Jesteś super - o komplementach - Netkobiety.pl

ależ dziękuję, dziękuję

a siebie można?
Jestem dobra, miła, zabawna, inteligentna, błyskotliwa... napisałabym więcej, ale skromność mi nie pozwala.

oj, na serio mamy kogoś skomplementować? Sądziłam, że tylko mamy się wypowiedzieć czy umiemy przyjmować komplementy. Ja umiem, nie robię ceregieli, usmiecham się, mówię dziękuję i tyle. Dziękuję
W sumie wiem, czy ktoś mówi szczerze czy tylko mi kadzi. W końcu znam siebie i wiem jaka jestem.
Komplementy umiem też mówić i nie mam z tym problemu, ale wybacz, Averylko droga, tak publicznie nie będę tu komplementować nikogo, nie dlatego, że nie mam za co, ale mam trochę mieszane uczucia co do zasadności takiego działania, bo ktoś może uznać to za pochlebstwo i źle to odebrać. A może komuś sprawię przykrość, gdy go pominę? Choć raczej nie sądzę, aby komuś az tak zależało na moich komplementach, no, ale nigdy nie wiadomo
Ale moja sympatia wirtualna obejmuje tu trochę osób, w tym Ciebie
Hi, hi, ja jestem bardziej ciekawa, jak już, kto mnie nie lubi Wyczuwam tu i ówdzie antyfluidy. Samo życie

Mój syn miał kiedyś zajęcia z nauczycielką, która potrafiła robić magiczne sztuczki zamieniać słabych, niewierzących w siebie uczniów, w naprawdę dobry.
Potrafiła powiedzieć o problemach w taki sposób, że nie było w tym krytyki, tylko coś co chciało się nadrobić, a zawsze akcentowała dobre strony, zalety.
Ten sam styl miała w rozmowach z rodzicami, po rozmowie człowiek był taki uskrzydlony, z wiarą, że wszystko się uda.

... cała sztuczka polegała na tym, że te komplementy były szczere! Nie siliła się na teksty w stylu "ma pani ładne włosy" (banał), ale potrafiła zauważyć, że mam dobre relacje z synem, po sposobie w jaki mówił o rodzinie i że to jest ważne, wartościowe.

Tajemnicza75 - fajnie że na świecie są ludzie, tacy jak ty, w których jest tyle empatii 

To jest efekt kulturowy - nie można być samochwałą, dziewczynki muszą być skromne, jak będą dobre i grzeczne to świat je zauważy... a potem ktoś mówi coś miłego i prawdziwego, a one "żartujesz, nigdy w życiu, nie kłam, nieprawda, ja widzę coś innego", nie wierzą w to, nie wierzą w siebie. Słuchania komplementów i rozróżniania szczerych słów, od interesownych pochlebstw trzeba się nauczyć, a przede wszystkim mieć dużo pewności siebie, by czasem odpowiedzieć "wiem, dziękuję"

czasy nie mają tu nic do rzeczy. W każdych czasach są beznadziejni rodzice, którzy podcinają dzieciom skrzydła, ciągle ich krytykując, wymagając, porównując do lepszych... a rzadko albo nigdy chwaląc. Albo takie życiowe mimozy, które przekazują swoim dzieciom postawę wycofania i niewiary we własne możliwości i dewizę - nie wychylaj się przed szereg. Pewność i wiarę w siebie wynosi się z domu rodzinnego. Na forum pełno ledwo co wyrośnietej młodzieży, która jest zakompleksiona aż strach. Byle pierdoła spędza im sen z powiek. Dzieci należy chwalić, motywować i zachęcać do samodzielności, okazywać im dużo miłości, nie traktować jak ryb, co głosu nie mają i być ich przewodnikiem po świecie a nie żandarmem.

To ładnie brzmi w książkach, ale jak masz dziecko, to masz cały czas kontakt z nim, nie da się wyeliminować nagan, pochwał - co zrobisz jak dziecko przybiegnie z rysunkiem i zapyta się ciebie "czy ładny?"
Chodzi o to, by uwagi były szczere - jeżeli na widok kanciatych kresek, które nic nie przypominają zaczniesz koncert achów i ochów, to nic nie osiągniesz, będzie to jakieś przekłamanie, natomiast jeśli pochwalisz dziecko, że się starało, że próbowało coś wyrazić, że ćwiczyło sprawność ręki (cokolwiek, co rzeczywiście miało miejsce), to uzyskasz lepszy efekt w wychowaniu.
Nie sądzę, by szczera pochwała była manipulacja w wychowywaniu.

Ja z kolei mam troche awersji do kompletnego odrzucania przez laikow teoretycznych wywodow opierajacych sie na solidnych badaniach.
Tak do konca bym tych psychologow jednak nie rozsylala na cztery strony swiata.
Ta dziedzina daje wiele wgladu w mechanizmy psychiczne, ktore nami steruja i potrafi to byc bardzo pomocne.
Kiedys nie bylo psychologow i ksiazek na te tematy i stopien samoswiadomosci wsrod ludnosci na tej planecie mial tendencje w kierunku zera. Tylko nieliczne jednostki tym dysponowaly. Odpowiednio do tego ksztaltowaly sie warunki zycia. W gruncie rzeczy dzialalo mniej czy wiecej prawo silniejszego, jak do dzis jest zreszta w duzej czesci krajow tego swiata -np. w  Afryce czy Azji, gdzie psychologia jest nieznanym pojeciem. Tak bylo jeszcze calkiem nie tak dawno temu, przed kilkoma pokoleniami - takze i w Europie.

Natomiast takze i psycholodzy sa tylko ludzmi, jak kazdy inni, wiec sa w tej branzy bardzo dobrzy, dobrzy, przecietni, kiepscy i beznadziejni.

