Czy kontrolować lektury dzieci? - Netkobiety.pl

Ciekawy temat
Mi rodzice nigdy nie zabierali książek. Jako nastolatka podbierałam stare numery rodziców z serii Harlequin? których oni już dawno nie czytali, a trzymali je gdzieś na dnie w pufach Chyba nawet nie interesowalo ich co czytam, ważne było, że czytam książki zamiast siedzieć przed komputerem. Zdarzalo się, że chowałam książkę pod większym podręcznikiem do historii haha Jednak nie bylo znowu aż tak dużo książek z erotyką, przeważnie sięgałam po inne rodzaje (kryminał przeważał).
Ale sądzę, że swoim dzieciom będę podglądała, co takiego sobie czytają. Jeśli będzie chlopak to nie będę mu zabierała 'świerszczyków' w wieku nastoletnim, chociaż wolalabym, żeby pogadał z rodzicami najpierw, ale jeśli nie będzie chciał to, no cóż, wiek dorastania. Mam nadzieję, że przekażę swoim dzieciom odpowiednie podejście do czytania książek, które zawierają takowe treści i nie będą po ich przeczytaniu biegać po mieście w poszukiwania rozładowania emocjolanego

A jeśli dziewczynka to zabierzesz?

Vian, z chłopakiem to był przykład, bo przeważnie chłopcy czytają takie rzeczy Ale PRZEWAŻNIE, bo ja też z kuzynami czytałam te gazetki u babci na wakacjach Więc nie, dziewczynce też nie zabiorę. Tylko zaznaczam, że wolalabym, aby nas rodziców pytali jeśli cos będzie na rzeczy w tych sprawach, a nie czerpali źródło z gazetek, bo tam nie napisano, że zakladają gumeczkę. Przynajmniej za moich czasów nie bylo tak napisane Podejrzewam, że dziewczynki będą siedziały na blogach internetowych. Ja tak robiłam.

Nie wyobrażam  sobie by ktoś decydował o tym, co mam czytać.
Rozumiem, że są książki kontrowersyjne, niebezpieczne i o ile mogę zrozumieć, że ktoś może być zaniepokojony, że jego nastoletnie dziecko zaczytuje się "Mein Kampf" to absolutnie się nie zgadzam na cenzurowania beletrystyki.  Z filmami ograniczenia wiekowe wydają mi się zasadne i zrozumiałe - niektóre obrazy są zbyt dosłowne, ale książka wymaga wyobraźni - to zupełnie coś innego niż obraz podany "na tacy".

A co do treści czytanych w internecie - mam w kompie standardowe zabezpieczenie parental control - jeżeli moja córka okaże się na tyle sprytna aby obejść zabezpieczenia to znaczy, że jej umysł jest na tyle sprytny, żeby sobie z tymi treściami poradzić.

Nie podoba mi się wychowanie na zasadzie ochrony dziecka przed nie odpowiednimi treściami - jestem raczej za tym by od małego uczyć, że internet jest pełen śmieci i należy się w nim poruszać ostrożnie i rozważanie, żeby sobie do głowy śmieci nie pchać. A to, co ktoś zrobi ze swoja głową to jego sprawa - nawet jeżeli tym kimś jest moja córka.

Należy umieć odróżniać ziarno od plew, ale żeby się tego nauczyć trzeba ćwiczyć

Zakazałabym, jeśli mogłoby to wypaczyć jego/jej światopogląd i nakłaniałoby do przemocy. Heh, chyba wybrałabym takie same kryteria jak przy delegalizacji partii politycznych (oczywiście żartuję - ale jeśli książka byłabym typowym manifestem nienawiści, np. rasowej itp. Czyli coś w stylu "Main Kampf".
Erotyki bym nie zakazała. Światopogląd? Dziecko to nie ja, ma prawo mieć inny. Brutalna? Nastolatek widzi dużo brutalnych rzeczy w Internecie, książkę też może przeczytać.
Co do kościoła - krytykuje już chyba wszystko co może. Nawet Harrego Pottera (uwielbianego w czasach, kiedy byłam w okresie podstawówka/gimnazjum), Zmierzch itd. Dla mnie to przesada, ogólnie kościół mam, za przeproszeniem, w poważaniu w swoim życiu, więc i dziecka nie zamierzam "wypaczać".

