jak radzić sobie z napadami nerwów??? - Netkobiety.pl

Nie ma konkretnej rzeczy czy osoby która mnie wyprowadza z równowagi. To są głupstwa typu sprzeczka z matką, niemożliwość zrobienia danej rzeczy, upuszczenie czegoś z rąk...

Moze problem jest gdzies indziej a własnie w ten sposob emocje znajduja ujscie, nie wiem czy takie proby panowania nad soba cos dadza, moim zdaniem to takie budowanie tamy a rzeka i tak jak bedzie silna to ja ominie i wypłynie w innym miejscu. Sa ludzie co sami sie kaleczą, są ludzie którzy bija innych, sa tacy co niszcza jakies rzeczy, jakkolwiek by na to nie patrzec nie jest to calkiem zdrowe.
Miałam kiedys chłopaka, który o byle co (własnie nie jakies powazne problemy ale bzdury) tak sie wsciekał i nieważne było gdzie był, z kim, walił piesciami, kopał czasami nawet głowa uderzał i rzucał jakimis przedmiotami wrzeszczac do tego, nigdy mnie nie uderzyl ale zawsze sie tego balam. Czasami mysle, ze próbował tez zwrocic na siebie uwage. Ja raczej tak nie robie, jezeli juz to płacze, czasami do momentu az sie zmecze i wtedy boli mnie głowa, oczy i nos mam napuchniete i czuje sie podle, ale jakos mi to pomaga, jak dzieciak A propos dzieci, moze tak sie zaczyna bicie własnych pociech od szarpania, popychania, klapsów itd.

zapomniec sie nie da tylko stosunek Twoj moze sie do tego zmienic, niejasne to wszystko jeszcze tez jest dla mnie, moze po terapii cos tam mi sie rozjasni. Np. moj ojciec alkoholik zmarł a z matka która mnie lała nie mieszkam i mam sporadyczny kontakt a moje demony nadal mnie scigaja po tylu latach Dobrze jednak, ze tu piszesz bo od czegos trzeba zaczac a ja zycze Tobie wytrwałosci

Ja gdy mam atak, wychodzę  do miejsce gdzie nie ma nikogo ( inny pokój, klatka schodowa) pale papierocha i jak się uspokajam to wracam z udawanym bananem.

Ja chce w to wierzyc
Wczoraj ogladałam wykład jakiegos profesora na temat dzieci "wychowanych" w rodzinach gdzie jest przemoc i rodzic ma np. problem alkoholowy, porównał taka rodzine do gniazda, które w normalnych warunkach powinno chronic ale w takiej rodzinie samo z siebie jest zagrozeniem. Takie dziecko jest karmione toksycznym pozywieniem, które wydaje sie, ze nie jest mozliwe by je strawic i nie dosc, ze jest karmione toksycznym pokarmem to nie dostaje nawet dobrego pokarmu. Ja wiem, ze to niesprawiedliwe i ze czasami gdy próbujemy sie zwierzac słyszymy "łe, co ty tam mozesz miec za problemy, posłuchaj mojej historii...", ale zycie w takim srodowisku jest straszne , nie mozemy brac odpowiedzialnosci za naszych rodzicow, sa dorosli (nawet jezeli swoim zachowaniem przecza temu), ale my zasługujemy na pomoc. Jezeli nikt z najblizszych nie chcial Ci pomoc bo np. ojciec pił a matka lekcewazyła Twoje potrzeby twierdzac, ze co Ty mozesz miec za problem bo to ona ma problem z pijakiem a ty jestes tylko gówniarzem i nic nie rozumiesz i niedosc, ze ona musi sie uzerac z pijusem to jeszcze z Toba ma problmy. Brzmi znajomo? Ale nikt nie byłby "normalny" i zachowywał sie "normalnie" żyjąc w takim koszmarze. Rodzice nie pomoga Ci, bo oni sami sobie pomóc nie sa w stanie, ale to tez nie jest Twoja wina i obowiazek im pomagać. Czas pomyśleć o sobie

Chyba jednak czas się przejść i poprosić o pomoc, mimo iż nie wierzę za bardzo lekarzom, a tym bardziej publicznym, a kasy nie posiadam na tyle, by chodzić na wizyty prywatnie ;/

TrzyKostkiLodu- Twoje słowa są mi bardzo znajome. Powiem Ci tak, już od 5 lat nie są małżeństwem, matka znalazła sobie innego mężczyznę, a ojciec inną kobietę, zmieniliśmy mieszkanie, a z tatą spotykam się regularnie co miesiąc (mieszka w innym mieście) i nie czuję do niego żadnego żalu ani nic... Co według mnie jest dosyć dziwne. Ale także boli mnie że z charakteru jestem całkowicie podobna do niego.

Nie no ja ufam ludziom i to za bardzo (to mój słaby punkt). Zresztą nie umiem kłamać, paplam jak nakręcona. Kiedyś właśnie nie potrafiłam znaleźć wspólnego języka z drugą osobą, ale z biegiem lat minęło to (!). Jeżeli chodzi o lekarzy to moim zdaniem niedouczone, żerujące na czyimś nieszczęściu pijawki... Wiem, to stereotyp, ale takie mam wrażenie. Gdy jestem chora czy coś to nigdy nie chodzę do lekarzy i trzymam się bardzo dobrze z tym, mimo iż chorowałam gdy byłam dzieckiem na astmę oraz byłam w szpitalu co miesiąc na zapalenie płuc, gdzie pielęgniarki faszerowały mnie prochami, bym nie płakała za matką, gdy jej nie było... A najbardziej wtedy mnie bolało to, że ojciec może jej krzywdę zrobić, w czasie gdy leżę w szpitalu... Pamiętam te noce, gdy spałam z np nożyczkami czy nożem pod poduszką, ze strachu, że coś może się stać w nocy...

Chodzi o te nożyczki i nóż pod poduszką?

życie jest pełne niespodzianek i to w szczególności tych złych.

Piję kawę nic nie pomaga

Bardzo zaniepokoił mnie Twój post. Nie ma co tu dyskutować, radzić Tobie, jak opanowac stres, bo moim zdaniem potrzebujesz rozmowy, takie pisanie niewiele da. Radziłabym znaleźc sobie jakieś hobby, które będzie dla Ciebie wazne, na którym sie skupsz, ot choćby czytanie ksiązek, wtedy może będziesz bardziej wyciszona i Twój problem się zmniejszy. Spróbuj postawic sobie cel, żeby w trakcie kłotni, czy też ataku nerwów, znaleźc sobie jak najszybciej zajęcie, iśc na silownie, czy pobiegać, wtedy z pewnościa rozładujesz tkwiące w Tobie napięcie i nie będziesz miała siły, żeby wrzeszczeć, czy uzywac rekoczynow.
Pozdrawiam