Dzień Zaduszny - nasze refleksje - Netkobiety.pl

a co do swieta zmarlych ciezko kogos stracic kto byl bliski wtedy potrzeba bliskosci ludzi  na ktorych mozna polegac

nigdy szczerze mowiac nie myslalam o tym. bardzo dobry temat. jak to mowia " z prochu powstales i w proch sie obrocisz". nie wiem co bedzie po smierci. jak na razie nie boje sie tego co bedzie. martwi mnie tylko to jak poradzilaby sobie w przypadku mojej smieci rodzina, najblizsi. co mowiliby o mnie znajomi.

święto zmarłych chodzi o zaduszki bo wszystkich świętych to święto chrześcijanskie a zaduszki wyrosły na bazie dziadów i są jakby nie było świętem zmarłych. to sięga dużo wcześniej niż lata 80 te radze poczytac troche o poganstwie i chrzescijanstwie i o starciu sie tych dwoch kultur

Przede wszystkim wkurza mnie fakt, że mam te świadomość.

Boję sie umrzeć młodo (strach o samotność dzieci), nie chcę cierpieć w chorobie lub być niedołężnym ciężarem dla innych.
A samo nie wiem "przejście" bardzo mnie ciekawi. Czy w ogóle jest cos po śmierci ...

Mam nadzieję, ze zdążę się nacieszyć tym ziemskim życiem Tyle jest dobra na ziemi, kochane osoby wokoło, tyle do zobaczenia, szkoda by mi było. Teraz tak myślę.

Kobieto,zartujesz? Mnie sie twoj post szalenie podoba Szlochy dzieci nie wroca ci zycia wiec jakiz sens lzy wylewac? Juz lepiej zorganizowac wieczorek z rodzina lub twoimi znajomymi na ktorym przy muzyce wspominac sie bedzie "glupoty mniejsze i wieksze pani MArioli" (imie wzielam z nicku- sorry jesli zle odgadlam). 
Nie mamy wprawdzie mozliwosci wyboru rodzaju smierci ale wolalabym zeby moja byla szybka i nie polegala na powolnym umieraniu w szpitalu. Szybko i schludnie we snie ot jakbym chciala. I po moim mezu. Nigdy przed nim.

Śmerci się nie boje. Umrę kiedyś, tak jak i Wy.
Na kazdego z nas przyjdzie ten moment.
Nie ma zycia po smierci, kto choć raz dogłebnie przeczytał Biblie, nie wysłuchując tylko popierdół księdza w niedzielę, wie o czym piszę.
Po smierci nie ma nic "śpimy" czekając na wezwanie Boga do zmartwychwstania. A to czy zasłuzymy by zyc dalej...
no właśnie.
W ciagu 2 lat byłam na pogrzebie 4 bliskich mi osób.

Mając dwójke dzieci....mam schizy totalne. Jak nie napada mnie wizja że umiera mi moje najmłodsze 11 miesięczne kochanie,czy będę wtedy w stanie normalnie zyć, to znowu ,że mnie zabraknie i co wtedy te moje pociechy zrobią, jak sie będą czuć, czy ojciec podoła.

A to znowu że starszy syn odejdzie z tego świata i czy i jak to zniosę.

Matki nie powinny widziec smierci swoich dzieci - tak mi kiedys babcia prawiła. Coś w tym jest.

Za duzo mam refleksji na temat smierci, wiem jedno, po smierci nie ma nic, nie ejstesmy świadomi tak jak nie ejstesmy świadomi niczego podczas snu.
Zmarli nie widzą, nie czują, nie słyszą, to czy zapalimy świeczke, czy nie to tylko i jedynie nasza sprawa,moralna, uczuciowa.

Ważne jest dla mnie to jak odejdę - w cierpieniu i bólu, czy po cichutku w nieswiadomosci........

