Dbanie o relację z Bogiem - jak to robić? - Netkobiety.pl

Niestety ciężko się przyznać, ale często oddalam sie od Boga, mimo tego że jestem osobą wierzaca..najczęściej przez brak czasu albo zwykłą niechęć.. Kiedyś bardzo wierzyłam, codzienna modlitwa, pismo sw. , msza sw. Ale to wszystko sie zmieniło, zobaczyłam że to nic nie daje, nie pomaga..kiedy o coś walczyłam nie udawało sie.. Dalej wierze ale juz nie jestem zaangażowana w to wszystko..tak jak kiedys.. Pozdrawiam

Relacje dorosłych ludzi z Bogiem można porównać z relacją dziecka, które wymyśla sobie przyjaciela. Bardzo często dzieci w wieku 4-6 lat wymyślają sobie braciszka, siostrzyczkę czy przyjaciela. Mimo, że istnieje on tylko w ich wyobraźni to dzieci nadają im imiona, bawią się z nimi, chodzą na spacery. Opowiadają o wspólnych przeżyciach rodzicom tak realistycznie jakby to działo się naprawdę. Ciekawe dlaczego dorośli śmieją się z tego dziecięcego fantazjowania a z taką wielką wiarą i powagą podchodzą do swojego?

Wierz mi, że jestem bardzo szczęśliwy
Co do moich wypowiedzi to nigdzie nie jest powiedziane, że tylko wierzącym wolno siać, siać i siać.
Na piłce nożnj znają się nie tylko ci co ją kopią.

Mojej wiary takimi wypowiedziami się nie zachwieje. A wątek jest ściśle do osób wierzących kierowany.

OjciecPiotr, człowiek szczęśliwy, to człowiek spokojny - Ty widzę, spokoju w sercu nie masz .

Gdyby katolicy bardziej przykładali się do swojej wiary, to wszystko wyglądałoby inaczej. Kościół im tego nie ułatwia, aby przeczytać cokolwiek trzeba mieć łeb jak sklep. Najpowszechniej dostępnym źródłem jest Biblia ale NT bez ST jest jak opowiadanie połowy historii. Prowadzi do niewłaściwych wniosków.
Do pewnego stopnia nasz rację z tym wymyślonym przyjacielem, to zbliżony mechanizm psychologiczny. Taki przyjaciel spełnia swoją rolę ale w przypadku Boga dostaje się wsparcie w postaci zasad i wskazówek, których dziecięcy przyjaciel nie udziela. Ich pochodzenie nie jest tak istotne ale można się czepiać.

Jeśli chodzi o mnie to od jakiegoś czasu nie zapominam o Bogu, po części dzięki temu forum

Nie wiem czy miałbyś chęć sprawdzić przypis więc zacytuję:
11 A oto przyszedł Anioł Pana1 i usiadł pod terebintem w Ofra, które należało do Joasza z rodu Abiezera. Gedeon, syn jego, młócił na klepisku zboże, aby je ukryć przed Madianitami. 12 I ukazał mu się Anioł Pana. ?Pan jest z tobą - rzekł mu - dzielny wojowniku!? 13 Odpowiedział mu Gedeon: ?Wybacz, panie mój! Jeżeli Pan jest z nami, skąd pochodzi to wszystko, co się nam przydarza? Gdzież są te wszystkie dziwy, o których opowiadają nam ojcowie nasi, mówiąc: "Czyż Pan nie wywiódł nas z Egiptu?" A oto teraz Pan nas opuścił i oddał nas w ręce Madianitów?. 14 Pan zaś zwrócił się ku niemu i rzekł do niego: ?Idź z tą siłą, jaką posiadasz, i wybaw Izraela z ręki Madianitów. Czyż nie Ja ciebie posyłam?? 15 ?Wybacz, Panie mój! - odpowiedział Mu - jakże wybawię Izraela? Ród mój jest najbiedniejszy w pokoleniu Manassesa, a ja jestem ostatni w domu mego ojca?. 16 Pan mu odpowiedział: ?Ponieważ Ja będę z tobą, pobijesz Madianitów jak jednego męża?. [...] Zrozumiał Gedeon, że to był Anioł Pana, i rzekł: ?Ach, Panie, Panie mój! Oto Anioła Pana widziałem twarzą w twarz!?4 23 Rzekł do niego Pan: ?Pokój z tobą! Nie bój się niczego! Nie umrzesz?.
Czy tak wygląda według Ciebie dawanie "braku pewności"? Czy takiego gestu można się spodziewać po okrutnym Bogu? Sama historia jest ciekawa i w całości zaprzecza temu co twierdzisz, szukaj w Sdz6 i następnych. Podobnych, mobilizujących opowieści jest wiele.
Co do strachu to pewnie masz na myśli, że wielokrotnie można przeczytać, że należy bać się Boga. Jedną z cech strachu jest to, że ciągle tkwi w głowie i kieruje postępowaniem. Niech się boi ciemny lud jeśli nie potrafi rozmyślać nad sensem Prawa, zapomina o zasadach Dekalogu gdy tylko wyjdzie z domu. Człowiek światły ma te przykazania w naturze, w charakterze i strach nie jest mu potrzebny, motywuje go coś innego. Może "strach"  ma kilka znaczeń zależnych od kontekstu? Tego nie wiem.
Co do bezradności to musiałbyś podać przykład.