Ja w kazdym badz razie cenie sobie, ze teraz jest latwy dostep do takich tematow i zaluje, ze nie bylo tego nawet jeszcze za czasow mojej mlodosci (wyroslam jeszcze w socjalizmie). Gdybym wtedy miala dostep do tego, co mozna miec teraz, to pewnie uniknelabym niektorych samoeksperymentow w zyciu - nazwijmy je doswiadczeniami zyciowymi - ktore niekoniecznie uwazam za potrzebne do tego, zeby moc szczesliwie zyc.
Nie wszystko trzeba koniecznie przezyc na wlasnej skorze.

Nie sądzę żeby było wielu takich. Skąd ten osąd? Moja mama była wychowywana przez despotycznych rodziców, okrutnych, wręcz znęcali się nad nią (dziś poszliby za to siedzieć). Pamięta, że jej rodzice opowiadali o swoich rodzicach i też nie lepiej byli traktowani. Moja mama mnie biła i wyzywała, ale nie stosowała takich drastycznych metod jak jej rodzice i uważała, ze wychowuje mnie dobrze, że z miłości to robi, bo w końcu tak nie cierpiałam jak ona, miałam sobie i tak sto razy lepiej. Mój ojciec też był surowo wychowywany. Trzy moje koleżanki miały podobną sytuację do mojej i moich rodziców. W pracy kiedyś o tym rozmawiałyśmy i tylko JEDNA przyznała, że miała wspaniałą matkę, dzieciństwo sielskie anielskie.... a reszta... nie chciała opowiadać lub przyznała, że było bicie i poniżanie. Czyli prawie nikt nie został wychowany na pewnego siebie, bez kompleksów.
Uważam, że dopiero psychologiczne przekazy spowodowały, że wreszcie ludzie zaczęli otwierać oczy i zastanawiać się nad konsekwencjami swoich działań, zaczęli być świadomi co z czego się bierze.
Np. moja mama nigdy nie mówiła, że nas kocha bo wydawało jej się, ze skoro daje jeść, ubiera, dba o zaspokojenie najważniejszych fizjologicznych potrzeb, to już pokazała, że kocha...po co jeszcze mówić. A ja czułam się niekochana... prozaiczne, ale dopiero dzisiejszy nacisk, że należy okazywać emocje, mówić o miłości, spowodował, że się mama nad tym zastanowiła.
Psychologicznie są różne teorie i każdy musi znaleźć swoją, dostosowaną do swojej sytuacji.

To chyba zależy od potrzeb człowieka.
Komplementy od bliskich inaczej są odbierane niż od obcych -tak to wygląda u mojej córy. Gdy ja mówię, to słyszę... "ale ty zawsze tak mówisz, bo mnie kochasz" "wierzę ci, ale ty jesteś moją mamą i zawsze tak mówisz", jednak gdy powie to ktoś inny (sąsiadka, znajoma, sklepowa, nauczyciel itp) to nagle komplement trafia w samo serce. Chodzi uchachana cały dzień, choć ja jej to mówiłam wielokrotnie i trafiało obok .  Tak jakby aprobata środowiska była bardziej potrzebna, niż nasza. Prawdo podobnie dlatego, że ją ma na codzien, a niska samoocena domaga się podwyższenia.
Natomiast do mnie bardziej trafią komplementy od bliskich, bo mam braki z dzieciństwa. Nie chwalono mnie, nie aprobowano, nie doceniano. Ogólnie nie podważam komplementów od obcych, w końcu każde miłe słowo dowartościowuje, ale największą moc mają te, których oczekujemy najbardziej, których nam brakuje.
Taki mam punkt widzenia .

Heh nie ma takich ludzi . Jeśli ktoś tak twierdzi, to zwyczajnie oszukuje... siebie lub innych. Wysokie poczucie wartości, to nie jest brak kompleksów. To poczucie, ze mamy kompleksy jak reszta świata, ale sobie z nimi radzimy na każdy możliwy sposób... przynajmniej się staramy. To poczucie, że nawet w trudnej sytuacji wybrniemy jak nie w ten, to w inny sposób, że nie ma sytuacji bez wyjścia. To poczucie, ze wśród tych wszystkich kompleksów jesteśmy tak niedoskonali, że aż oryginalni i to nas czyni pięknymi.
Ponadto... wyrabianie pewności siebie, to nie wmawianie, ze się jest najpiękniejszym, najmądrzejszym i wszystko naj... . Przedstawiasz ewidentne skrajności. Moja córka uczy się dobrze, zawsze ma pasek na świadectwie i jej powtarzam, że jest inteligentna i mądra, ze da sobie w życiu radę... ale podkreślam, ze tylko wtedy jeśli tego sama pędzie pragnąć i sama nad sobą pracować. Nie ma nic za darmo. Dodaję też, ze nie wywieramy na niej presji paska, pracuje dla siebie i na siebie, a my będziemy dumni z niej zawsze. Powtarzam jej to nawet wtedy, gdy dostanie z klasówki 3, bo wiem, że się uczyła. Nie uważam, by to było złe chwalenie.
Ja wcale nie byłam chwalona i dlatego pewnie niewiele osiągnęłam w życiu. Ona ma szanse zajść dalej. Wcale nie oczekuję, ze wyjdzie z domu bez kompleksów, bo to niemożliwe. Jednak staram się ją tak wychować, by wyszła z przekonaniem poradzenia sobie w życiowych trudnościach.
I to co piszesz na końcu, że ważne jest podkreślanie swojego zdania, nie narzucanie się. Ja też mojej powtarzam, ze jej się ma podobać, ja mam inny gust, bo różnica pokoleń swoje robi .
Żeby więcej rodziców miało tego świadomość, to wychowamy szczęśliwszych ludzi niż my sami jesteśmy .