wylana z grupy terapeutycznej - Netkobiety.pl

Nic dziwnego, że zostałaś wyrzucona z terapii grupowej. W każdej terapii, czy to indywidualnej, czy z grupą obowiązuje pewien zestaw zasad, na jakich opiera się współpraca. I jeżeli pacjent nie zjawia się na zajęciach, to znak dla prowadzącego terapeuty, że nie traktuje poważnie sprawy własnego leczenia. Jeżeli źle się czułaś w grupie, należało porozmawiać o tym z prowadzącym.

Żadna terapia nie należy do łatwych - to w końcu leczenie, a wiadomo, że gorzkie leki najlepiej leczą. Być może osobnym problemem, który masz jest to, że uciekasz od sytuacji, w których jest Ci ciężko; może wcale nie byłaś niezrozumiana przez grupę, ale tak odbierałaś ich zachowanie - my tego nie wiemy.
Psychoterapia naprawdę pozytywnie wpływa na życie, wiem po sobie, ale żeby się udało, trzeba się cholernie napracować, nierzadko to jest praca nad swoimi słabościami i frustracjami. Nikt wyleczenia nie podaruje na tacy, skuteczne terapie często trwają nawet rok czy dwa. Jeżeli chcesz, żeby psychoterapeuta Ci pomógł, musisz zacząć z nim współpracować.

Myślę, że prowadzący grupę terapeutyczną powinien reagować na głupie i nieprzemyślane komentarze uczestników dyskusji pod Twoim adresem. Grupa terapeutyczna nie powinna być miejscem walki między pacjentami czy wzajemnego oceniania się. Ani Tobie nie wolno oceniać tego, czy problemy uczestników są dziecinne czy poważne ani im nie wolno komentować Twoich zmartwień, bo nie taki cel ma terapia.

Miałaś ciężkie przeżycia, wydajesz się bardzo zestresowana i wyczerpana, może rzeczywiście indywidualna terapia będzie lepsza? Na pewno przyniesie Ci dużą ulgę, o ile tylko trafisz na dobrego specjalistę i zechcesz się przed nim/nią otworzyć. Pamiętaj, że czasami trzeba zmienić terapeutę - terapeuta + pacjent powinni pasować do siebie jak za przeproszeniem "but do nogi". Nie myśl tylko, że psychoterapeuta Cię nie zaakceptuje czy ocenia, bo żaden specjalista się tak nie zachowa.
Dalej tak ciężko pracujesz czy to już za Tobą?

Chcesz wrócić tam, gdzie byłaś źle traktowana, w miejsce, które porównujesz do Oświęcimia? To nie jest normalne zachowanie...

Wydaje mi się, że Twoje problemy z grupą terapeutyczną i terapią nie mają związku z jakimś konkretnym miejscem, ale z Tobą. Chodzisz na terapię, ale jednocześnie zachowujesz się bardzo autodestrukcyjnie. Jeszcze raz podkreślam, żaden specjalista nie pomoże, jeżeli nie zaczniemy z nim współpracować - to tak, jakby chodzić co tydzień do lekarza rodzinnego z prośbą o pomoc w rzuceniu palenia i wychodząc kupować 3 paczki papierosów.

Witaj,

    Z terapią jest tak, że nikt z nas nie jest samotną wyspą. Do życia potrzebujemy innych ludzi. Na pewnym etapie rozwiązywania własnych problemów konkretne korzyści przynosi spotkanie indywidualne z terapeutą, to jest inny rodzaj relacji, jaki zawiązuje się w trakcie spotkań. Chcę napisać, że musimy w pewnym momencie przenieść nasze życie na szerszy kontekst i to, jacy jesteśmy w różnego rodzaju wspólnotach to powie nam właśnie terapia grupowa, która jest nieoceniona, aby poznać się w taki zwierciadle społecznym.
     Z własnego doświadczenia bycia w grupie jako pacjent, pamiętam, że były luki, różne osoby miały kryzysy i opuszczały spotkania, ale to grupa czekała na ich powrót. Kiedy on następował wnosił do życia grupy nową wiedzę o tym, dlaczego unikaliśmy konfrontacji, kto odczuwał największą presję grupy, kto i dlaczego bał się mówić o czymś ważnym i bolesnym ? to były cenne lekcje dla wszystkich, ponieważ na nowo uczyliśmy się rozpoznawać własne reakcje i zaczynaliśmy je rozumieć. Oczywiście regulamin grupy był ważny i był odzwierciedleniem tego jak traktujemy normy społeczne, można było zrezygnować z grupy, ale nikt nie był z niej wyrzucony, choć padały słowa gorzkie, krytyczne, przykre.     
        Kiedy piszesz o tym, jacy byli uczestnicy, różne zawody mniej lub bardziej prestiżowe ? to jedna strona medalu, ale spotkaliście się tam w jednym celu, każde z Was niosło swój bagaż, z którym sobie nie radziło ? to ten wspólny mianownik grup spotkaniowych. Pracownik banku jest człowiekiem, stanowisko to tylko rola, ranga, jaką przyjmuje w danym czasie, poza tym doświadcza emocji, lęków, niespełnionych oczekiwań od losu, toksycznych relacji, które są inną jakością jego życia. I kiedy wnosi to na grupę terapeutyczną nie jest kimś wyjątkowym, ale po prostu człowiekiem.

Pozdrawiam, Anka