jakimś trafem mieszkają pod jednym dachem, ale na dobrą sprawę każde skrupulatnie pilnuje swojego poletka i ani na krok nie pozwoli drugiemu na wchodzenie na ten teren. Nie ma kompromisów, rezygnacji z czegoś dla dobra drugiej osoby, nie ma opcji, by ten ktoś miał spowodować, by coś w sobie zmienić. Tymczasem to tak nie działa. Na szczęście .

Prawdę mówiąc Twoje radykalne podejście do tak wielu spraw czasem jest aż zastanawiające .

Olinko Nie chcę za bardzo odbiegać od tematu, więc będzie krótko Otóż jestem pod wieloma względami pragmatykiem, traktujac dane zjawiska czy czynności, jako takie, które przynosza korzyść i służą konkretnemu celowi. Nadawanie ładunku emocjonalnego niektórym rzeczom jest dla mnie absurdem to fakt Natomiast jestem gotów do tym większych poświęceń, im sprawa rzeczywiście tego wymaga. Dlatego prędzej pobiegnę na drugi koniec miasta, by pomóc komuś załatwić ważną sprawę w urzędzie czy u lekarza, niż pobiec 200 m do sklepu, żęby komuś kupić colę W obu przypadkach nie ma znaczenia, czy osoba może to zrobić czy nie. Czuje się z takim podejśćiem bardzo dobrze i nie chcę tego zmieniać.
Akurat dla mnie w tym wątku chodzi o przysłowiowe lenistwo, choćby w postaci siedzenia na wspomnianej kanapie i nagłej zachciance. Mówiąc szczerze, to nie miałbym problemu prędzęj, aby komuś po coś skoczyć(choć nie przekonuje mnie ten cel pt "tak po prostu") niż gdyby ktoś miały mi sprawiać takie gesty. Nie znoszę takiego zachowania, kiedy ktoś mnie w ten spośób traktuje, podając mi niemal pod nos to, co mi się akurat zamarzy. Sam wolę siebie obsługiwać W ogóle nie lubię, jak mi się coś pod nos podstawia Z tego powodu wspomniałem wyżej, że Z MOJEJ STRONY nie ma sytuacji, kiedy "mam ochotę na coś, ale nie chce mi się wyjść". Nie wspominając o tym, że ja naprawdę nie spędzam czasu leżąc na tapczanie. Albo stoje, albo idę albo siedzę. Leżę tylko w czasie snu w nocy