Oswoić śmierć? - Netkobiety.pl

Boje się śmierci bliskich, swojej nie bardzo, szkoda mi tylko kiedy myślę, że pewnie umrę młodo a jest jeszcze tyle rzeczy które chciałabym zrobić, wciąż mam ludzi których kocham, psa którego nie chcę zostawić samego, to budzi we mnie bardziej żal niż strach.

Śmierć bliskich? Tak, bardzo się jej boję. Straciłam kilka bliskich mi osób i wiem, że nie da się z tym oswoić. Kilka lat temu zmarł mój tata, co jakiś czas przeszywa mnie porażająca myśl, że kiedyś zabraknie też mojej mamy, wtedy staję na głowie, aby się z nią jak najszybciej zobaczyć, powiedzieć coś, dzięki czemu będzie wiedzieć, jak bardzo ją kocham i jak bardzo jest dla mnie ważna. Ja wiem, że te gesty i słowa nie jej, ale mi są bardziej potrzebne, ale nauczona doświadczeniem wiem też, jak ciężko jest żyć ze śwaidomością, że z czymś się nie zdążyło.

Mojemu synowi i mężowi wiele razy powtarzałam, że jeśli komuś z nas miałoby się coś stać, to wolałabym być to ja. Ja sobie poradzę, ale dziś nawet nie potrafię wyobrazić sobie tego bólu, kiedy dowiedziałabym się, że zostałam sama, a nawet, że stało im się coś poważnego, na przykład mieli ciężki wypadek. Naprawdę to ja sama wolałabym leżeć w szpitalu niż patrzeć, że dzieje im się coś złego. 

Moje obserwacje pokazują, że ludzie religijni tracąc kogoś bliskiego wcale nie czują się lepiej od ateistów. Ich strata jest tak samo bolesna i tak samo cierpią. Kilka lat temu naprawdę głęboko wierząca kuzynka straciła męża, do dziś się z tego nie otrząsnęła. W ubiegłym roku jej równie religijna siostra straciła swojego - dziś jest zupełnie inną osobą od tej, którą pamiętam.

Podpisuję się pod tym.
Dodam jeszcze, że ludzie strasi są ze śmiercią oswojeni, często już się jej nie boją, ci ktorzy pozostają też powoli się na tę chwilę przygotowują, ale ze śmiercią dziecka, które swoje życie miało dopiero przeżyć, szczególnie trudno się pogodzić.

Boję się śmierci rodziców. Śmierci partnera oczywiście też, ale nie myślę o niej często, bo jesteśmy młodzi, więc zakładam podświadomie, że to jeszcze nie czas. Natomiast aktualnie obserwuję jak rodzice moich koleżanek z podstawówki albo liceum jeden po drugim umierają na raka. Z takich bliskich mi znajomych praktycznie każdy stracił już matkę albo ojca. W tym roku byłam na 8 pogrzebach czyichś rodziców. To naturalnie budzi moje refleksje i przeraża zarazem. Chociaż mam już własne życie, a z rodzicami nie wiszę codziennie na telefonie, to nie wyobrażam sobie, by mogło ich nie być. Swojej śmierci się nie boję. Boję się jedynie tego, że mogłaby być długa i bolesna.

Nie lubię katolickiego rytuału pogrzebowego: wystawionej trumny, głaskania nieboszczyka, smętnych i łzawych pieśni, a potem niehigienicznego składania w grobie. Pogrzeby są dla mnie najgorszą rzeczą w całej żałobie i oswajaniu śmierci. I nie rozumiem ich, bo czy katolicy nie powinni się cieszyć w takiej sytuacji? Mam wrażenie, że religijni ludzie gorzej sobie radzą ze śmiercią, są słabi psychicznie. Długo nie umieją pogodzić się ze stratą, wierzą w duchy, sny itp. Nie krytykuję tego, bo to nie moja sprawa. To tylko moje obserwacje ludzi, których znam. Być może to oni są słabi psychicznie i nie są reprezentatywną grupą katolików. Wiem, że osobom wierzącym wydaje się niepojęte, jak my (ateiści) radzimy sobie ze świadomością, że nie ma żadnego życia po śmierci. Jest mi ciężko, gdy umrze bliska osoba, ale nie jest ciężej ze względu na brak wiary w życie pozagrobowe. Ja zawsze postrzegałam tę ostateczność jako coś pięknego. Mam świadomość, że każdą żałobę muszę przepracować i przeżyć. Staram się dostrzegać pozytywne strony, to mi pomaga. Tę pozytywną stroną jest np. przypominanie sobie o wszystkich wspólnych dobrych chwilach oraz przypominanie tego, jak dana osoba zmieniła moje życie. Pociesza mnie właśnie, że żyje ona w mojej pamięci. Staram się też żyć tak, by jej wpływ na moje życie miał sens, czyli zmarły żyje nie tylko w mojej pamięci, ale też w każdym codziennym czynie.

