Wypisz swoje zaburzenia - łańcuszek. Łączmy się! Diagnoza dla mnie?:( - Netkobiety.pl

Usposobienie mam raczej łagodne - boję się utraty kontroli.W domu rodzinnym mama od czasu do czasu wpadała w szał - nie było wtedy ciekawie.

Łatwo mną manipulować,zupełnie nie potrafię rozeznać się kto jest Ok a komu pokazać przysłowiowy środkowy palec.
Po prostu często i gęsto jestem naiwna.

Jestem nadwraźliwcem - w dzisiejszych czasach mówi się źe są to słabe jednostki- pewnie duźo w tym prawdy.Moja siostra stanowczo kiedyś powiedziała źe jest w stanie po trupach brnąć do celu.Swojego męźa wytrzaskała po pysku i facet w momencie przypomniaĺ sobie źe ma dzieci o które ma obowiązek dbać.

A ja przywiązuje się do ludzi i miejsc.Bardzo trudno jest mi  dokonywać zmian - po prostu się boje.

Wiem jednak ze mam bogate,piękne wnętrze- w nim szukam pocieszenia i  wsparcia w trudnych momentach.

Jedynie mam źal o to źe nie naleźe do osób bystrych.Zanim z czymś zaskoczę to upłynie trochę czasu.Jeśli zaskoczę...

Moje zaburzenia i problemy to:
napady lękowe
kancerofobia
łagodne natręctwa
strach przed przedwczesną śmiercią
nieustanne poczucie samotności i niezrozumienia
częste poczucie winy - nawet w sytuacjach ode mnie nie zależnych
nie radzę sobie z poczuciem straty
jestem introwertyczką, co często jest odbierane jako "traktowanie innych z góry"
zarzucam sobie, że jestem zbyt uczuciowa oraz zbyt wrażliwa - wszystko biorę do siebie

-Jestem zbyt wrażliwa, słaba psychicznie, łatwo mnie zranić. Zbyt emocjonalnie podchodzę do tego, co ktoś mówi lub przemilczy
-jestem zbyt podatna na wpływ innych. Łatwo mną kierować. Dostałam się pod działanie osoby zbyt silnej(w pracy). Wymusza na mnie zmiany,a ja usiłuję się podporządkować, ale to powoduje wyrzeczenie się siebie. Codziennie słyszę coś, co mnie dołuje. Codziennie płaczę. Jestem też pod wpływem osób, które chca mi pomóc. A ja tą pomoc ciągle odrzucam i nie wiem dlaczego. W końcu przestaną chcieć. Usiłuję się podnieść, a za chwilę znów klęczę. Mam mętlik w głowie.
-Nie lubię się kłócić,bo wtedy zamartwiam się, że sprawiłam przykrość osobie, z którą się kłóciłam i jest mi jeszcze gorzej.
-Czasem nieświadomie sprawiam przykrość innym. Potem sama płaczę, że kogoś zraniłam i cały czas przepraszam, bo wiem że zawiniłam
-Obwiniam się o wszystko, mam niską samoocenę. Dochodzi stres w pracy i krytyka, która mnie wcale nie mobilizuje.
Nie powinnam się tu rozklejać. Potrzebowałam o tym powiedzieć. Jestem całkowicie zagubiona. Potrzebuję kogoś, kto mi podpowie co dalej. Dobrego przewodnika. Nie wiem co się ze mną dzieje. Ja już nie klęczę, tylko leżę. I nie wiem, czy ktoś może pomóc mi wstać na dobre. Nerwica? Depresja? Nie wiem.. Przynajmniej wiem, że nie jestem jedyna...