Czuję się już spisana na staty - Netkobiety.pl

Z tym zapominaniem to nie jest tak źle, mój brat na poborach zapomniał jak nazywa się jedna z jego sióstr, bo zawsze do niej mówił Pulpet, no i na to wyszło, że jej wogóle nie podał, miał o jedną siostrę mniej .
Kochana, dużym krokiem było to że sprzeciwiłaś się rodzicom i zaczęłaś dobrą szkołę, masz liceum, maturę to już naprawdę coś. Nie ma beznadziejnych ludzi, są tylko tacy którzy sobie to wmawiają i staje się rzeczywistością, że nic im nie wychodzi. Poradziłabym Ci żebyś uwieżyła w siebie, że jesteś naprawdę wartościową kobietą. Wychować dwójkę dzieciaczków to jest naprawdę wyczyn, podziwiam Cię, naprawdę. Mnie też zdaża się wybuchnąć na moją córeczkę, bo mam takie chwilę, że myślę - nie dam rady, ale to przechodzi, nastaje nowy dzień i postanów sobie, że od jutra zaczniesz wierzyć w siebie, że też potrafisz! Dobre nastawienie naprawdę potrafi zdziałać cuda! Pozdrawiam Cię serdecznie.

Dziękuję za odpowiedzi i wsparcie. Paulino20, zapoznałam się z artykułem i zaczęłam wykonywać ćwiczenia. Jeszcze tam wrócę. Trudno będzie pozbyć się mi swoich przekonań. Nie udało się to do tej pory, a jestem już kobietą po trzydziestce. Wstydzę się tego wieku, bo chyba większość ludzi postrzega mnie jak zagubioną, delikatną dziewczynkę. W ich oczach pewnie dlatego mam znacznie mniej lat, ale nie chcę żeby tak było. W krytycznych chwilach smutku wspominam swoje porażki. Było ich dużo. W świecie gdzie inne kobiety robią karierę ja tak naprawdę mam mały staż pracy. Rzadko pracowałam na umowę o pracę. Częściej na zlecenie lub bez zarejestrowania. Byłam też wolontariuszką. Lubię ludzi, ale czasem ma wrażenie, że zachowuję się żenująco i wolę milczeć. Zapominanie to może nic wielkiego, z tym, że mam też kłopoty z myśleniem, z, np po wyjściu z bloku od znajomej nie wiem, w którym pokoju przed chwilą siedziałam. Może to coś na bakier z wyobraźnia przestrzenną, choć ćwiczenia z testu na tę kategorię wyszły mi nieźle, ale całego testu na inteligencję nie odważyłam się zrobić. Często nie jestem pewna, czy dobrze rozumiem polecenie. Kiedyś, po drodze z miasta poszliśmy razem z mężem podpisać umowę w przedszkolu i z wrażenia zapomniałam do jakiej grupy będzie uczęszczał mój syn. Musiałam się cofnąć. Gdy rozmawiałam z Dyrektorką, mąż często wchodził mi w słowo, a po wyjściu uznał, że nie potrafię niczego załatwić. Wkurzyłam się, bo nie miał racji. Ale on nie dodaje mi otuchy. Niby mogę na niego liczyć, czasem przytuli, pomoże , ale jego słowa ranią. Gdy po cesarce wróciłam do domu, osoba z jego rodziny powiedziała, że ja mam za dobrze, bo kiedyś kobiety miały po 10dzieci i lepiej sobie radziły, a wiedziała, że miałam dużo problemy ze zdrowiem. nie zamierzam mieć więcej dzieci, ale to mnie zabolało. Zresztą, w przeciwieństwie do niej nie chcę żyć tak jak dawniej. To minione czasy. Teraz też uczęszczam na kurs, ale pod koniec zaczęłam się denerwować. Mąż wysłał sms. że córka wyje od dawna i wtedy zaczęło mi wszystko lecieć z rąk. W pracy i w szkole podobnie zachowywałam się w stresujących sytuacjach, ale wtedy miałam jeszcze arytmię. Teraz jestem wyleczona. Zima nastraja mnie depresyjnie. Nie chcę, żeby dzieci to odczuły. Najgorzej, gdy zbudzę się w nocy i przypominają mi się wszystkie porażki i słowa krytyki. Jest też strach o przyszłość. Mam książkę z ćwiczeniami na umysł i pamięć. Może do niej wrócę. Jednak niczego już nie jestem pewna. Rodzice przecież znają swoje dzieci, Bywają te mało bystre. Fakt, że przy odpowiedniej stymulacji, wierze rodziców w dziecko, można rozwijać inteligencję. Nie wiem czy dla mnie nie jest za późno... Dziwnie się dziś czuję. Robi mi się ciemno przed oczami. Chodziłam na psychoterapię, ale taką typu hmmm. Psycholog pełnił bardziej rolę słuchacza, ale może pewnego dnia znów spróbuję. DDA nie ma w moim mieście. Nie wykluczam jednak. Jednak zaświtała jakaś iskierka nadziei. Dziękuję.

