szukam pomocy dla swojej rodziny - Netkobiety.pl

Mieszkamy Warszawa-Radosc moja rodzina to syn 21 lat i syn 15 lat syn starszy wlasnie jutro ma rozmowe o prace a mlodszy uczy sie obecnie na ferie ale uczy sie w szkole z internatem ,jest tylko na wykend

Tak tylko ja pochodze z innego woj. nie mam meldunku w Warszawie  i caly czas praca na czarno a jak przychodzi do wyplaty to pracodawca zwalnia i mowi prosze przyjsc za dwa dni ,i sie czeka kilka godzin dni itd bo jak udowodnisz ze pracowalas?

Witam odpisala Pani na moj post mieszkamy w Wesolej moja rodzina to 4 osoby ale najmlodszy syn mieszka w internacie wraca tylko na wykendy pozdrawiam Malgorzata

Witam ja tez miałam problem z praca ale załatwiłam jako opiekunka za 7zl na godz tez na czarno ale mam umowę zawarta miedzy sobą to nie problem a mam małe dziecko a drugie jest niepełnosprawne  wiec w Warszawie na pewno by się coś znalazło tym bardziej ze masz duże dzieci pozdrawiam i życzę powodzenia przepraszam za pisownie ale komputer coś wariuje

przepraszam mieszkam w Wesolej co do meza pracy 'budowlaniec'ale pracuje na czarno i to za grosze no ale jesli ktos ma mieszkanie dobra prace to latwo jest komus dawac rady lub kpic

Kochana tu nikt nie kpi ani nic w tym stylu a dawać rady to nic złego tu większość osób tez ma problemy ja tez nie mam własnego m tez wynajmuje i tez szukałam tu pomocy i naprawdę dostałam parę rad które mi pomogły i jakoś powoli wychodzę na prosta pozdrawiam

Ja nie mam pracy bo ciezko mi znalesc mam dwoje nastolatkow ktorych wychowuje sama .
I nie zalegam z oplatami za mieszkanie , moje dzieci tez w szkołach maja popłacone to co trzeba .
A mam tylko rodzinne i zaliczke alimentacyjna .
I wiele osob jest tu takich ktorzy maja ciezko .
Ja niemam nawet meza ktory mogłby podjac prace . Sama musze o wszystko sie troszczyc . I przypuszczam , ze gdybym mieszkala w duzym miescie to i praca by sie znalazla , ale mieszkam na wsi .
W duzych miastach to i puszki mozna zbierac jak niemozecie znalesc pracy zawsze pare groszy ze zlomu wpadnie .

Dla mnie to jest nienormalne, że 3 dorosłe osoby zdolne do pracy i mieszkające w Warszawie nie potrafią się utrzymać.

A nie pomyślałaś o tym aby wyjechać ze wsi?
Synowie wkrótce staną się pełnoletni, ukończą szkoły, alimentów nie będzie, z pracą dla nich też nie wiadomo jak będzie.
Może być bardzo ciężko z opłaceniem rachunków.
W mieście mogliby studiować i pracować jednocześnie, Ty też mogłabyś znaleźć pracę.
Bo jak oni założą własne rodziny to trudno od nich wymagać aby utrzymywali niepracującą matkę.

W mojej miejscowości kobieta była w sytuacji gdzie jedynym dochodem były alimenty na 2 dzieci.
Zasiłki jej się nie należały za bardzo bo gmina biedna, jeszcze biedniejszych od niej było znacznie więcej. Albo z chorymi przewlekle, kalekimi dziećmi. Czasem coś dostała z opieki społecznej ale rzadko bo nie było co dzielić.
Miała trochę ponad hektar pola gdzie uprawiała warzywa, ziemniaki, trochę zboża dla kur. Wegetacja. Z głodu nie umrą bo ogród coś daje, alimenty poszły na prąd, śmieci, wodę, butlę z gazem, środki higieniczne i jakieś drobnostki.
Czasem coś zarobiła ona i dzieci na zrywaniu owoców ale to niewielkie pieniądze, poszły na książki i rzeczy do szkoły.
Ciągle brała na krechę w sklepie i oddawała jak alimenty przyszły.
W wakacje zostawiła dzieci -nastolatki z gimnazjum i podstawówki  pod kuratelą kuzynów i pojechała do Warszawy. Zaczęła pracę z zamieszkaniem u obłożnie chorej osoby.
Za to co przez 2 miesiące zarobiła wynajęła pokój na przedmieściach stolicy i sprowadziła dzieci, zapisała do szkoły.
Pracuje teraz na umowę w restauracji jako pomoc kuchenna. Dorabia sprzątaniem, prasowaniem po prywatnych domach i czasem dyżurami przy tej chorej obłożnie.
Bierze ze sobą czasem w sobotę starsze dziecko i szybko im idzie sprzątanie.
Dzieci sobie dają radę w szkole, gdy będą pełnoletnie też poszukają sobie pracy i będą uczyć się w szkole dla pracujących.
Pracę znalazła przez internet na stronach ogłoszeniowych o opiece do chorych.
Nie żałuje, że się zdecydowała na taki krok.
Dzieci na początku były wystraszone nową sytuacją, koledzy ze szkoły wyśmiewali się z nich bo nie miały tych wszystkich gadżetów co inni ale przebrnęły przez to i znalazły przyjaciół. Absolutnie nie chcą wracać na wieś.

