Pomoc innym. Jej wymiar dla obu stron. - Netkobiety.pl

Pomoc biedniejszym w czasie przedświątecznym ma swoją tradycję. Myślę, że daje ludziom poczucie spełnionego obowiązku wobec uboższych i buduje poczucie większej wartości. Pamiętam jak  kilkanaście lat wstecz rządzący miastem  ustalili, że 6 grudnia będą rozdawać dzieciom  z ubogich  paczki ze słodyczami. Mnóstwo matek z dziećmi tłoczyło się  długo przed czasem. Przyjechał Mikołaj przed ratusz, a następnie rozpoczęto rozdawanie paczek. Żal było patrzeć, jak ludzie  o mało nie wyrywali sobie tych paczek z ręki.

Jeżeli chodzi o tradycję, to się zgodzę, ale czy przyczyną jest lub może być budowanie własnej wartości, tego nie wiem.

Często słyszy się o magii świąt. Filmy, publikacje, tysiące dzieł na ten temat. Poznajemy historie o ludziach, którym okres Bożego Narodzenia odmienił życie albo serce. Wierzymy, że w tym czasie można stać się lepszym. Możliwe, że nastrój wyzwala tkwiące w nas dobro.

Przyznam się szczerze, że dając bezdomnemu drobniaki myślę o sobie. Gdy taki natrętny żebrak dopadnie mnie na parkingu, to daję mu coś na odczepnego i żeby mi auta ze złości nie porysował.
Ale gdy oddaję coś na zbiórkę dla potrzebujących, to dlatego że ja mam święta i chciałabym, żeby inni też mieli trochę radości. Chybaby mi świąteczny karp ością w gardle stanął, gdybym nie przyłożyła ręki do poprawy bytu innych.

Wydaje mi się, że magia świąt polega na dzieleniu się radością, którą sami odczuwamy.

W moim przypadku pomoc zależy od osoby i tego co dla mnie zrobiła (nie dotyczy bezdomnych). Jak ktoś był dla mnie dobry - to i ja dla niego/niej góry przeniosę. Jak ktoś mi zaszedł za skórę to nawet gdybym był ostatnią osobą, która by go/ją uratowała przed śmiercią - nawet palcem bym nie skinął a jeszcze wypomniał to i owo, na końcu dodając - "trzecia zasada dynamiki jest zasadą nie tylko w fizyce". To samo dotyczy osób w jakiś sposób bliskich dla takiego delikwenta/delikwentki - chłopak/dziewczyna, matka/ojciec... A pamięć mam bardzo dobrą. I nie - nie boję się, że to "zło" by do mnie wróciło. Rachunek by po prostu wyszedł na 0.

W przypadku osób dla mnie "dobrych" - patrz wyżej + czuję się lepszy, pełniejszy duchowo, 'me serce roście' patrząc na uśmiechnięte buzie takich osób, które dzięki mojej pomocy są szczęśliwe W przypadku osób "złych" ich uśmiech odebrałbym jako "frajer - kolejny raz dał się wydy...ać"

W/w pomoc lub jej brak nie zależy od okresu jaki akurat mamy - czy to Boże Narodzenie, czy połowa czerwca, czy jakieś inne święto/miesiąc... Zawsze te same zasady stosuję

Bardzo praktyczne podejście.
Pomyślałeś czasem, że gdybyś za złość odpłacił dobrym uczynkiem, to obdarowanemu stałoby się głupio?
Nie wierzę, że przez jego umysł nie przemknęłaby myśl:. "Ja byłem dla niego taki niedobry, a on mnie ratuje w potrzebie."
Próbowałeś w praktyce tej techniki, albo zastanawiałeś się nad nią?
Masz jasne i proste zasady, ale czy dopuszczałeś, że Twoje zachowanie może zawstydzić tych, którzy są w stosunku do Ciebie nie w porządku?