To chyba skończy się rozstaniem... - Netkobiety.pl

A co Tinder już Ci nie działa?
Swipe left i next

Jesli naliczylas wiecej minusow niz plusow to o czyms swiadczy. Sama piszesz ze nie jestes szczesliwa wiec po co to ciagniesz?
Widocznie jestes kobieta ktora potrzebuje faceta dominujacego,nie tylko w lozku ale i w zyciu. A on Cie nudzi bo jest zbyt "miekki".

Jestes kobieta dorosla jak sadze i jak mozesz pytac ludzi czy to chwilowy kryzys czy to czy tamto.Nikt z nas nie zyje miedzy wami.Jak jestes nieszczesliwa to pusc go wolno zamiast byc z kims na sile.Ma taki charakter i tyle.Ty masz taki i on go docenia a on ma taki a Tobie to nie pasuje.Nikt sie nie zmienia z dnia na dzien.Jezeli wolisz dominujacego to w czym problem.Przeciez pelno takich dookola.Pamietaj jedno.Im kobieta starsza tym bardziej szuka spokoju na stare lata zamiast dominatora i kogos kto ma zmienne humory.

Moja Droga przeczytaj sobie jeszcze raz to co napisalas.Masz spokoj a szukasz huraganu.Piszesz ze jestes juz w wieku dojrzalej kobiety to w czym problem.Czego Ci w koncu brakuje? Emocji to pogadaj o tym z facetem,spontanow to pogadaj rowniez o tym,pikanterii w lozku to powiedz mu o tym a moze czegos nowego to nie mow mu o tym tylko zmien sobie na inny model tylko pamietaj zjedno ze To ze ty bedziesz chciala ten nowy nmodel zatrzymac juz do konca nie bedzie oznaczalo ze on tego chce.Docen ten spokoj bo inne go nie maja

To tez prawda.

Monika, nie wiem ile masz lat, ale i tak nie sądzę, że twój wiek metrykalny znacząco odbiega od +/- 30 lat. A to oznacza, że przed tobą jeszcze jakieś 50 lat życia. Dobrze kombinujesz niechcąc się wiązać z osoba, która nie jest dla ciebie atrakcyjna, bo gdyby twój partner był dla ciebie NAPRAWDĘ atrakcyjny, nie miałabyś wątpliwości, czy chcesz z nim spędzić resztę życia. Pisząc o atrakcyjności nie mam na myśli tylko atrakcyjności w sensie wizualnym, ale takźe temperament i osobowość człowieka, która czyni go dla nas atrakcyjnym na poziomie emocji, intelektu i ducha.
Pewnie niektórym wystarcza, że ten partner jest obok, spełnia pewną liczbę pragmatycznych wymagań, ale sądząc po twoich wpisach nie dotyczy to ciebie i jesteś osobą, która bardziej niż pewne cechy ułatwiające wzajemną koegzystencję, ceni sobie to, czego doświadcza się w bliskiej relacji z drugą osobą.
Szczerze powiedziawszy, nie wyobrażam sobie związku z osobą, która nie pobudza mnie w żaden sposób intelektualnie z uwagi na jej brak pasji i zainteresowań. Patrzenie sobie w oczka i szeptanie czułych słówek ma swój urok, ale to za mało, dla kogoś kto do szczęścia potrzebuje CZEGOŚ więcej niż świadomości, że komuś na mnie zależy. Potrzebuję też tego, żeby mnie na tej osobie zależało, na jej szczęściu i realizacji jej pragnień i marzeń. W pierwszym przypadku wystarczy, że jesteś kochana - to wariant dla niedokochanych „dzieci”, które nigdy do kochania innych nie dorosły. W drugim jest równowaga, kochasz i jesteś kochana (jest jeszcze trzeci, w którym miłość jest wtedy, gdy się jej nie otrzymuje, ale ten przypadek możemy tutaj wykluczyć). Myślę, że aby miłość trwała latami, dekadami, trzeba trafić na osobę, która jest zdolna do rozwoju, a ten rozwój niejako gwarantuje, że partner wciąż będzie dla nas interesującą osobą, którą pragnie się odkrywać. Żeby znaleźć taką osobę, to trzeba szukać, nie zadawałać się pierwszą opcją, tylko dlatego, że w perspektywie długofalowej ma w planie założenie rodziny, bo taki plan na życie ma zdecydowana większość ludzi. I oczywiście samemu też trzeba być istotą zdolną do rozwoju. Serdecznie pozdrawiam

Mam wrażenie, że autorka przede wszystkim nie ma pojęcia czego chce od związku i jakiego chce partnera. Jak nie chciała spokojnego, to po co pakowała się w związek z obecnym? Wątpię, że nie było sygnałów znacznie wcześniej, że chłopak do przebojowych nie należy.

Jeśli chce kogoś bardziej przebojowego, to faktycznie niech go zostawi. Są kobiety, które lubią spokojnych facetów, więc inna dziewczyna doceni tego chłopaka i pokocha go mimo jego wad, które zresztą dla niej wcale nie muszą być wadami albo będą nieistotne, a i autorka będzie szczęśliwsza, jeśli uda jej się znaleźć kogoś bardziej przebojowego i z zestawem wad, który jest dla niej akceptowalny.

Zgadzam się, że trzeba szukać, ale trzeba wcześniej dobrze przemyśleć czego się chce i co chce się znaleźć, bo inaczej zmarnuje się tylko mnóstwo czasu na takie szukanie w ciemno i ostatecznie nic z tego szukania może nie wyjść poza pakowaniem się w kolejne nieudane związki.

