Nie mam sily - Netkobiety.pl

Dzień dobry,
Prosze o anonimowość. Czytając historie kobiet nie mogłam się nadziwić jak mogą być takie naiwne. Aż stałam się jedna z nich... Męża poznałam na studiach. Opowiadał jak go kobiety skrzywdzily, jak potrafił wszystko dla nich poświęcić. No właśnie dla nich. Bo ja moge oczywiście jedynie pomarzyć o jego atencji. Przez te lata kiedy studiowalismy zawsze mógł na mnie liczyć, zarówno finansowo, jak i psychicznie. Zawsze wszyscy się na niego uwzieli, wykładowcy, koledzy... Ja nie mogłam narzekać bo zawsze on miał gorzej. Studiowała dziennie dwa kierunki, chodziłam na kurs prawa jazdy, wszystkie obowiązki domowe spadły na mnie. Nigdy jak skończyłam zajęcia, nie czekał na mnie obiad... Smutne, teraz to widzę. Na wakacjach zawsze pracowaliśmy. Ja 6 dni w tygodniu on 5. Jego praca zawsze była cięższa, ważniejsza... Po studiach podjęliśmy decyzję, że wyjeżdżamy za granicę. Jemu kolega załatwił pracę, więc przyjechał na gotowe. Ja niestety nie miałam tyle szczęścia. W końcu znalazłam, ale zarabiam mniej od niego. Zaczęły się przytyki. Nieważne, że wcześniej to ja mu się dokładalam. A najgorsze jest to, że nie mam od niego wsparcia. Jestem sama jak palec w obcym kraju. On ma takie szczęście, że jego dalsza rodzina mieszka niedaleko. Jak pojechaliśmy do nich na święta to nawet nie zauważył, kiedy z płaczem wyszłam do łazienki. Bo ile można próbować wbić się do rozmowy, robić minę do złej gry. Może brzmi to dziecinnie, ale postaw ie się w sytuacji, gdy jedziecie do obcej rodziny na Wigilię a własny mąż nie zada sobie trudu, żebyś się dobrze czula, przerywa Ci w połowie zdania. Na codzien też nie mamy dla siebie czasu. Wieczorami jest zmęczony a w wolne woli odespac. Ja to to rozumiem. Tylko ja potrafię się poświęcić i zawsze go wysłuchać, wesprzeć. O co nie poprosi to zawsze to ma. Ja głupiego śniadania nie mogę się doprosic od kilku lat... Najgorsze jest to, że jak ktoś inny poprosi to jest w stanie zrobić wszystko. Wszystkich mu szkoda. Szefa, kolegów, babki. Potrafił zostać w pracy bo szef ma trudno. Babka jest sama(tylko wyłącznie ze swojej winy), wiec w każdy urlop jest na jej skinienie. Przez ostatni dwutygodnioey urlop, spędziłam z nim może 3 dni. Za każdym razem się ludze, że jednak znajdzie dla mnie czas... Umawia się że mną na kolacje, spóźnia się bo szkoda koledze odmówić. Wszystkich szkoda, tylko nie mnie. Inna by nie narzekala bo przecież pracuje, dobrze zarabia. No i co z tego? Ja nie potrzebuję sponsora bo sama sobie dobrze radzilam i radzę. Zamiast byz w związku i być lepiej, lżej jest ciężej.
Rozwód to chyba najlepsze wyjście. On i tak nie widzi problemu, ja już nie mam siły tłumaczyć.