Mam za długi jęzor... Jak go skrócić? :/ - Netkobiety.pl

mam ten sam problem i wiesz - tak, ludzie mogą Ciebie skrzywdzić. wiem z doświadczenia.Też próbowałam to w sobie zwalczyć, ale nie jest to łatwe. na wiele spotkań szłam z nastawieniem: "więcej będę słuchać, niż gadać", a i tak nic z tego nie wyszło. Jednak pewnego razu ktoś to wykorzystał. może nie w jakiś bardzo ważny sposób, ale obrócił pewną kwestię w stronę kpiących żartów.. było mi tak przykro, że teraz moje postanowienie nareszcie zostaje wypełniane.
Z tego co piszesz, Ciebie jeszcze nikt tym nie zranił i tego Tobie naprawdę nie życzę. Jedyna rada jaka przychodzi mi do głowy to po prostu przed każdym spotkaniem wbijaj sobie do głowy, że miło jest też słuchać. zastanów się także w ciszy, co Ty wiesz o innych, a co oni wiedzą o Tobie. może zrób nawet listę. jak zobaczysz to czarno na białym to może da Ci to do myślenia na tyle, że następnym razem ugryziesz się w język
życzę powodzenia, bo czasem ludzkie słowa potrafią naprawdę zranić..

Ja dla odmiany długo pracowałam nad swoją otwartością. Teraz w testach osobowości wychodzi mi maksymalny ekstrawertyk i dobrze mi z tym. Nikt nigdy nie wykorzystał tego co mówię przeciwko mnie, za to taka otwartość bardzo ułatwia życie i zjednuje ludzi. Okruszka - Twoje 4 przyjaciółki wcale mnie nie dziwią. Łatwo jest przyjaźnić się z kimś tak otwartym jak Ty - dużo łatwiej niz z kimś, kto zachowuje dystans. Staraj się troszkę zastanawiać nad tym co mówisz (albo raczej - komu), nie czuj się też jedyną odpowiedzialną osoba za przebieg rozmowy Próbuj rozmawiać świadomie, ale generalnie pamiętaj, że Twoja gadatliwość to raczej zaleta niż wada! I nie martw się o "tajemniczość" - niekoniecznie ilością wypowiadanych słów jest ona mierzona Ja np wiele razy słyszałam, że jestem "tajemnicza", głównie od facetów. Nie mogłam pojąć, jak osoba, która tyle chlapie jęzorem na swój temat może być odbierana jako tajemnicza... okazało się, że jestem jestem tajemnicza, bo...nieprzewidywalna Nigdy nie wiadomo co zrobię, co powiem, jak się zachowam...

Może nie będę pytać o szczegóły, ale czy mogłabyś powiedzieć ogólnikowo czego to dotyczyło?

november, no więc właśnie trafiłaś w sedno. Ja również za Chiny nie mogę znaleźć granicy. Wychodziłam zawsze z założenia "nic co ludzkie nie jest nam obce", ale od jakiegoś czasu, gdy nastolatkowy styl bycia mnie opuścił, zaczynam zmieniać zdanie. No właśnie dla wielu osób "może być obce". I trudno wyczuć jakie intencje kryją się za uśmiechem rozmówcy.

No właśnie, śmieszna sytuacja. Wybrałam się raz do pewnej koleżanki. Pomyślałam:"dzisiaj nie będę opowiadała o tym, i o tym. Pogadamy o sprawach ogólnych...". Jak coś, ugryzę się w język. Spotkanie jak zwykle przebiegało mile... A w pewnym momencie zrobiło się tak miło że powróciłam do myśli sprzed spotkania, myśląc "eeee, a dobra, co mi tam" i popłynęłam. I ok. Było wciąż miło, ale jak wyszłam, nagle zdałam sobie sprawę, że ta koleżanka opowiadała mi o sprawach prywatnych naszych znajomych. Może nie tyle wrednie obgadywała, co referowała mi fakty, które może powinna była zachować dla siebie. Przez drogę do domu miałam ochotę napisać sobie flamastrem na czole "głupia" ... Jaką mam gwarancję co ona rozpuszcza? I nie o to chodzi że dopadnie mnie jakieś "zło" z jej strony. Ale to po prostu jest NIEPOTRZEBNE!

Natomiast, dziękuję vinnga za pocieszenie w kwestii "tajemniczości"...

pennylane, masz rację, po prostu masz rację.

Fajnie że nie jestem sama w moich przemyśleniach. Zastanawiam się czasami czy ta gadatliwość to nie jest również pewne leczenie kompleksów. Miałam rok temu trudny okres (rozstanie z facetem po kilku latach) i niektórzy znajomi, byli "wspólni". Co ciekawe, większość pozaręczana i zgrywająca wielce "dojrzałych". Od rozstania przeszłam całkowitą metamorfozę i zauważyłam, że nie dość że chciałam wyjść za mąż za niewłaściwego faceta (choć do zaręczyn nie doszło), to do tego chciałam spieprzyć sobie swoje marzenia dla naszego, wspólnego "dobra" (czyli iść w stronę spokojnego, ustatkowanego życia, dzieci itp.). Dzisiaj wiem, że to nie mój czas, że chcę się bawić, podróżować itd, ale do czego dążę. Nagle stałam się w ich oczach "singielką" i faktycznie poczułam że traktowali mnie z takim niby współczuciem,  pobłażaniem. Szlag mnie trafił gdy kolega świeżo po swoich zaręczynach, powiedział: "nie martw się, i Ty się zaręczysz któregoś dnia". Wiem że to było dziecinne z jego strony... Może od tamtej pory chyba staram się pokazać jak wiele się u mnie dzieje, jaka to ja jestem "dzielna". Choć to głupie, bo przecież powinnam się cieszyć że jestem panią mojego życia i jeśli już coś udowadniać, to tylko sobie... Ech...

Bez kitu dziewczyny, chyba faktycznie czas zacząć pracę nad sobą ...

A ja w przeciwieństwie do Was zawsze miałam problemy z otwieraniem się przed innymi i mówieniem o swoich bardzo osobistych problemach. Raczej rzadko mówiłam o sobie (choć z ,,normalną" konwersacją na neutralne tematy nigdy nie miałam problemów), za to inni mieli w mojej osobie świetnego słuchacza i wciąż obarczali mnie swoimi bolączkami. Tak się do tego przyzwyczaili, że zupełnie nie zwracali uwagi na to, że ja może wcale nie mam ochoty być wyłącznie taką poduszką do wypłakiwania się. Ja z kolei musiałam kogoś naprawdę dobrze znać i ufać mu, aby potrafić się zwierzyć. Rzecz w tym, że kiedy to ja miałam poważne załamanie i naprawdę przyszedł taki moment, że było mi potrzebne zwyczajne wygadanie się i wyrzucenie z siebie emocji- nie potrafiłam tego zrobić, a inni wciąż dorzucali mi swoje trzy grosze. I żeby nie zwariować musiałam się od tego odciąć. Tak więc we wszystkim trzeba umieć znaleźć złoty środek, bo żadna skrajność nie jest dobra. A tak na marginesie- bardzo ważna jest umiejętność otwierania się, ale wyłącznie przed właściwą i godną zaufania osobą.