Ja Mein kampf fragmentarycznie czytałam i nazistką nie zostałam, więc nawet tego bym dziecku nie zakazała, ale na pewno podrążyłabym temat - dlaczego to czyta, co o tym myśli itd. Ewentualnie bym reagowała raczej argumentami niż zakazami stricte. Zresztą ja wierzę, że nie ma książek, których nie należy czytać.

A tak z ręką na sercu, to chyba najbardziej by mnie bolało, gdyby moje dziecko rzuciło się pożerać jakąś literacką megaszmirę a la twarze Gray'a, chociaż tu też nie bolałoby to, że to czyta, ale gdyby się tym zachwycało. Pewnie wtedy próbowałabym zainteresować je czymś sensowniejszym.

Anik, ale jak będziesz kontrolować? Zabierając jej te książki? Czy rozmawiając z nią o nich?

Spójrzmy racjonalnie.
Rodzic ma zabierać książkę dziecku, czytać kilka dni/tygodni, a potem ewentualnie oddać lub zabrać?
To już byłaby nadgorliwość.

Pamiętam oburzenie mojego taty, gdy w telewizji puszczono ocenzurowaną wersję jakiegoś filmu.
Był strasznie zły. Jego zdaniem było to traktowanie ludzi jak debili. Bo niby czemu inne kraje mogą oglądać wszystkie sceny filmu, a u nas się tego zabrania puszczając jakąś jałówkę?

A ja bym chciał ugryźć pytanie z nieco innej strony - mamy tu na forum osoby w wieku gimnazjalnym, w szkole średniej, studiujące, po studiach, dojrzałe - prawie każda grupa wiekowa. Zatem czytaliśmy ( I hope so ) mniej więcej te same lektury choć rzecz jasna są na pewno różnice. I pytanie brzmi - czy akurat lektury a przynajmniej jedna z nich którą poznaliście jakoś bardzo was zmieniła na gorsze? A może jest taka książka ale która nie była lekturą, może przeczytaliście ją później? Bo szczerze mówiąc ja sobie takowej nie przypominam więc i nieco dziwi mnie to że jakaś książka, tym bardziej w szkole może być 'zła' i należy ją cenzurować, wykluczać z list i tak dalej.

Na mnie wpłynęła "Wieczna Treblinka". I o wiele częściej myślałam o tej książce i śniła mi się po nocach niż te wszystkie lektury na którą chce się nałożyć jakąś pseudo-cenzurę.

Nie zakazałabym dziecku żadnej książki. Niepokoiłoby mnie jedynie namiętne czytanie jakiś jednolicie radykalnych treści (u dorosłego, aczkolwiek znacznie młodszego ode mnie, brata lekki popłoch wzbudziła we mnie jego kolekcja mocno nazistowskich książek).

Sama czytałam wszystko co wpadło mi w ręce. A wpadały ciekawe rzeczy Miałam zwichrowanie na punkcie erotyki. W rodzicielskich zbiorach było sporo lektur odpowiadających moim zainteresowaniom. "Seks dojrzały" Starowicza przeczytałam w wieku poniżej 10 lat. Nie zwichrował mi psychiki. Trochę za wcześnie przeczytałam de Sade. Pamiętam, że jedna z bohaterek miała 15 lat i wydawała mi się bardzo stara. Więc mogłam mieć jakieś 12. Ale też przeżyłam bez urazów Trochę bardziej przeżywałam potajemnie wykradane czasopisma kryminalne - jak przeczytałam o szkielecie znalezionym w ścianie to długo bałam się schodzić do piwnicy bo wydawało mi się, że we wnęce pod schodami na pewno jakiś szkielet jest wmurowany. Młodziutka musiałam być