Łatwo krytykujecie dziewczynę, ale tak naprawdę żadna z Was nie chce być z facetem o niskim poczuciu własnej wartości, z brakiem pewności siebie i wpatrzonym w Was przez 24h na dobę, bez własnej przestrzeni i świata, który sprawia że facet jest atrakcyjny. Ten przestał być, bo jest trokami od kaleson, a nie mężczyzną. Przynajmniej tak wynika z opisu.

Tak to działa, no offence.

No ja ostrożnie podchodzę do tego co ludzie piszą o innych na Internecie. Autorka pisze, że chłopak nieśmiały, ale pisze też, że pracuje. Jeśli umiał sobie znaleźć pracę, to raczej nie jest taki beznadziejnie nieśmiały. No chyba że to praca w firmie rodzinnej założonej przez jego ojca/matkę i on tam nie wiem, tylko montuje. Możliwe też, że nieśmiały i niepewny siebie jest w relacjach z kobietami, bo nie ma doświadczenia.

Druga sprawa jest taka, że może praca chłopaka jest jego pasją.

Trzecia rzecz, to może chłopak ma zainteresowania tylko autorka wyolbrzymia, że tylko je, śpi i pracuje, bo to czym on się interesuje ją nie interesuje. Zresztą widują się tylko na weekendy co 2-3 tygodnie, więc nie ma jej przy nim cały czas.

Co do wpatrywanie się w nią 24h, no skoro się widują rzadko i chłopak jest zakochany to mogę w sumie zrozumieć, że chce się nacieszyć jak już jest. Jakby mieszkali przez ten rok razem i dalej by się chętnie na nią patrzył 24h na dobę, to faktycznie już dziwne.

Nie neguję tego jak ona go odbiera. Jej wpis wskazuje na to, że na jej standardy on jest faktycznie zbyt nieśmiały i za spokojny. Skoro tak i jest taka nieszczęśliwa w związku, to faktycznie lepiej, żeby zerwała i poszukała sobie kogoś bardziej przebojowego.

Nawet nie chodziło mi o to, żeby mieć całą listę oczekiwań czy tym bardziej zdolności, tylko mniej więcej wiedzieć czego się chce. Wiedza o tym czego się chce i szuka znacznie ułatwia i skraca czas poszukiwań, tak wynika z mojego doświadczenia.

Dzięki Wam, za wszystkie wpisy na pewno wyciągnę z każdego z nich jakieś wnioski.

Ja mniej więcej wiem czego chcę, myślę że nawet więcej niż mniej.. natomiast nie zawsze to jest takie łatwe spotkać taką osobę. W związku z tym, że wcześniej wybrzydzałam i przebierałam, mam na koncie 2 poważne związki i kilka przelotnych, a kończyły się z bardzo różnych powodów. Najbardziej lubiłam ten ostatni, facet miał właśnie ten zestaw cech które mi odpowiadały, natomiast miał też pewną wadę na którą już nie mogłam przymknąć oka - nie chciał zakładać rodziny, brać ślubu i mieć dzieci. W związku z tym że naciski z zewnątrz były już mocne, zegar biologiczny tykał.. może się to komuś wydać okropne, ale postanowiłam pójść na pewien kompromis uznając, że może jestem zbyt wybredna, że ja sama też nie jestem idealna więc dam szansę komuś kto odbiega od mojego stereotypowego ideału. Na początku czułam się bezpiecznie, że mogę na nim polegać, że mnie nie zawiedzie, nie zdradzi, że nasze cele się pokrywają, gdy się poznawaliśmy było więcej tematów do rozmów. Natomiast teraz widzę to tak jak w pierwszym poście. Ostatnio podjęłam próbę rozmowy na temat tego co się złego dzieje w naszym związku i czy jest w nim szczęśliwy, on jakby nie chciał dopuszczać do siebie tych słów i jeszcze bardziej osacza mnie swoją "miłością" i wyznaniami. Wg mnie boi się mnie stracić, więc czego bym nie zrobiła i nie powiedziała, on mnie za wszystko przeprasza i mówi że mnie kocha myśląc, że to jest odpowiedź na wszystko.

Wiem, że nie ma związków idealnych i ludzi idealnych, ale myślę sobie.. może to trochę naiwne ale kiedy motylki w brzuchu wylatują przyjemnie by było spędzać czas z kimś kogo się do cholery lubi! Niestety wzorców z domu nie mam zbyt dobrych więc bardzo mocno nie chcę popełnić tych samych błędów co moja mama czy babcie, a już na pewno nie chcę być z kimś z rozsądku.

I tak, zdaję sobie sprawę z tego, że podjęłam już decyzję w głowie, chciałam tylko się dowiedzieć jak inni widzą tą sytuację z innej, trochę bardziej obiektywnej perspektywy.

Ogólnie to takie było założenie, że zamieszkamy razem i wtedy wszystko będzie jasne. W teorii on ma się przenieść do mnie po nowym roku, natomiast w związku z moimi wątpliwościami nie jestem pewna czy to dobry pomysł i czy mogę mu zrobić takie świństwo, że on rzuca wszystko w swoim mieście pracę, mieszkanie, znajomych i przenosi się do mnie a ja po 2 tygodniach stwierdzę "eeee wiesz to jednak nie to".