Byłem katolikiem - jestem deistą, więc można powiedzieć że mam pogląd na zagadnienie śmierci z dwóch stron. Wcale nie powiedziałbym, że wiara w Boga pozwala przebrnąć przez śmierć. Oczywiście perspektywa życia po śmierci jes kusząca, bo daje jakieś tam poczucie, że to jeszcze nie koniec, że jak żyłem/am dobrze to Bóg przyjmie mnie do swojego królestwa. Jednak umówmy się, jeżeli w momencie śmierci została by wam przedstawiona możliwość przedłużenia życia choćby o tydzień, czy ktoś z was by nie skorzystał? Skorzystałby każdy, taki jest człowiek i to że ktoś wierzy to nie znaczy, że wcale mu tak śpieszno na tamten świat.

Zresztą z moich obserwacji wynika że tak naprawdę nie jest ważne czy ktoś wierzy w coś tam dalej czy nie. Ludzie tak naprawdę w ostatnich chwilach swojego życia żałują niewykorzystanych szans, tego że nie zawsze byli dobrymi: matkami i ojcami, synami i córkami, mężami i żonami. Żałują najczęściej zerwanych relacji, tego że mogli swoim ukochanym coś jeszcze ważnego powiedzieć ale nie zrobili tego, czy to przez głupotę czy to przez brak czasu. Te lęki są myślę uniwersalne dla każdego bez względu na jakieś podziały.

Bardzo mi też brakuje tego o czym mówiła ewka, że w naszej kulturze nie oswaja się ludzi przed śmiercią. Zaryzykuje nawet stwierdzenie, że śmierć - wciąż temat tabu, jest tematem ważniejszym nawet od seksu. Umówmy się, seks nie każdy uprawiać musi, a śmierć jest wpisana jednak w ludzkie istnienie. Czy chcemy czy nie, wszyscy umrzemy, dlatego powinno się o śmierci mówić.

Wydaje mi się że śmierć chrześcijanin powinien traktować jak cos podobnego do przeobrażania poczwarki w motyle, ciało jest naszym więzieniem które powoduje cierpienie i pragnienia. To coś co szybko się psuje i ulega powolnej degradacji. Dlatego wiele osób które przeżyło śmierć kliniczną mówi że nie chciało wracać do swojego ciała bo czuło się właśnie jak te motyle które wzlatują do lotu i z góry widzą zasuszoną powłoke które była kiedyś ich częścią.

Ten strach przed śmiercią nie jest czymś oczywistym w naszej kulturze. W polskiej kulturze ludowej do końca XIX wieku śmierć była oswojona. Sądzona, że ośmiesza się ten, kto nie umie się z nią pogodzić. Tylko realia były trochę inne. Śmierć rzadko pojawiała się nagle, zwykle można było się do niej przygotować. Ludzie najczęściej umierali w domu, a nie w szpitalach. To było ważne, bo konający żegnał się ze światem we własnym łóżku, wśród ludzi, których kochał. Ludność chłopska była przywiązana do swojego domu i ziemi. Śmierć w szpitalu wydawała się niegodna i według przekonań, była wynikiem jakiejś kary.  W chwili śmierci nie myślano zwykle o ratowaniu życia, ale modlono się  o szybką, bezbolesną śmierć. Charakter śmierci zmienił się też od momentu rozwoju nauk ścisłych, zwłaszcza medycyny. Chory umiera najczęściej w szpitalu i zwykle samotnie (wcześniej umierającemu towarzyszyła rodzina, sąsiedzi, społeczność). Śmierć nie jest już częścią codzienności.

Już sam sposób obrazowania i wyobrażania sobie śmierci uległ przemianie. Kościotrup z kosą (już on sam budzi strach i złe skojarzenia) nie był przecież pierwotnym obrazem śmierci u nas. To przyszło z chrześcijaństwa. Wcześniej wyobrażano sobie śmierć jako zwykłą wiejską kobietę, która posiada wiele ludzkich uczuć i emocji. Taką śmierć można było próbować przebłagać, nakarmić, dać jej podarunek itp. Osobiście wolałabym ten pierwszy obraz śmierci, nie ten chrześcijański.

Interesuję się dość mocno zjawiskiem umierania i śmierci i da się to w dość logiczny sposób wytłumaczyć określonymi procesami zachodzącymi w mózgu w czasie umierania człowieka. Ludzie Ci, którzy umierają powoli i są w stanie agonalnym bardzo często doświadczają różnych wizji. Ich organizm produkuje bardzo dużo substancji mających umierającego uspokoić i pozwolić odejść w spokoju. Dlatego też często ludzie umierający po prostu ze starości, czy nawet w chorobie długotrwałej i przy skutecznym leczeniu bólu odchodzą spokojnie i często wręcz sprawiają wrażenie szczęśliwych.
Niestety mimo mojej dość bogatej wiedzy na ten temat i niejako oswojenia się z umieraniem i śmiercią to bardzo boję się śmierci rodziców. W innych przypadkach już tak tego nie odczuwam. Ale to raczej dość logiczne i chyba jeśli ma się bardzo dobry kontakt z rodzicami to mimo wszystko nie jest się łatwo pogodzić z tym, że każdy kiedyś będzie musiał odejść.

