Narzeczony doprowadził mnie do nerwicy!!!:( POMOCY!!! - Netkobiety.pl

Hej W tej sytuacji ślub to chyba ostatnia rzecz o jakiej powinno się myśleć nie mówiąc już o dokonaniu tego. W sumie napisałaś dośc lakonicznie w jaki sposób narzeczony wpędził Cię w taki stan i czy to na pewno tylko on jest przyczyną. Ale o ile dobrze zrozumiałem problemem jest jego zaborcza zazdrość, której Ty się wręcz boisz.

No jeśli tak faktycznie jest a Ty czujesz, że nie dość, że dusisz się w tym związku to jeszcze czujesz lęk przed złością narzeczonego i kontrolowaniem Twojego życia to jest to poważny problem. Życie podszyte lękiem choćby o tak błahe sprawy jak wyjście z koleżanką na kawę to udręka.

Na pewno nie jesteś gotowa na ślub - to pewne. W zasadzie nawet nie wiadomo czy byłaś gotowa się zaręczyć. Oczywiste jest, że w Twoich problemach zdrowotnych, partner, który kocha Cię nad życie będzie Ci pomagał, troszczył się o Ciebie - to jest normalne. Sęk w tym, że on pewnie nie widzi, że oprócz tego osacza Cię swoimi podejrzeniami i nadaktywną miłością, co nawiasem mówiąc nie zawsze tą miłością już jest.

Natomiast zaawansowana nerwica w tak młodym wieku nadaje się do leczenia. Miałem dość bliski przypadek osoby z nerwicą w młodym wieku. Niezbyt przypilnowana i leczona niestety daje później jeszcze gorsze konsekwencje.

Cóż, kilka spraw tu jest nie w porządku - dlatego zastanów się czy chcesz dalej żyć w takim układzie, czy może są jeszcze inne powody? A już na pewno zadbaj o poradę lekarską bo tego nie można bagatelizować.

Witam coco59. Wiem ślubu nie będzie narazie, mój narzeczony mnie rozumie, ja musze wyjść z tego wszystkiego żeby wpełni cieszyć się ślubem i życiem.. tzn do jakiego specjalisty mam się udać? Ja nie chce brać leków:( boje się że będzie jeszcze gorzej po nich, w tej chwili czuje się dobrze ale są momenty kiedy jest mi na prawde ciężko:( na szczęście mam oparcie w rodzinie i w narzeczonym, gdyby nie oni to wszystko nie miało by sensu.. Zdaje sobie sprawe że dopadła mnie nerwica i to dosyć silna, lecz staram sobie dawać z nią rade za pomocą psychologa, lecz leków boję się brać.. a ty jak sobie z tym poradziłaś? ile się męczyłaś? Napisz:)

Płacz nic nie da, tylko gorzej się nerwicujesz płacząc, ja też już się tyle zryczałam bo również nie mogłam się pogodzić z tą prawdą o tym że dopadła mnie nerwica lękowa.. teraz oswoiłam się z tym, już wiem co mi jest i wiem że musze nauczyć się z tym żyć po części i wiem że muszę to leczyć.. ty również zdecydowałaś się na terapię u psychologa, a leki dostałaś? Ja jak pomyśle sobie o jutrzejszym wyjeździe to dostaje paraliżu że może mnie dopaść to własnie w czasie jazdy z narzeczonym lub już na miejscu na mazurach:( dzisiaj kompletnie nie mam apetytu a są takie dni kiedy bym tylko jadła... jak można to zwalczyć? już sama nie wiem, może praca? zajęcie czymś myśli, bo to wszystko dzieje się przez nasze myśli i wyobraźnie.. ale nie wolno się poddawać!! to najważniejsze nie wolno się temu poddać bo będzie jeszcze gorzej.. widzisz ciebie też przez zaręczyny to dopadło, a ile masz lat? ile już męczysz się z nerwicą?

z tym płaczem to może i dobre, bo daje upust emocją faktycznie ale też są przy tym nerwy, aż w gardło ściska.. widze że mamy ten sam problem, za mnie też wiele decyzji podejmowała matka, ojciec zawsze uważał że mam swoje życie i że ja podejmuje decyzje za siebie skoro jestem dorosła, a matka na odwrót, do zaręczyn też zostałam na mówiona, w dniu zaręczyn chciałam wszystko odwołać lecz mama mówiła mi że wszystko będzie dobrze, że to tylko stres tak na mnie działa no i stało się.. i teraz tez mam z tym problem, mama teraz mówi że chce żebyśmy się pobrali za rok ale ona nie wie że ja tego nie chce to ja jej przytakuje, ale i tak nie wezniemy slubu za rok dopuki ja się nie wylecze.. i jak sobie teraz z tym radzić:/

czuje się z tym okropnie żałuje tych decyzji podejmowanych pod presją mamy i narzeczonego... ale do ślubu już nikt mnie nie zmusi i nie pozwole na to by ktoś decydował za mnie! Już dosyć tego, wiecznie każdy mi się we wszystko wtrącał, teraz widać tego skutki.... to było też dlatego że byłam młoda.. nie wiedziałam co będzie pakując się w to wszystko. teraz już wiem, kocham mojego narzeczonego lecz nie jestem w tym związku szczęśliwa bo wszystkie decyzje zawsze ktoś podejmował za mnie. teraz chciałabym znaleść pracę, nie żyć już na łasce rodziców i narzeczonego, tylko że wszędzie potrzebne jest doświadczenie a mi go brak bo zamiast po szkole iść do pracy lub na jakiś kurs to ja zasiedziałam się w domu:( a teraz mam problem z nawiązywaniem kontaktu z kim kolwiek..