A rodzice? Późno się orientowali, ale reakcje były ok. Kiedy mama znalazła w moim pokoju kolekcję "świerszczyków" - stwierdziła, żebym najpierw poczytała coś odpowiedniego do mojego wieku. Przytaszczyła mi z biblioteki wszystkie książki o seksualności człowieka przeznaczone dla dzieci i młodzieży. "Świerszczyków" nie zabrała Jedyny jej protest pamiętam w wieku 15 lat, kiedy miałam spędzić długie tygodnie w szpitalu i zażyczyłam sobie dla rozrywki zestaw książek o obozach koncentracyjnych. Chyba obawiała się, że one mnie w smętność wpędzą, a ja chciałam tylko czytać coś co mnie wówczas interesowało

Wydaje mi się, że książki są mniej niebezpieczne od przekazów wizualnych. Treść książek mózg dziecka/nastolatka przyswaja w sposób, do jakiego jest na danym etapie przygotowany, przepuszczając przez filtry aktualnego światopoglądu. Filmy nie podlegają takiej "obróbce" i są przyswajane bardziej dosłownie.

Anik, nie każdy ma czas na to, aby czytać. Niestety.

Postępuję (a raczej postępowałam gdy były nastoletnie) z moimi dziećmi, tak jak moi rodzice. Czytanie było zawsze mile widziane i było zachęcanie do tego.
Oczywiście ukrywałam się z pewnymi lekturami , choć w zasadzie niepotrzebne.
Rodzice sami podsuwali pewne książki, ja to samo robiłam w stosunku do własnych dzieci. Czasem im to pasowało (rodzaj lektury), czasem nie. Nie kontrolowałam co czytają, bo i tak wiedziałam - rozmawiamy do dziś na temat przeczytanych książek. Jeżeli przy tym czytali jakieś książki, które uznałabym za ... hm.... nieodpowiednie, to nie widzę problemu, jeżeli wiem, że czytają też inne.
Gdy mi jakaś czytana przez dzieci książka "nie pasowała" z różnych przyczyn, to i tak nie zabraniałam czytania, tylko rozmawialiśmy na ten temat. Ja mówiłam co mi nie pasuje, z czym się nie zgadzam, oni m mówili swoje zdanie. Bywało, że dochodziliśmy do konsensusu, bywało, że pozostawaliśmy przy swoich zdaniach. Tak jest do dziś. Dzieci biorą z naszej biblioteki książki jakie chcą i żadna nie jest przed nimi chowana.
Tak samo było z muzyką, filmami, malarstwem.

Zaniepokojona byłabym gdyby dzieci czytały - ogólnie rzecz ujmując - chłam.
Druga sytuacja, kiedy byłabym zaniepokojona, to gdyby dzieci (ale we wczesnym okresie) zaczytywały się "niezdrowo" książkami propagującymi złe idee. Jeżeli za chęcią czytania stałaby zwykła ciekawość, to nie mam nic przeciwko. Im więcej poznają, tym lepiej.
Tylko uśmiecham się pod nosem, gdy np. Młody na wakacje zabiera ze sobą Prousta

Delia, a ile lat ma Twoje dziecko/dzieci?

Po prostu, warto wiedzieć, co czyta dziecko i sprawdzić to na jakiejś stronie (są takie np. specjalnie dla chrześcijan). Jeśli coś nas zaniepokoi to zamiast wyrwać z rąk poświęcić kilka minut na rozmowę, dlaczego "Zmierzch" czy "Grey" nie są dobrymi modelami na związki gdy dzieciak nieco podrośnie

