potrzebuję się wypłakać, nie mogę zapomnieć o pierwszej dziewczynie - Netkobiety.pl

Zajmij się czymś. To banalna rada, ale bardzo skuteczna. Tylko to musi być coś, co będzie angażowało umysł i nie będziesz tego robił na autopilocie (podczas nauki zapewne odpływasz myślami, skoro nie możesz się skupić). Nie da się myśleć jednocześnie o dwóch różnych rzeczach. Sądzę, że przede wszystkim musisz chcieć zmienić obecny stan, bo jeśli będziesz wolał taplać się w swoim nieszczęściu, to nikt Cię na siłę z tego nie wyciągnie. Musi być silne postanowienie. Jeśli wychodzisz gdzieś ze znajomymi, to nie bądź egoistą i nie myśl wtedy o własnych problemach, tylko pogadaj z przyjaciółmi, zapytaj co u nich, wysłuchaj itp.

Osobiście mam inny sposób na to, aby nie myśleć o problemach. Możesz z niego skorzystać, a możesz wymyślić swój własny. Zaleta jest taka, że jeśli już go wypracujesz, to w przyszłości będzie Ci dużo łatwiej pokonywać trudności. Jeśli chodzi o mnie, to wtedy, gdy nie chcę myśleć o czymś bolesnym, zaczynam myśleć o tym, jak mogę sprawić innym ludziom radość. Tu nie chodzi o wymyślanie wielkich i patetycznych gestów, ale o codzienne sytuacje. Np. zastanawiam się kogo na drugi dzień spotkam i jak mogę poprawić tym osobom humor. Co miłego mogę powiedzieć kurierowi albo kasjerce w sklepie? O co mogę ich zapytać? Co mogę powiedzieć przez telefon rodzicom? A może odezwę się do koleżanki, z którą dawno nie miałam kontaktu i zapytam, co u niej? Może zejdę do sąsiadki z dołu i zapytam czy nie potrzebuje czegoś ze sklepu lub apteki, bo akurat tam idę? W pierwszym momencie pewnie pomyślisz, że to pierdoły, ale kiedy człowiek zaczyna się nad tym zastanawiać, to od razu jakoś cieplej się robi na sercu. Nie mówiąc już o tym, że kiedy wprowadzi się to w życie, to nagle świat nabiera kolorów, bo ludzie się uśmiechają, chcą rozmawiać i człowiek dziwnym sposobem przestaje czuć się taki samotny i nieszczęśliwy. Tylko warunek jest jak wyżej - trzeba chcieć zainteresować się innymi. Jeśli staję przed problemem, który da się jakoś rozwiązać, to zachowuję zimną krew i pracuję nad rozwiązaniem. Jeśli nie da się już nic zrobić, bo jest pozamiatane, to odwracam od tego swoją uwagę i pomagam innym rozwiązywać ich problemy, które można jakoś rozwiązać (w przeciwieństwie do mojego). Polecam!

Jeśli świadomie lub podświadomie decydujesz się na to, by użalać się nad sobą, to nic się samo nie zmieni. Tu trzeba działania. Myślę, że 2 miesiące to wystarczająco dużo czasu, by otrzeć łzy (nie należy mylić tego z nieprzejmowaniem się lub zapomnieniem!) i zacząć odbudowywać swoje życie. Im dłużej się rozpacza i rozpamiętuje, tym trudniej potem z tego wyjść.

Nie jest dziecinne, po prostu usunąłeś ją ze znajomych dla własnego dobra, gdybyś nadal ją miał w znajomych to w niczym by to nie pomogło. Proponowałabym nawet z
zablokować ją całkowicie żebyś nie widział niczego związanego z jej osobą.

Kiedyś byłam w podobnej sytuacji do Twojej, u Ciebie to trwa dopiero 2 miesiące więc to jeszcze za krótki czas żeby nagle przyszła ta normalność i chęć zamknięcia tego rozdziału na zawsze. U mnie trwało to pół roku. Jedyne co mi pomagało i odrywało mnie od myślenia o drugiej osobie były spotkania z rodziną, znajomymi, im częściej się spotykałam z tymi osobami tym mniej już myślami byłam tam gdzie nie powinnam.

Co do tej kobiety, którą spotkałeś, czasem wygadanie się całkowicie obcej osobie może bardzo pomóc, ponieważ ta osoba Nas nie zna, nie ocenia Nas i może inaczej spojrzeć na daną sytuację, może też wiele pomóc samą rozmową i wysłuchaniem. Tak więc warto.

Nie dziwię się też, że tak bardzo to przeżywasz bo był to Twój pierwszy związek, było dużo obietnic, planów. Mimo wszystko musisz dążyć do tego aby ten rozdział zamknąć, a jeszcze troszkę drogi Cię czeka niestety, choć i tak już zrobiłeś postęp wyrzucając ją ze znajomych
Tak więc wierzę, że sobie z tym wszystkim poradzisz i odnajdziesz tą radość życia

Kto z kim zerwał? Naprawdę zaczęło się rozpadać, bo nie chciałeś z nią zamieszkać? Taki z Ciebie lovelas, że bałeś się ustatkować, a teraz cierpisz?

Kluczowe pytanie -- czy było Cię chociaż stać na napisanie jej na przykład tak:

dzieliliśmy się ze sobą wszystkim, tym jak wyglądał nasz dzień, o naszych problemach, niepokojach, naprawdę, pisaliśmy baaaaardzo dużo, z czasem po prostu serce zaczęło mi mięknąć i naprawdę, co raz bardziej, co raz więcej myślałem o tej dziewczynie. ...byliśmy ze sobą bardzo blisko, wspieraliśmy się, no ale cóż , aż w końcu z mojej winy, bo bałem się z nią zamieszkać na stałe.... nie mogę wyjść z dołku emocjonalnego, .... jednak czuję, że moje serce dalej jest rozbite na milion malutkich kawałeczków. Dużo rzeczy mi się o wiele ciężej robi, czy to nauka, czy jakieś inne rutynowe rzeczy, tak jakby nie wiem no wszystko straciło sens, co przełożyło się na to, że np. rzadziej się uśmiecham, naprawdę... Dzisiaj, jak niechcący natknąłem się na jej zdjęcie z jakimś chłopakiem, to po prostu przybiło mnie do muru....

To byłby fajny list miłosny. Ale domyślam się, że Ciebie po prostu nie stać na wysłanie jej takiego emocjonalnego listu. Jeśli ją kochasz, to trzeba walczyć... abyś za 20 lat nie żałował ani chwili, abyś wtedy był pewien "zrobiłem wszystko co mogłem... ta miłość nie wypaliła, musiałem żyć bez niej".

Przechodzilem przez takie cos , poprostu zapomnij o dziewczynie bo to bez sensu. Jak pisales jak ktos kogos kocha to to okazuje. Jak ktos sie bawi moimi uczuciami to od razu na stepie nie ma u mnie zadnych szans , to latwo wyczuc. Pokaz ze jestes facetem a nie baba i sie nie poddawaj nigdy. Tyle fajnych lasek na swiecie jest.