Nie potrafię jeszcze siebie zaakceptować. Wydaje mi się, że jestem coraz gorszym człowiekiem. Zaczynam wierzyć, że wypowiedziane pod moim adresem przykre słowa, były prawdą. Kiedyś myślałam, że jestem dość dobrą matką, ale moja depresja naprawdę źle odbija się na dzieciach. Nawet wbrew woli skrzywdziłam dziecko. W wyniku niedomówień, nieporozumień z mężem, obiecałam coś co nie spełniło się. Chyba poniosłam już karę, bo przesunął mi się dysk w kręgosłupie i cierpię też fizycznie, a w święta powinnam się radować. Naprawdę nie chcę dramatyzować. Chcę być dobra. Zawsze uważano mnie za subtelną osobę, ale czuję, że zmieniam się, bo już nie umiem poradzić sobie ze smutkiem. Wybieram się do psychiatry. Zawsze mocno wszystkim się zamartwiałam . Czasem były to drobiazgi, innym razem poważne sprawy. Nie śpię wtedy, gryzę poduszkę, nie jem. Żeby zachować jakiś szacunek do siebie, staram się robić wiele rzeczy i wymyślać ciekawe zabawy. Teraz jednak potrzebuję ciszy. Nie poszłam dziś do Kościoła. Nie mogę do końca się wyprostować i czeka mnie rehabilitacja. Wczoraj nawet chwilami cieszyłam się, że mnie boli, bo wtedy mniej cierpiałam psychicznie. Nie lubię sprawiać nikomu bólu. Nie chcę już podawać przykładów. Może jeden. Czasem gdy byłam w ciąży, prosiłam męża, aby przeniósł dziecko, które zasnęło w innym pokoju, a on zawsze przenosząc mówił do synka, "widzisz, taką masz mamusię". Wiem, że mówił to pół żartem, ale ile takich żartów w ciągu dnia można znieść. Sama częściej podnoszę głos, motam się, zapominam. W mojej rodzinie dużo się ostatnio działo i mam też poważnie, śmiertelnie chorą bliską koleżankę, która sama się załamała i nie chce ze mną rozmawiać. Próbowałam pomóc, dałam złudną nadzieję i zawiodłam. Wszystko razem skumulowało się w ten czas świąteczny w postaci strasznego poczucia winy, smutku, lęku. Będę się starała wszystko jakoś odplątać, popracować nad swoim tępym umysłem. Zawsze chciałam być mądra. Zależało mi na tym bardziej niż na urodzie. Wygląd też nieco zaniedbałam i wyglądam mizerniej. Kocham całą swoją rodzinę. Nie potrafię jednak sobie wybaczyć. Jak mam to zrobić?

Oczywiście nie jestem Tobą ale czytając Twoją historie to tak jakbym o sobie czytała.Podobnie jak Ty słyszałam od mamy że z niczym nie dam sobie rady.Zresztą nie tylko od rodziców w szkole nie raz słyszałam "wy matoły do dwudzistej piątej potęgi,do niczego się nie nadajecie".Wychowywano mnie na grzeczną dziewczynkę więc nigdy nie miałam odwagi stanąć po swojej stronie i powiedzieć "i tutaj się pani stanowczo myli,jakim prawem mnie pani ocenia".Uwierzyłam w to co słyszałam .Jak wyglądałoby moje życie gdybym wiedziała że dorosły może się mylić.Uczę się miłości do samej siebie,daje sobie prawo do popełniania błędów.Gdy jestem zmęczona to tak po prostu jest i idę odpocząć.