Ale też dodałabym jeszcze, że wiele osób niesłusznie określa siebie jako ateistów. Nie są nimi w taki przemyślany, odpowiedzialny sposób., Są po prostu pogubieni, chwilowo obrazili się na Boga itp. Znam wielu pseudoateistów, ich jest znacznie więcej niż tych prawdziwych. Dlatego śmieszy mnie, gdy potem mowa o rzekomym nawracaniu człowieka, który nigdy prawdziwym ateistą nie był, bo zawsze był niepewny swoich poglądów, czegoś szukał lub jego poglądy były wyrazem buntu. Nie znam ani jednego ateisty, któremu choć przez myśl przeszłoby nawrócenie w chwili śmierci. A w hospicjum widziałam takich całkiem sporo i przecież byli oni postawieni w skrajnej sytuacji, bo dobrze wiedzieli, że umierają. I też mieli wizje, różne stany agonalne itp.

Dlatego jest to kwestia doswiadczenia chociaz wspomnienia z hipnozy (spojne dla kilku tys. przypadkow, ktore przebadal w ciagu 30 lat Newton) trudno tlumaczyc powyzszym. Niektorzy pewne wizje, wspomnienia maja juz za zycia. Zawsze mozna to tlumaczyc jakismis blizej nie okreslonymi procesami i substancjami. Jednak pewna wiedza instnieje i co ciekawe (zwlaszcza dla mnie) wystepuja ona rowniez w starozytnych kulturach, gdzie mozna dowiedziec sie ze jedna czesc czlowieka po smierci ciala rozplywa sie (cialo eteryczne), druga przechodzi do kolejnego zycia (cialo astralne) a trzecia wraca do krainy przodkow (cialo duchowe). A co do kontaktow z rodzicami. Wg. analizy wspomnien przedprenatalnych najsilniejsze wiezi ma sie z  tzw. bliskimi duszami. W realnym zyciu najczesciej sa to nasi parnerzy, przyjaciele, rodzenstwo ale raczej nie rodzicie (Ci sa najczesciej z tzw. grup bliskich, dla nas pobocznych).

Myslę ze czesto tak własnie jest czego wyrazem jest ich emocjonalny a nie obojetny stosunek do tematu albo na zasadzie uderz w stół to nożyce się odezwą.

Już za dwa miesiące:)

Powiem tak swojej śmierci sie nie boje. Ot taka kolej rzeczy. Bardziej boje sie tego ze zachoruję i będę zależna od innych osób. Nie myślę o tym codziennie ale od czasu do czasu przychodzi taka myśl. Jeśli mam umrzec chcialabym aby to byla chwila i mnie juz nie ma.

Nie wyobrazam sobie śmierci moich najbliższych. Rodzicow, siostry, partnera, babci.
Ostatnio bliskie mi osoby odeszły z mojej rodziny - nie potrafię tego zaakceptować i nie jestem w stanie oswoić sie ze śmiercią.

Można oswoić śmierć na zasadzie przyjęcia do wiadomości, że nie da się jej uniknąć.. Moja mama odchodziła długo,był czas, żeby się do tej myśli przyzwyczaić. Tato poszedł do szpitala nagle i zmarł 4 dnia. W kwestii bólu, żalu i tęsknoty różnicy nie ma żadnej. Boję się wczesnej śmierci swojej, mojego partnera. Boję się bólu i cierpienia. Wiem, że to część życia, ale napatrzyłam się na to w szpitalach i strasznie mnie przeraża śmierć w chorobie.

Zwyczajnie nie potrafię oswoić sie z myślą ze zabraknie moich bliskich. Jestem bardzo zżyta z rodzina. Samotna ? Nie. Mam rodzine, partnera no i znajomych. Nie czuje sie samotna.

Mój mąż wielokrotnie podkreślał, że w górach, skąd pochodzi spora część jego rodziny, śmierć traktowana jest naturalnie, jak coś, co po prostu wpisane jest w nasze życie i to życie nieuchronnie kończy. Oni mają do tematu umierania spory dystans, być może dlatego, że w ogóle są twardymi i zahartowanymi ludźmi. Odnoszę też wrażenie, że człowiek prosty, który nad wieloma sprawami po prostu nie zastanawia się, także śmierć przyjmuje jako fakt oczywisty, z którym trzeba się zwyczajnie pogodzić.