Będąc dzieckiem żyłem w pewnym stopniu w wymyślonym świecie. Jednak nigdy nie doświadczyłem jakiegoś przypływu energii aby stawić czoło przeciwnościom, raczej było to miejsce gdzie mogłem się schować i trwać, mój rozwój był ograniczony do tego co znałem i co wydawało mi się realne. Chyba z wymyślonymi kolegami jest tak samo, dają tylko to co ma się w sobie.

Wybacz, że tak długo. Czekam na kontrargumenty

Ja ani razu nie otrzymałam od Boga czegoś takiego.
A tak swoją drogą, to Catwoman ma sporo racji. Twoje nieustanne obrażanie i niby uprzejme sugerowanie, że człowiek wierzący to zaślepiony idiota, jest nieco irytujące. Chciałabym mieć możliwość podyskutowania w chociaż jednym wątku na tym forum bez konieczności  czytania komentarzy w podobnym stylu.

Szanuję odmienne zdanie innych, ale ty je wypowiedziałeś setki razy jasno i dobitnie. Ciągłe powtarzanie tego samego nic nie wnosi do dyskusji.
Wiem, że to nie jest forum katolickie, na takie bym nie wchodziła, uwierz mi, bo jako luteranka zostałabym pewnie zmieszana z błotem jako heretyczka . Jeszcze raz powtórzę, szanuję twoje zdanie na temat religii, masz do niego prawo, ale w każdym wątku powtarzasz to samo, i to mnie irytuje. Doskonale wiemy, że uważasz nas wierzących za naiwnych idiotów wierzących w bajki, już wszystkich o tym poinformowałeś nie raz.

Sama nie wyznaje żadnej religii, tylko skupiam się na miłości i Boga uważam za miłość, którą czuje w sercu. Do tego nie potrzebuje żadnych pośredników, nakazów czy innych takich. Wystarczy po prostu czucie miłości i to jest cudowne, bezpośrednie doświadczenie Boga. Nie trzeba w nic wierzyć, można po prostu doświadczać.

No cóż. Osoby wierzące z kolei wciąż twierdzą, że ateistom czegoś brakuje. Traktują je ze współczuciem jak by ateiści byli niepełnosprawni
Szkoda, że tego nie zauważasz.
Mnie też to denerwuje.

Ale ja wielokrotnie powtarzałam (w tym temacie również), że rozumiem i akceptuję to, że ktoś po prostu w Boga nie wierzy. Rozumiem też, że dla ciebie i innych ateistów moja wiara to strata czasu i bajki. Nie trzeba mi tego nieustannie przypominać . Oczywiście, że uważam, że ateistom brakuje czegoś, (o czym nawet nie wiedzą, że im tego brakuje ), ale zauważ, że nie wspominam o tym w co drugim temacie.

Od lat ponad dwudziestu polskie społeczeństwo jest atalowane przez kościelną władzę. Robią ludziom wodę z mózgu wpierając, że tylko dzięki religii w szkołach można uratować moralność, że invitro jest złem bo zabija się ludzi,  że naprotechnologia jest skuteczna tak samo jak kalendarzyk małżeński a aptekarka może nie sprzedawać prezerwatyw powołując się na klauzulę sumienia, że ksiądz pedofil tylko zbłądził i należy mu wybaczyć a komisja majątkowa to sprawiedliwość.

Sugerujesz żebym siedział cicho i nie reagował na postępującą klerykalizację  światopoglądwo neutralnego państwa?
Czy jesteś aż tak śleby by nie widzieć zagrożeń jakie z tego płyną?

To jedynie wojujący katolicyzm jest dobry?

Ojczepiotrze ze wszystkimi fanatykami widzącymi świat czarno-biało jest problem. Nie chcą rozmawiać, szukają lini frontu i chcą walczyć. Ty ustawiłes sobie tą linie (z resztą jak wielu na różnych forach ostatnio) dobrzy ateiści i źli ich wrogowie wierzący, na czele z asami zła katolikami. Do tego jak widze sądzisz, że Twoi rozmówcy widzą świat podobnie oczami fanatyka i szukasz we mnie wroga żeby się ponaparzać. To przypomina mi babcię moherową bijącą dzinnikarza TVN po głowie parasolką.

