Zauroczona narzeczona.... - Netkobiety.pl

Takie to rozsądne.
Nie chcę mojemu narzeczonemu, mojej rodzinie robić świństwa.
Kocham ich. Ale emocje targają mną strasznie.
Chodzi o to co się we mnie odgrywa. Ja nie chcę tylko dobrze i rozsądnie wybrać. Ja nie chcę tylko olać , a i tak dalej o nim myśleć. Ja chcę przestać o nim myśleć , ja nie chcę żeby on miał taki wpływ na moje uczucia.
Chcę by kiedy następnym razem się odezwie albo jak go zobaczę bym nie miała walącego jak młot serca , spoconych rąk i nieprzespanych nocy,milion myśli. Jestem załamana

magdalena122, piszesz o swoich emocjach wobec tamtego, ale zastanów się co nim kieruje, że nagle po długich przerwach przypomina sobie o Tobie i bez pardonu wkracza w Twoje życie?
To Ty dla niego jesteś "zapchajdziurą", gdy w jego życiu wieje nudą, pojawia się w Twoim i miesza, bo wie, jak na Ciebie działa.
Ten facet, to fantasmagoria i uwierz, nie jesteś dla niego ważna, jesteś zabawką, więc zastanów się, czy dla takiej ułudy, chcesz zniszczyć swoje, dziecka i swojego narzeczonego życie?

Jest jedna zasada.Masz jedno zycie i to z kim je spedzisz do konca zycia bedzie twoim wyborem.Po drodze pokus bedzie pelno i zawsze ty bedziesz musiala podjac decyzje.Ja bedac w zwiazku z kobieta potrafilem odmowic glupich zaproszen na kawe bo wiedzialem jak to sie moze skonczyc.Moje zycie jest moim wyborem i ja decyduje z kim chce je spedzic.Musisz sama zadecydowac co i kto jest dla Ciebie najwazniejszy.Sa decyzje dzieki ktorym jestesmy szczesliwi ale sa tez takie ktorych zalujemy.To nie jest zabawa tylko zycie.

Jesli nie umiesz sobie go racjonalnie wybić z głowy, lepsze będzie całkowite odcięcie go.
Nie chcę Cię straszyć, ale przyjaciółka miała takiego bumeranga.. Pojawił sie nieproszony na jej ślubie czekał przed kościołem z kwiatami..
Przyszedł do domu, gdy dowiedział się o ciąży od znajomych. W końcu jej mąż załatwił to po męsku.. Ale może dasz radę bez narzeczonego uporać się z tym.

Też uważam, że to on się Tobą bawi jak mu się przypomni, gdy mu nudno, więc szkoda życia dla takiej chwili, czy nawet takiego kontaktu, który nic nie wniesie do Twojego życia, a może je tylko zniszczyć.

I co mu powiesz? Że chętnie byś się z tamtym przespała? Że co prawda kochasz go, ale jak tamten tylko się odezwie, masz ochotę do niego pobiec?

Na pewno to przekona Twojego narzeczonego o wyjątkowości tego, co Was łączy...
Może Ci się początkowo wydawać, że tak jest, bo narzeczony będzie szalał z zazdrości. Dowartościuje Cię to. Z czasem jednak on zacznie się zastanawiać nad Waszym związkiem, przestanie on być dla niego wyjątkowy, zdystansuje się, i sam przestanie być oporny na pokusy, jakie wokół i Twojego faceta na pewno czyhają.

Zepsujesz wszystko tym wyznaniem. Zwłaszcza spokój swojego faceta.

Naprawdę świadomość, że facet się Tobą bawi, nie daje Ci otrzeźwienia? Jego dopiero teraz jara, że masz już dziecko i poważny związek, a mimo to jak tylko kiwnie palcem Ty już masz dylematy, i wahasz się, czy mu nie ulec. Pomyśl, co myśli o Twoim facecie, jak bardzo czuje się od niego lepszy. A to Ty mu dajesz tę władzę, to poczucie.
Jeśli nigdy wiele między Wami nie było, to raczej widzisz w nim sama przede wszystkim adrenalinę zakazanego owocu. Wystarczy sobie z tego zdać sprawę i nie łudzić się, że ot tylko pogadam, przecież to nic złego, ot tylko się spotkam, przecież to jeszcze nie zdrada. Każdy romans tak się zaczyna. Zresztą już teraz jesteś nie w porządku do swojego faceta i narażasz Wasz związek i szczęśliwe dzieciństwo swojego dziecka.
Idź w to, jeśli to nic dla Ciebie nie znaczy, jeśli jesteś gotowa stracić to wszystko i stać się w niedługim czasie samotną matką (nie przeceniaj swojego faceta, że tak Cię kocha i wszystko Ci wybaczy!). No chyba że roisz sobie że ów pan, który się Tobą najwyraźniej bawi, zechce stać się Twoim partnerem i opiekunem Twojego dziecka... ale... no skoro nie był Twoim partnerem, gdy jeszcze byłaś bez zobowiązań, to chyba teraz tym bardziej nie, prawda?