A "wolelibyście", by Wasi bliscy umierali stopniowo, czy raczej, żeby stało się to nagle? W nagłej śmierci chyba najbardziej przeraża to, że nie można się pożegnać, po raz ostatni powiedzieć: "Kocham Cię". Osobiście ciężko mi nawet wybrać, chociaż chyba chciałabym mieć możliwość pożegnania się.

A moglibyście umrzeć spokojnie? Bez lęku o najbliższych, o to jak potoczą się ich losy?

Nawiązując do literatury, podobała mi się śmierć Petroniusza w "Quo vadis". Zresztą, samobójcza.

Małpo, zdecydowanie...

Zależy jakby umierali, jeśli tak jak umierała moja ciocia to już wolę nagle, nie chcę by ktoś jeszcze z mojej rodziny musiał tak cierpieć a reszta cierpiała razem z cierpiącym. Wtedy modliłam się choć jak wiecie jestem nie wierząca żeby to było szybko, rokowanie to było jeszcze pół roku, po dwóch tygodniach ciocia zmarła, pamiętam ostatni dzień, stałam nad jej łóżkiem i w myślach krzyczałam "nie pozwól jej tak cierpieć", godzinę później już nie żyła, mogę więc powiedzieć że Bóg mnie wysłuchał tudzież los się zlitował. Ciocia chorowała w sumie 5 lat...

Ja się bardzo boję, że mój mąż umrze, kiedy on umrze,  umrę i ja

Wiesz tylko człowiek zadaje sobie zawsze pytanie, po co żyje. Czy tylko dlatego żeby przedłużył gatunek, czy po to żeby spełniał swoje marzenia. Dlaczego jedni są nieszczęśliwi a drudzy żyją pełnią życia. Dlaczego tylko my ze wszystkich gatunków potrafimy marzyć i myśleć o tym co będzie po śmierci. Zwierzęta nie zdaje sobie sprawy że kiedyś umrą, może to jest błogosławieństwo ale niestety my zawsze będziemy mieli taki dylemat. Poza tym co się dzieje z myślami, z nagromadzoną wiedzą i doświadczeniami wielu osób, rozpływają się? Ale w przyrodzie nic tak po prostu nie znika, i pomimo że myśli nie są czymś fizycznym to jednak istnieją. W śmierci najgorsze jest cierpienie, choroba która do niej doprowadza.

Zwierzęta doskonale zdają sobie sprawę z tego że umrą a niektóre gatunki jak np słonie odwiedzają groby swoich przodków, jak ja to kocham, kiedy ludzie myślą że są lepsi od wszystkiego dookoła.

Nie uważam że ludzie są lepsi niż zwierzęta, nawet w niektórych przypadkach są lepsze i bardziej racjonalne niż my. Ale przyznasz że ich postrzeganie świata mocno różni się od naszego. I nie wydaje mi się żeby zwierze myślało o swojej śmierci, o tym co będzie po. Owszem kiedy jest chore czy ranne to możliwe że czuje zbliżający się koniec. A ten przypadek z słoniami nie jest jednoznacznie wyjaśniony przez naukowców, jestem przekonany że niektóre zwierzęta czują stratę bliskiego towarzysza, nie ma co do tego wątpliwości, można tutaj przytoczyć wiele wzruszających historii że napomknę tylko o jednej na której podstawie został nakręcony film "Mój przyjaciel hachiko" który polecam.

I jeszcze raz napisze żebym nie byłe zrozumiany, dla mnie człowiek to największa bestia i zło które toczy tą planetę od wielu lat, potrafi knuć, spiskować, mataczyć i niszczyć wszystko co stanie na drodze dla chęci zysku, i nie ważne co z tego wyniknie za kilka-kilkadziesiąt lat. Ale wierze też są są jednostki które zachowują się jak na człowieka przystało.

A do mańka post wyżej. Wcale nie trzeba doświadczyć śmierci klinicznej żeby "wyjść z ciała". Jest takie doświadczenie jak OBE, i prawdopodobnie poprzez pewne praktyki można się w taki stan wprowadzić. Ale ja raczej bym tego nie próbował, jest to bardzo niebezpieczne, i przyciąga złą energie do takiego człowieka. Ale możecie sobie trochę o tym poczytać.

A mógłbyś powiedzieć jak dokładnie wyglądało to Twoje widzenie siostry babci po śmierci?

śmierć jest dobrze wymyślona, o ile nie jest nagła... Bo taka normalna śmierć, ze starości, kiedy człowiek juz na nic nie ma siły ani ochoty, kiedy jest ciężarem dla samego siebie może być prawdziwym wyzwoleniem, że nie musi się już dłużej męczyć. I nie piszę tu o bólu, bo wtedy czasami aż błaga się o takie wyzwolenie mimo niewiedzy, co z nami dalej bedzie...