Ja tego nie nazywam odwagą, tylko sytuacją bez wyjścia i wolą przetrwania.
Może wciąż jednak nie masz w życiu tak źle, skoro rozpatrujesz to w kategoriach odwagi?

Już sporo lat temu moi rodzice sprzedali wszystko, co mieli w Polsce (niewiele tego było, bo firma splajtowała) i wyjechaliśmy wszyscy do Francji. Wynajęliśmy domek i rodzice poszli do pracy, najpierw na czarno, potem na umowy. No i dorobili się.

Nie mam nastoletnich dzieci, ale jak moi rodzice musieli wyjechać, to miałam 16 lat ;-)

Dziewczynki są rozsądniejsze? może kiedyś ale nie w obecnych czasach.

Wiesz jednak uwazam , ze to nie jest takie proste . Wziasc torbe i spakowac swoje rzeczy i pojechac do duzego miasta z dwojka dziecikow . stanac na dworcu  nap . w Warszawie i co dalej .
Moja mama tez tak zrobiła  zapakowala nam torby i wyjechała , ale mniała własny kat  i miała nas czworke dzieci gdzie polozyc dach nad głowa i te 40 lat temu prace dostała stała

sa rozne sytuacje i rozne perypetie zyciowe

Rozumiem, że trudno jest wyruszyć się do pracy samotnej matce z malutkimi dziećmi, których samych w domu jeszcze nie można zostawić bo i prawo na to nie pozwala i nie dałyby sobie rady same o siebie zadbać.
Nawet jak jest przedszkole czy żłobek do dyspozycji. Bo trudno nieraz to zorganizować aby wszystkie dzieci na czas odprawić i zabrać z placówki opiekuńczej gdyż nie pracują one aż tak długo jak matka musi być w pracy. A także na czas choroby dziecka matka nie może w nieskończoność brać zwolnienia.
Ale nastolatki mogą być same w same w domu przez kilka godzin podczas gdy matka w pracy.

Nieprawda. Chodzi o wyjazd razem z dziećmi.

Bez obrazy.. Ale ja wyjechałam w wieku 17lat do Holandii, na 3miesiące..
W takim wieku nie powinno się niańczyć dzieci.. Ani nad nimi użalać. Jak się chce to sposób na wszystko się znajdzie.. A jak się nie chce to każdy powód jest dobry.

Zostawić nastolatków samych w domu i ruszyć  na podbój stolicy stolicy ....Bardzo mądre
Ja myślę że skoro elżbieta dała sobie radę przez tyle lat po tym jak odeszła od męża alkoholika to i dalej sobie poradzi i nie musicie się o nią martwić.

W końcu i tak będzie musiała wyjechać gdy skończą się alimenty.A to już niedługo bo dzieci prawie pełnoletnie.
Praca na wieś na pewno sama nie przyjdzie, prace sezonowe u rolników to za mało aby cały rok przeżyć, poplacić rachunki.
Nastolatki w tym wieku mogą już same zostać nawet przez dłuższy czas. Nie muszą być obsługiwane, karmione, same powinny umieć i dom posprzątać i jedzenie sobie wytworzyć i zadbać o swój wygląd.
Poza tym są przecież weekendy na które wraca się do domu.

Elżbietko - wyluzuj
Panie się (może?) zagalopowały - bo ani to wątek o twoim nieradzeniu sobie - przeciwnie, mam wrażenie, że całkiem dobrze radzisz sobie TAM gdzie jesteś.... ni twoje narzekanie, że "NIE DA SIĘ". Całkiem przyzwoicie sobie poukładałaś swoje sprawy i NIKOMU nic do tego BYĆ może udałoby się to jakoś lepiej w tym wielkim mieście" - ale jak widać (po autorce) GWARANCJI na to żadnej nie ma. Jak dojdziesz do TEGO, że zechcesz - to zrobisz. Póki co - nie ma sensu takie poganianie no chyba, by "ukrócić" owo sławetne Einsteinowskie: "Idiotyzmem jest WCIĄŻ robić TO SAMO i OCZEKIWAĆ odmiennych rezultatów"
DOBREGO DNIA WSZYSTKIM

Witajcie ...
Dzieki za słowa .
Tak radze sobie  , nie jest łatwo to prawda .  Nieda sie zapakowac domu w jedna torbe i wyjechac .
Ale tez wiem , ze synow tezbym tak niemogla zostawic i jechac . Bo nietety mimo wszystko musze ich miec na oku . To niejest tak , ze maja juz po te nascie lat i sa amodzielne . Tak poczesci sa bo mi obiad ugotuja  zrobia w domu mam z nich juz pomoc . I tym sposobem mam tez lzej . Ale sa tez podatni w takim wieku na roznego rodzajuglupoty . To jest tak jak niema kota to myszy charcuja . Ta kontrol z boku musi byc i okiem obserwowac .