Tu nie chodzi o Twoje rozterki, kim był, w chwili związania się z nim, Twój obecny partner.
Chodzi o to, że pozwoliłaś sobie przyprawić mu rogi (na razie, tylko emocjonalnie).
Zalety jego, którymi nas obdarzasz, niczego nie naprawią.
Podjęłaś decyzję, by wznowić kontakt z byłym /nie byłym i utrzymywać, z przerwami na "wycofywanie się".
Slogan, banał w postaci "chciałam się dowiedzieć, co u niego słychać", to tylko wymówka. Śmiesznie brzmiąca, zresztą.
Przyjęłaś propozycję wznowienia kontaktu. To było Twoją decyzją.
Co teraz z tym zrobić, również wymaga podjęcia decyzji.
Partner, może i kochany, zrutyniał. Ogień zniknął i może jakieś resztki żaru pozostały tylko. Czyli normalne, codzienne życie z chwilami dobrymi i tymi gorszymi.
Pamięć tamtego wielkiego ogniska siedzi w Tobie.
I nikt nie może Ci tego odebrać. Wspomnienia mogą pozostać piękne, ale lekkomyślnie podjęte próby ich ożywienia sprowadzają najczęściej zgliszcza. Oraz po niewczesny żal i tęsknotę za utraconym. Tym normalnym, codziennym życiem.

Widać jesteś z tych kobiet, które cenią tylko to, czego nie mają, bądź straciły. Spokojnie. Twój jeszcze narzeczony też się tego doczeka. Wtedy będziesz go wielbiła...

5 lat nie masz. Masz rozum. Korzystaj z niego zamiast kierować się jakimś świądem nie wiadomo gdzie. Twoje decyzje, Twoje życie, konsekwencji jesteś świadoma.

Chyba nawet mi nie żal ludzi, którzy mając szczęście szukają dziury w całym, a później rozpaczają, że stracili, że głupi byli. Żal mi za to Twojego narzeczonego. I dziecka.

Zacznij myslec rozsadnie i dojrzale. Badz odpowiedzialna!
Pomysl:
gdyby KAZDY, kto sie tam kiedys zauroczyl, bedac w zwiazku i taki romans ciagnal, bylyby na swiecie same zdrady, rozwody, rozstania.
Chcesz tak? Zyc szarpanina, klamstwem? potrzebna ci ta adrenalinka? do czego?

Napisz mu pare slow, ze nic z tego nie bedzie, zycz mu wiele szczescia i nie ciagnij tego.
To doprowadzilo by do lez, nieszczescia, rozbicia rodziny.

Zycie to nie jest ciagla adrenalinka i motyle w brzuchu, jesli chce sie zakladac rodzine. Owszem, sa ludzie, ktorzy zyja sami (zarowno kobiety jak i faceci), ktorzy szukaja, spotykaja sie, zmieniaja partnerow, szukaja przezyc wznioslych i nietypowych.
Ale jak ma sie rodzine, to trzeba sie opowiedziec i nie krzywdzic innych.

Takie jest moje zdanie.
Ja zdrada i oszustwem gardze.
Uwierz mi- wielu ludziom zdarza sie zauroczenie, gdy sa w zwiazku. Mnie sie tez zdarzylo.
Ale nigdy w zyciu nie zrobilabym zadnego kroku w kierunku zdrady.
Posiedzialam, pomyslalam, " pomarzylam sobie"- i na tym koniec.
Dzis nawet nie wiem, jak on wygladal i zyje szczesliwie  w dobrym, solidnym zwiazku.

jak to sie mowi?
DAJ SE SIANA.

Excop, naprawdę mocne jest to co piszesz, ale i pomocne.

Jaki był powód rozstania, jakiego rozstania ? Ja z nim nigdy nie byłam. To było parę ładnych lat wstecz. Byłam młoda i na żaden związek nie liczyłam, a mimo to się zakochałam. Bałam się wejść w tą relację, bo bałam się zranienia. Jego świat różnił się od mojego, on sam jako facet jest nieodpowiedzialny. Tyle rzeczy widziałam na "NIE" On już wtedy potrafił "ładnie" mówić. Mówił ładnie nawet jak byliśmy oboje zajęci, kontakt wracał raz na parę miesięcy, czasem raz na dwa lata, trwał może kilka tygodni max. Ciągle głupie gadki co by było gdyby.