Nie tak do końca. Po pierwsze tematy nikną, a różni ludzie czytają, niekoniecznie się wypowiadając. OjciecPiotr po prostu utrzymuje argumenty na wierzchu. Poza tym, zakładając że jedna strona ciągle obstaje przy swoim, trudno oczekiwać że OjciecPiotr, nagle zamilknie ze swoim zdaniem na ten temat. Choć faktycznie, jest to dotąd najbardziej wojujący ateista jakiego spotkałem.

Pewnie dlatego że wiemy jak działają kółka wzajemnej adoracji, na przykładzie chociażby PZPR. Wszyscy twierdzili że marksizm-leninizm działa doskonale, nikt im nie wytknął błędów no i się zawaliło. Dyskurs ma to do siebie że wzmacnia argumenty każdej ze stron, o ile obydwie strony dążą do tego żeby merytorycznie pokonać przeciwnika, a nie ignorować jego argumenty, co niestety jest częste po obu stronach.

Myślę że zachowanie takich osób jak OjciecPiotr, czy także ja, wynika z sytuacji jaką wytworzyli katolicy. W ludziach siedzi pewien oportunizm, być może to jakiś broniący się przed indoktrynacją mechanizm, który uaktywnia się gdy wpajany światopogląd jest zbyt prosty czy gdy podejrzewamy że informacja jest błędna. Ponieważ szkoła, media, uroczystości państwowe, są opanowane przez światopogląd katolicki, a alternatywna nie znajduje tam ujścia, tacy ludzie zaczynają się sprzeciwiać. Słowem, propagandziści sami sobie wyhodowali wojujących wrogów.

Identyczna sytuacja ma teraz miejsce z Jaruzelskim. W mediach ciągle jedzie się po Jaruzelskim i Stanie Wojennym, propaguje bezsensowne teorie neutralnym zachowaniu ZSRR, mówi się ciągle o ofiarach przemilczając to że Solidarnościowcy też zabijali, IPN od lat publikuje jednostronne materiały na ten temat, stawia się znak równości pomiędzy okresem stalinowskim i każdym innm PRL, mówi się że PRL to samo zło.

I jaki jest skutek? Większość społeczeństwa popiera decyzję generała, zwłaszcza ci którzy byli dorośli w tamtych czasach, wielu widzi też że pomimo istotnych wad, tamten system miał pewne zalety i zmieniał się z upływem czasu. Skoro jednak jedyny przekaz jest piętnujący, to oczywistym jest że część społeczeństwa musiała zareagować. Nic dziwnego więc że lewica feruje już nie tylko Edwarda Gierka, którego już nawet Kaczyński od poprzednich wyborów chwali, ale zabrali się za kultywowanie gen. Jaruzelskiego, którego ulubionym zajęciem jest siedzenie w domu i pisanie książek których nikt nie wydaje (bo to komunista). No to go ferują i nie zdziwię się jeżeli za 10-20 lat bojówki PiSowskie będą staczać bitwy z broniącymi pomnika Jaruzelskiego bojówkami SLD. Jednostronność powoduje tylko wzrost polaryzacji i agresji. Nawet w Rosji opozycja ma swoje legalne radiostacje, bo Putin wie że jak przeciwna opcja nie ma prawa do głoszenia swoich poglądów, to staje się jeszcze groźniejsza.

Bardzo się mylisz bo jeżeli Bóg istnieje (a według Was tak jest) i jest stwórcą wszystkiego to wszyscy i wszystko ma z nim relacje.

Dla mnie Bóg jest wytworem ludzkiej wyobraźni i wytłumaczeniem rzeczy niezrozumiałych. To wszystko.
Dlaczego ateista mówiacy co myśli określany jest wojującym a katolik głoszącym wiarę.

adamajkis No Tak jest, w rzeczy samej. Kwestia priorytetów.

Np. pokazuje się prawdziwe intencje ludzi, którym niby leży na sercu naprawa Kościoła. Co czynię choćby w rozmowach z Tobą

Jakbyś skończyła teologię to zostałabyś murowaną teistką, sam ksiądz z parafii po interesującej wymianie zdań stwierdził ze większość Bóg jest potrzebny to go wymyślono by jak to ujął :"rozwiązać nie rozwiązywalne problemy" proste...

Życzyłabym sobie by w tym wątku nie negować istnienia Boga czy podważać charakteru relacji z Nim osób wierzących.
Na spory teologiczne jest miejsce w innych wątkach.