Wiem, praca jest dla mnie jak lekarstwo, tylko ciężko jest mi znaleść tą pracę. myśle żeby iśc na kurs krawiecki to jak mi się uda nauczyć może będę szyć ubranka, to by było przyjemne zajęcie uszyć komuś coś ładnego:) ja mam jeszcze taki problem że unikam znajomych, nie umiem z nimi rozmawiać tak jak kiedyć. tzn już dawno się z nimi nie odzywam ale jakbym miała z nimi rozmawiać tak jak kiedyś to bym nie umiała, denerwowałabym się i zaraz bym dostała kołatania serca, i jeszcze zemdleć mogę:/ ta nerwica mi życie rujnuje dosłownie!! już tak mnie to drażni że szok.. jutro nakupuje sobie gazet do samochodu na podróż żeby zająć się czymś.. czasem stoje w sklepie z zakupami i nagle czuje że zaczynam się bać, już tak myśle że zaraz wpadne w panike i wstydu sobie narobie przy ludziach, a jeszcze jak jest jakiś wiekszy tłok to już wogóle, duszno mi się robi, kręci mi się w głowie, tragedia!! Żeby bać się iść do sklepu:(

Dorota mam dokładnie takie objawy jak ty nerwica mnie wykańcza już nie wiem co mam robić nie mam siły na nic mam leki przed wychodzeniem z domu mam leki przed wszystkim odechciewa mi się wszystkiego

ja mam tez juz dosyc jest weekend majowy wszyscy gdzies ida a ja znowu siedze w domu i nie potrafie wyjsc kazdy sie bawi smieje a ja cztery sciany i to jest moje zycie

ty jeszcze chodzsz do pracy ja nie dałabym rady a chodziłam pracowałam i tez oddałabym wszystko za tamto zycie jakie miałam bez lekow zyłam normalnie bawiłam sie spotykałam z przyjaciółmi a teraz szkoda gadac

Dla mnie też normalne życie bez stresu się skończyło już dawno.. mama mówi że sobie wmawiam ale co tu sobie wmawiać jak to się po prostu dzieje.. ty masz prace to jeszcze jakieś zajęcie masz, a jaa!!:(  a może jak się przeprowadzisz z narzeczonym to będzie ci lepiej, będziesz sama sobie wszystkim rządzić, nikt ci się nie będzie wtrącał.. Zaczniesz inne życie.

myślę że będzie ok tylko ty też nie możesz sobie wmówić że nie będzie, bo jak z góry założysz że będzie źle to tak będzie. Ale skoro rodzice wywołują na Tobie presję to powinno ci się polepszyć jak będziesz mieszkać tylko z narzeczonym, i będziesz robić co będziesz chciała i ugotujesz coś smacznego:) inne życie..

oj uwierz mi Dorotko że ja też skupiam się strasznie na tych moich objawach, na zdrowiu, strasznie mnie to martwi bo nie wiem co mnie spotka jutro czy do dnia ślubu będę zdrowa czy też nie.. boje się tego wszystkiego:( zadręczam się tym codziennie. Tęsknie za dawną sobą:( wiele bym oddała żeby wróciła dawna ja.. radość z życia. wyjścia z domu bez obaw.. a ty Ślub kiedy bierzesz? też pewnie się panicznie boisz..

poza tym ten problem mój , problem polega na tym , że zawsze decyzja należała do moich rodziców za mnie gdzie jechałam czy coś to z nimi , bo jak ich nie było to było przerażenie i stres dla mnie smutek tęsknota , bo ja nie umiałam sama za siebie decydować tu podjełam decyzje i w konsekwencji jest burza i wysyp objawów , wiec wiem że mogłabym całe życie przy nich siedzeć bez faceta i bym nie miała takich lęków, ale co z tego jakbym była nieszczęśliwa?

no nie myślałaś o tym?

oj ja już u niego mieszkałam i właśnie tam nabawiłam się takiej nerwicy.. mieszkałam tam ze 2 lata. dłużej nie dałam rady i wróciłam do rodziców... w domu mi się znacznie polepszyło ale też nie jest tak jakbym chciała żeby było. I teraz żebym mieszkała z narzeczonym musimy zbudować dom, to zejdzie się jeszcze troszke zanim ten dom postawimy.

Myśle że jakbym nauczyła się samodzielnego życia to znacznie lepsze by było życie, nabrałabym pewności siebie.. i pewnie przestałabym mieć lęki.. znacznie lepiej bym się czuła. Pewnie ślubu tez bym sie nie bała tak jak się boje teraz. Dorotko a jak ty się teraz czujesz?

Ja wiem, jest dokładnie tak jak napisałaś, dałam sobie wejść na głowe i to nie raz.. i jak czegoś z tym nie zrobie to znowu na pewno dam sobie wejść na głowę matce i nie tylko zresztą.. muszę nad sobą po pracować. A ja teraz poczułam się trochę lepiej, nabrałam apetytu, ale rano to nie było dobrze.. Mi jest najgorzej zacząć ranek. Jak już dobrze zaczne ranek to jakoś zleci ten dzień, chociaż jak najdzie mnie lęk to panika od razu:(

Nie. Z jego rodzicami.. to był zły pomysł żeby z nim zamieszkać, teraz tego żałuje. Człowiek się uczy na błędach, już więcej takiego błędu nie po pełnie bo przepłaciłam zdrowiem psychicznym..