Jak sobie radzić z gniewem, złością i agresją? - Netkobiety.pl

Co do czasu to zgadzam się ze Sky'em. Ale na rozładowanie napięcia proponuję jakiś sport. Zmęczysz się i będzie lepiej.

nie walczyć wytrzymać przeczekać będzie lepiej!!!

Nie ukrywam, że czuję sie fatalnie. Wszystko mnie denerwuje i drażni. Jest we mnie tyle złych emocji...aż mnie to przeraza. Zaczynam sie czuć jak zgryźliwa stara panna...o matko droga co mnie czeka?
   Wszyscy na około mówią, że czas leczy rany. I zapewne sama bym tak  pocieszała koleżankę ale jakoś siebie nie potrafię.     
    I codziennie sobie mówię...od dziś biorę się za siebie...i codziennie jakoś mi nie wychodzi....

Kazda zraniona z nas to przechodziła ja też .Potrzebujesz czasu, to racja,znajdziesz jeszcze miłość swego życia i wszystko sie ułoży.Najważniejsze to nie dać się ponieść emocją,musisz znaleść w sobie siłę,a kobiety po przejściach potrafią walczyć.Uwież w siebie i powodzenia!!

Postaraj się robić tak, aby nie mieć wolnego czasu - a co za tym idzie czasu na myślenie.  Wypełnij swój dzień do maximum. Wychodź z domu, spotykaj się z ludźmi, załóż słuchawki na uszy, puść muzykę na maksa i tańcz. Stań przed lustrem ,uśmiechnij się do siebie i powiedz "cześć, jak fajnie dziś wyglądsz, będzie super dzień" - może to głupio wygląda, ale naprawdę działa.

Wiesz co, powiem Ci szczerze , że ja też tak mam. Czasami. A nawet zbyt często. Taką niemoc, nic mi się nie chce, najchętniej ległabym na łóżku i myślała. Nie chce mi się czytać, oglądać, sprzątać, gadać z dziećmi. Już nie mówiąc o wyjściu z domu.
Ale wiesz co. Właśnie kontakt z ludźmi, którzy mają podobne problemy (choćby internetowy) jest doskonałą terapią. Odpowiadając komuś - tak naprawdę odpowiadasz na własne pytania, sama udzielasz sobie odpowiedzi i wsparcia. Pobudzasz się do działania.
Pisząc komuś - wyjdź z domu, idź do ludzi - robisz to sama. Spróbuj, to naprawdę działa.
A dzieje się to wszystko niejako przy okazji. Bo tak naprawdę nie udzielasz komuś rad z myślą o sobie, ale właśnie z myślą o kimś innym. A gdy już napiszesz to co chciałaś, czytając je powtórnie, zauważaśż, że takie właśńie rozwiązanie jest odpowiednie również dla Ciebie.

Nie wiem, czy przypadkiem ja już nie mam depresji. Czy nie powinnam zgłosić się do lekarza. Co prawda wstaje rano do pracy ale jest to dla mnie spory wysiłek.
      Przestałam o siebie dbać, pocieszam się słodyczami, nie robię już makijażu, nie patrzę w lustro A jeszcze tak nie dawno byłam zadbaną, uśmiechniętą kobietą, która miała plany, marzenia. Teraz wszystko prysło jak bańka mydlana. 
      Każdego dnia powtarzam sobie, że muszę się za siebie wziąć, że jak teraz tego nie zrobię to będzie coraz gorzej...i jakoś nie mogę odbić się od dna.
      Za bardzo chyba myślę o przyszłości...i bardzo się jej boję. Wiem wiem nikt nie wie co go czeka....ale boje się tego, boję się samotności i tego jak może kogoś spotkam nie będę potrafiła sie już otworzyć, pokochać...
       Rozglądam się na około i nie widzę żadnego wolnego faceta w moim wieku. Wszyscy zajęci.
      Więc jak można mieć wiarę? To wcale nie pomaga w tym aby wyjść z dołka...
     Minęły już prawie 4 miesiące a to wszystko tak bardzo boli. Wspomnienia cały czas są w głowie i nie mogę ich odpędzić. Nadal jest złość, gniew, nienawiść.
      Z racji tego, że pracuję w takim a nie innym miejscu to widuję "byłego" raz na jakiś czas. A teraz na dodatek zaczyna przychodzić jego kochanka. Masakra...