Mi nie kontrolowano, w sumie to nawet mama nie wiedziała co czytam, a czytałam poza Musierowiczową, i kryminałami i wieloma innymi książkami w okresie gimnazjalnym, czy nawet pod koniec podstawówki, książki erotyczne. I to nie żadne tam Sagi skandynawskie  (Sage o Ludziach Lodu zaczęłam dopiero mając 20lat), ale regularne erotyki, ba nawet takie porno w wydaniu książkowym. To były książki mojego taty, nie chciałam żeby mama je wywaliła i po prostu je zwinęłam. do tej pory ukrywam je w szafce, ale już nie czytam. Obiektywnie uważam, ze nie  jest to odpowiednia lektura dla 12latki, ale nie stałam sie po tym hmmm jakaś zła, czy frywolna. Po prostu wszystko zależy od tego, jaka jest dana osoba, czy jest podatna w tym przypadku na słowo pisane.

Ja swoich dzieci kontrolować nie będę, za te kilkanaście/ kilkadziesiąt lat, to będę w ogóle prze szczęśliwa, jak cokolwiek będą chciały czytać. Wychodzę z założenia, że nie ma "złych" książek, są tylko źli ludzie, którzy je naciągają pod swoje chore teorie

Ciekawy temat, ale z tego powodu, że w 90% to raczej jest problem, żeby w ogóle dzieciaki zachęcić do czytania. My czytamy wspólnie od samych początków i książki zawsze staramy się kojarzyć przyjemnie, ale jak niedługo przyjdzie szkoła i obowiazkowe lektury, to tylko mam nadzieję, że to nie pójdzie na marne. - Lekcje i lektury kojarzą się czasami prawie jak kara.

Sama miałam zakazane czytać niektóre książki ( konkretnie chodzi o tematykę), ale ...phi i tak czytałam po kryjomu , głownie dlatego ,żeby wyrobić swoja opinie i własne zdanie, a nie bazując na innych osądach i recenzjach. Zawsze wolałam mieć swój pogląd i swoją interpretacje

Znam sporo rodzin  religijnych, którzy sortują dzieciom książki jakie mogą czytać, a jakie stanowcza zakazane ,bo zle moce i takie tam fiksum dyrdum wyimaginowane w ich łebku

Dziecku nie będziemy zabraniać  czytać literatury różnorodnej i tego nie robimy,  odskocznią   od naszej liberalności w tym temacie byłoby, gdyby dziecie zafascynowało się kultem okrucieństw,  przemocy, ksenofobi i same na wzór ślepego inspirowania się na przekazie powielałoby cos  karygodnego, do czego autor nawołuje .
Co innego czytać  horrory i tym podobną mocną literaturę ( nie sprzeciwiam się) a co innego odzwierciedlać to w realnym życiu choćby emanując namiastką fascynacji  okrucieństw -wtedy odseparować należy   od tych przekaźników   czy to filmy, czy książek)

ciężko mi podać jakieś konkretne bo po prostu biorą książki jakie są u nas w biblioteczce.
ale w sumie najmłodszemu dziecku kupiliśmy serię książeczek z wrześniowej akcji "czytam sobie" no i na targach książki były całe działy poświęcone literaturze dla dzieci.

Sprawdzam, chcę się orientować w tym jakie preferencje literackie wybierają dzieci. Pewnie o połowie nie wiem, ale nad tym chyba nie da się zapanować. Uważam, że gust literacki każdy wyrabia sobie sam, nie będę krytykowac miłośników komiksów bo takie pozycje też trzeba umieć czytać. Jednak owszem- sprawdzam wchodze w polemikę, dyskutuję nad historią myśle, że dzięki temu nawet średnia pozycja może być ciekawym polem do rozmowy, analizy i wyciągnięcia wniosków.

A ja lubie zabierać dziecko do biblioteki. Chodzimy jakoś od półtora roku jak syn miał. Znaczy głównie chodzę tam sama, ale młodemu też czasem się zdarza - u nas jest możliwość dość długiego trzymania książki, jeśli nie ma rezerwacji to po 3, 4 miesiące nawet trzymaliśmy te ulubione. A nawet te ulubione w końcu się nudzą.
https://domksiazki.com.pl/
No i tak - staram się kontrolować to co córka czyta.