Za duzo napatrzyłam się na agonie moich bliskich,a nie trwało to godziny a dni. Natomiast babcia, moja mama - ona mnie wychowała - odeszła po cichutku we snie, niczego nie swiadoma. O 1 w nocy jeszcze bujała na rękach swojego  3 miesięcznego prawnuczka, z usmiechem na twarzy i cmoknięciem w usta powiedziałyśmy sobie "Dobranoc", przytuliłyśmy sie, szepnęłam pamietam - kocham cie babciu,serce moje, i babcia poszła spać.
O 6 rano juz nie zyła. Mój starszy syn kręcił się po jej pokoju myśląc po prostu że prababcia po prostu spi, zrobił nawet jej herbatę.....

ehhhh..idę ryczeć...ale wolę taka smierc, niż umierać w agonii na raka,gdy już nawet morfina nie działa - a to spotkało mojego dziadka.

Od pewnego czasu myślę dużo o śmierci. To się chyba zaczęło w 2006 roku -  pierwszy raz miałam taki mały atak paniki - zaczęłam płakać myśląc o tym że kiedyś umrę - co ze mną będzie. Próbowałam czytać biblię trochę, zaczęłam od początku, skończyłam gdzieś w miejscu, gdzie tak mnie zdołowało, że pamiętam do dzisiaj jak płakałam, że jestem za brudna i zniszczona, że nikt mnie nie chce - ale nie wiem sama czy to Boga chciałam czy chłopaka, chrześcijanina, którego poznałam. Czas mijał, w 2008 roku w szkole ktoś podarł moje marzenia i nadzieje na dalsze życie - nie wiedziałam co z sobą zrobię, bo oblałam większość przedmiotów i z tego co ta osoba powiedziała, nie miałam możliwości robić tego z czym myślałam że mam szanse. Znowu beczałam - nic to nie rozwiązało. Potem postanowiłam że zakończę swoje życie (chyba wcześnie w 2009) bo po co żyć jak nie jest mi dobrze a i tak umrę - moi bliscy też, ci którzy mnie kochają też umrą - więc po co żyć, po co się męczyć. Pewnie bym tego nie zrobiła, bo byłam tchórz, ale kto wie, może i bym zrobiła, bo nie miałam żadnej nadziei - nawet jakby mi się podobało to życie, to myśl o śmierci mnie przerażała i chyba chciałam to po prostu zakończyć. Ale nie zdążyłam, bo Bóg mnie odkupił. Poznałam kolejnego Chrześcijanina, który ze mną rozmawiał, prawie codziennie o Bogu. W końcu powiedział mi że to jak Go ignoruję i obrażam jest złe i poniosę za to karę, znowu się rozpłakałam, bo wiedziałam dokładnie na co zasługuję po śmierci. Bałam się drugiej śmierci, o której mówi Objawienie Jana. Ale Jesus mnie zbawił od niej zbawił - dosłownie uratował, i teraz mam po co żyć - dla Niego, za to co On dla mnie zrobił - wziął ciężar moich grzechów na Siebie, i za mnie poniósł karę. Zmarł, a potem wstał zmartwych - tak jak ja wstanę, dzięki Niemu. Żyję dla Niego - Dla Jezusa, który jest Bogiem. Jest nadzieja, ale tylko w Chrystusie.  Bo tylko On wygrał ze śmiercią, dla nas. Uczynki nas nie zbawią, bo prawo złamaliśmy - musimy Mu ufać. Zaufałam Bogu że przez to co Jezus zrobił, ja mogę i będę żyć. Nadal myślę o śmierci, ale już się nie boję. I to nie jest tak że jestem Chrześcijanką i wierzę w kłamstwa, bo to mi daje nadzieję - bo jakby to były kłamstwa, to by dla mnie nie wystarczyło i wolałabym się zabić.

