Witam! - Netkobiety.pl

Dziękuję Ci za odpowiedź i za zainteresowanie.
Co było tego przyczyną? Nerwica lękowa, której nabawiłam się w  małżeństwie przez alkohol i przemoc. Po 20 latach wniosłam o separację. Wcześniej dwa raz wycofywałam pozew wiedziona nadzieją i obietnicami, że tym razem się zmieni i będzie dla nas dobry. Dopiero jak uderzył z pięści 16 - letniego wtedy syna, nic mnie już nie powstrzymało.Młodszy miał wówczas 13 lat. I to była najlepsza decyzja dla wszystkich. Następne 3 lata to była walka o siebie i synów, o powrót do normalnych, zdrowych relacji, o spokojny dom. Minęło 8 lat. Dopiero jak trafiłam na terapie i zajęłam się rozwojem osobistym zaczęło być lepiej. Nauczyłam się inaczej modlić, afirmować. Teraz to mi pomaga w każdej sytuacji.  Jeśli czegoś nie mogę zmienić lub zrozumieć, to zmieniam swoje podejście do tego, nabieram dystansu, odpuszczam i jakoś się układa.

Mądrze piszesz. Teoretycznie to jasne jak słońce. Jednak kiedy tkwisz w takim układzie to wygląda inaczej. To współuzależnienie. Jakby Ci ktoś poplątał zwoje mózgowe. Teraz to wszystko wiem, ale wtedy...
Zresztą uważam, że widocznie tak właśnie miało być. Musiałam dojrzeć do takiej decyzji.

Jest dokładnie tak jak piszesz. Nikt, kto nie tkwił w takiej relacji, nie zrozumie tych mechanizmów. U mnie była taka sytuacja, po której byłam jak tornado, którego nic nie było w stanie zatrzymać. Mimo próśb, a potem gróźb i zastraszania mnie przez byłego męża. Ale mnie się udało. Obserwuję wkoło wiele kobiet ( a wyczuwam takie jak pies kiełbasę), które tkwią w takich związkach, są wykończone psychicznie i fizycznie, a nie umieją się z nich uwolnić. I oszukują wszystkich naokoło, z sobą na czele. No, ale cóż...  Każdy idzie swoją drogą do piekła, jak mawia mój znajomy.