Nie myślałam, że mój facet jest "zapchajdziurą" . To nie głos rozsądku kazał mi go wybrać, robił na mnie albo robi dalej wrażenie jako FACET, nie jako dobry człowiek.

Jeśli bym mu powiedziała o tym to by mi powiedział "idź, przecież cię na siłę nie trzymam " nie wierzę, że by szalał z zazdrości, wiem , że byłby rozczarowany.
Im więcej czytam waszych wiadomości coraz bardziej zdaje sobie sprawę , że to ode mnie zależy. Jeśli pozwolę mu sobą pomiatac, wracać i mieszać mi w głowie, tym samym pozwolę mu na niszczenie mojego związku i mojej rodziny. A tego naprawdę nie chcę nawet emocjonalnie. Nie wiem nigdy nie było punktu gdzie jasno powiedziałam albo on , że to bez sensu albo po prostu weź się odwal bo nie mam ochoty na takie gierki. Ciągle chowalam głowę w piasek i mu na takie podchody pozwalam. Ale macie rację , jako matka i dorosła juz osoba powinnam przestać byc taka lekkomyślna..

Ach Excop, przepraszam.. Ale to wszystko takie pogmatwane było. "Rozstań i powrotów" było tyle, że ciężko określić. Większość razy on, choć ostatnim razem odcięłam się ja, dość świadomie. Dlatego myślałam, że mam to za sobą, że nawet jeśli kiedyś kontakt by się pojawił nie dałabym się głupia w to wciągnąć.

Narzeczony może i był by zazdrosny, ale nie robił by mi żadnych scen i nie próbował by z tamtym konkurować. Nie sądzę nawet żeby mnie wysłuchał. Dla niego tak jak dla was - jest coś czarne albo białe.
I nie wie o nim. A jakby wiedział to nic by poradzić na to nie chciał. Tyle mogę być pewna.
Do ciepłych kluchów też mu daleko...

Wiecie im bardziej ich koło siebie stawiam i się nad tym zastanawiam coraz mniejszy sens widzę w myśleniu o tamtym. Chyba sobie sama go w ramki przez te lata wkladalam i wierzyłam w coś co nie miało miejsca i oklamywalam sama siebie ze to wyjątkowe...

Nikt nie określa, że coś może być w kontrastowych barwach, bo różne rzeczy nas dotykają.
Z tego, co napisałaś, to rzeczywiście, wiążąc się z obecnym partnerem, nie przeanalizowałaś, dlaczego tamten wciąż zajmował Twój umysł.
Stąd, zgodziłaś się na kolejne, "a jak by to było, gdyby się wydarzyło", któreś ileś tam razy przechodziłaś w przeszłości.
Twój partner chyba dominuje w Waszym związku. Nie w sposób taki jednak, jak ten, który okazywał niedoszły poprzednik. Ma wysokie ego, chyba słusznie i przymioty, które przyciągną z łatwością inne, potencjalne Twoje następczynie. A dodając, że przewidywalny jest, zapewni poczucie bezpieczeństwa.
Pytając, czy on czasem nie "ciepłe kluchy", chciałem Cię sprowokować do bardziej otwartego wyznania.
Jednym słowem - on sobie poradzi bez problemu.
Ty zaś możesz zostać z ręką w nocniku, bo szukasz czegoś innego. Czego nawet nie potrafisz zdefiniować.

Na wstyd nie ma miejsca, gdy las podpalono, Magdaleno. Gasić zarzewie trzeba, nawet spodniami, czy sukienką - do wyboru.
Prosto i krótko: "Dałam się ponieść, nie pierwszy raz zresztą. Ale, z pewnością - ostatni. Daj nam obojgu spokój. Sobie samemu i mnie. To mój ostatni kontakt. Życzę szczęścia"
I zablokuj go, skoro masz taką możliwość. Tylko tyle, ale - w Twoim przypadku, aż tyle. I trzymaj się tego.

Tylko, żebyś się nie rozmyśliła.