Odświeżam...
Jak to z wami jest? W ogóle w jakikolwiek szczególny sposób obchodzicie ten dzień?
Chciałabym jeszcze raz rozróżnić 1.11 - Uroczystość Wszystkich Świętych, które jest świętem radosnym, gdzie ''wszyscy święci balują w niebie'', z radości że już tam są Jednak tego dnia zwyczajowo też się odwiedza cmentarze. 2.11 - to wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych, czyli tzw. Dzień Zaduszny.
W tym szczególnym czasie Kościół daje nam możliwość uzyskania i ofiarowania za zmarłych odpustu zupełnego. Mogą go uzyskać wierni, którzy nawiedzą kościół, lub kaplicę publiczną 1 listopada od południa i przez cały Dzień Zaduszny. Taki odpust można go uzyskać tylko jeden raz w ciągu dnia.

Oprócz tego codziennie, w dniach od 1 do 8 listopada, po spełnieniu określonych warunków,  wierni mogą uzyskać odpust zupełny, który ofiarowuje się wyłącznie za zmarłych. W tym celu należy pobożnie nawiedzić cmentarz i odmówić, choćby w myśli, modlitwę za zmarłych. Wymagane jest też zachowanie zwyczajnych warunków odpustu, takich jak brak przywiązania do grzechu, stan łaski uświęcającej, przyjęta Komunia św. i modlitwa w intencjach Ojca Świętego.

Jestem osoba wierzaca i sie nie boje smierci,poniewaz zobacze w tym momencie Jezusa.

z racji wyuczonego zawodu dobrze wiem, co sie dzieje z ludzmi - umieraja - i jak to wyglada po smierci. przynajmniej z fizycznego punktu widzenia

wiem, ze sama tez umrę. kazdy umrze. nie da sie poki co od tego uciec i, no cóż, moze tez byc tak, ze ta smierc bedzie bolesna.
ale skoro nie da sie uciec, to uwazam tez, ze nie ma co sie zadreczac.
nie jestem za to do.końca pewna czy chciałabym dozyc poznej starosci. równie dobrze, to ja moge wybrac moment w ktorym zaprosze Śmierć, zeby mnie zabral.
liczę na to,że będzie to ŚMIERĆ z Prattcheta

Kiedyś śmierć była dla mnie pojęciem absolutnie abstrakcyjnym, odkąd jednak straciłam swoich bliskich poczułam, że jest tuż obok, czai się i może nadejść w każdej chwili. Śmierć, spośród wszystkiego, co dzieje się na ziemi, jest jedyną pewną okolicznością, której każdy z nas doświadczy, więc tak, jak najbardziej dotykam tego, że kiedyś mnie nie będzie. Jednak oswoić się z tą myślą nie potrafię. Najbardziej chyba boję się z czymś nie zdążyć.

Rewia, stragany przy cmentarzach to jedno, ale są ludzie, którzy spotkania przy grobach traktują jak spotkania towarzyskie. Mam bliską znajomą, która kilka lat temu straciła córeczkę, do dziś swoją żałobę przeżywa dotkliwie. Była zdruzgotana, kiedy spotkani przy grobie dziewczynki siostra męża ze swoim mężczyzną urządzili sobie radosne pogaduszki. Ona chwaliła się jak pyszny zrobiła obiad, on opowiadał o remoncie dachu. Mężczyźni są inni, choć i ich nic nie usprawiedliwia, ale ta kobieta dotąd wydawała mi się wrażliwą istotą. Na miejscu znajomej czułabym podobny niesmak.
My jeden z grobów odwiedziliśmy w tym roku po raz pierwszy, nawet mój syn stał w zadumie, spokojnie, szanując miejsce i emocje innych. Od dorosłych ludzi oczekuję zrozumienia, wystarczy milczeć i nie przeszkadzać.
Pomijając kwestię, że oboje zdają sobie sprawę z sytuacji, to przypuszczam, że na znajomą wystarczyło spojrzeć, by zauważyć, że potrzebuje pobyć sama ze sobą, swoimi myślami i sercem pobiec do córeczki, że rozmowy o obiedzie i dachu są w takiej chwili co najmniej nietaktowne. Odrobina empatii i nic więcej. Tak niedużo, a w takich chwilach tak wiele...