Magdaleno zrobiłaś najmądrzejszą rzecz jaką mogłaś zrobić ( brawo Excop

No i tak trzymaj.
Zawsze pamiętaj o priorytetach.
Zawsze pamiętaj o tym co mozesz stracić a zapomnij o dupku który miesza Ci w głowie kiedy chce.
Ja jestem starszy pan.
Po ślubie 40 lat a razem 46 lat.
Też był moment kiedy się pogubiliśmy, bo praca, praca i jeszcze raz praca.
Wiele razy mogłem ja zdradzić lecz tego nie zrobiłem.
Czy ona mogła mnie zdradzić ?
Myślę i wierzę w to, że nie.
Kobiety o takich zasadach tak nie postępuję
Ja jej wierzę i nie kontroluję.
A tak na marginesie to dlaczego trafiłem na to forum?
Trafiłem bo się czułem się zagubiny, szukałem porady, wsparcia i wierz mi, że takowe dostałem.
Ten watek na którym pisałem umarł ( czego bardzo żałuję ) bo myśmy się zaprzyjaźnili.
Między nami była szczerość i chęć wsparcia w każdej sytuacj i tak czyniliśmy.
Ale życie jest życiem.
U mnie relacje z żoną się diametralnie poprawiły.
pozostali z tego wątku jakoś po przeżyrciach, traumach ułożyli sobie życie.
Bo tak w nim jest.
Dlatego ogarnij się i zacznij żyć dla tych którzy coś znaczą w Twoim życiu.

Dziękuję za słowa otuchy... Ja bardzo cenię sobie opinię starszych osób. Widać ten sens rzeczy które się robiło kiedyś, za młodu.
Ja nie chcę się usprawiedliwiać ani nic, ale ja nie miałam dobrego przykładu w rodzinie, babcie , matki ciotki zdradzały albo co trochę nowego faceta miały... Ja jak miałam 18-25 lat to mi to nie przeszkadzało. Może też dlatego tak łatwo dawałam się w takie dziwne znajomości , z nutką tajemniczości i adrenaliny wciągnąć. Dla mnie to był zawsze pożar i nigdy nie zdarzyło się coś co by to ugasiło. Ogień może trochę gasł, ale ta iskra była, to się nigdy nie kończyło. Trochę mi smutno z tego powodu, że to ma dalej na mnie wpływ. I nie mogę się pozbyć myśli ze jestem taka sama jak matka , że mój narzeczony na mnie nie zasługuje...

Raczej jednak nie mówimy o tym samym...

Dopisze jeszcze ze dopiero po czasie wyszlo, ze takich jak ja podobno było pare facet dobrze gral (manipulant straszny)  nigdy sie do tego nie przyznał. Mial kontakt na codzien w pracy z  dużą ilością mlodych kobiet i korzystal.. Nigdy faceta instruktora prawa jazdy...
Jak sobie przypomniałam te wszystkie chwile w ktorych przez niego plakalam to do teraz cieszę się, ze mu nie odpisalam.

Przede wszystkim, nigdy nie rezygnuj z imprezy z przyjaciółkami z powodu faceta.
Po drugie- nie obwiniaj się, powiedziałaś jak czujesz. Widocznie to gra, w której on ma wprawę, a ty kompletnie jej nie znasz.
Nie panujesz nad tym, to odetnij się, ale tak psychicznie, bo przecież nie będziesz chodzić opłotkami po mieście z jego powodu.

magdalena, wspomniałaś, że damska wierność nie jest najmocniejszą stroną Twojej rodziny.
czy bierzesz od uwagę, ze przejmujesz schemat swoich poprzedniczek?
i nie chodzi mi tu o celowe planowanie zdrady, tylko wręcz przeciwnie - wierność rodzinnym schematom.
dobrze byłoby się odciąć od tych wzorców. uznać je i porzucić.

poczytaj o ustawieniach Hellingera - po nich możesz wszystko zobaczyć w zupełnie innym świetle.

W punkt

Magdalena współczuję spotkania...
Poczytaj o zaburzeniach narcystycznych- zrozumiesz dlaczego on wraca i ucieka

Ile on ma lat? Może wydorośleje/ dojrzeje ..

I?

Coś czuje, że jesteś trollem. Jakieś szczegóły może?

Nie będzie żadnej przyszłości z tamtym.
Tak boję się że moje dziecko mnie kiedyś znienawidzi za to że przeze mnie rodzina się rozpadła, że przeze mnie wychowuje się bez ojca

On sie z innego numeru odezwał. I się z nim spotkałam , w celu wyjaśnienia sobie wszystkiego. Spotkaliśmy się wieczorem w barze. Myślałam , że w publicznym miejscu nawet jeśli bym chciała to nic nie może się stać. Ale on miał to gdzieś i mnie pocałował, a ja odwzajemniłam pocałunek. Po tym powiedziałam, że muszę iść i że w przyszłości zmienię numer telefonu bo nie chcę by on znowu nawiązywał kontakt do mnie i ciągle mi życie niszczył. I poszłam