Ateiści ? skąd bierze się ich wyniosłość? - Netkobiety.pl

Pewien filozof stwierdził kiedyś, że bardziej opłaca nam się wierzyć, ponieważ jeśli Boga nie ma a my nie wierzymy to nic nie tracimy natomiast jeśli Bóg jest a my wierzymy to czeka nas zbawienie a jeśli nie wierzymy potępienie, więc opłaca się wierzyć
Znam wielu ateistów i w większości są przekonani o swojej racji, że my (wierzący) kierujemy się głupotami a nie nauką, jesteśmy zaślepieni i głupi, ciemny lud, tylko słabi ludzie wierzą. To bardzo boli, bo jednak pewności, że Bóg nie istnieje nie ma. Są również wierzący którzy się wywyższają ale w końcu wywyższeni zostaną poniżeni a ci, którzy się poniżają będą wywyższeni
Ja kiedyś byłam taka zarozumiała jak w/w ateiści ale byłam zawsze wierząca, z gorszymi i lepszymi momentami ale byłam. Jednak dostałam nauczkę oraz dowody istnienia Boga i teraz jestem pewna w kogo wierzę. Nie chodzi tylko o pokazywanie swojej "wyższości" ale przekonanie w głębi siebie, że się takim jest.

Ale wiesz ja to z ironią trochę powiedziałam o tym filozofie
Ja też lubię analizować, dyskutować ale nie lubię wychodzenia z przekonaniem, że ja wiem wszystko najlepiej podyskutujmy ale prawda jest tylko moja i zmieszam cię zaraz z błotem.

edycja
zarzucano mi często agnostycyzm, ponieważ ja tak jakby jestem nadal na drodze poszukiwania. i często pytam o różne rzeczy księży, zakonnice z katolickiego kościoła, z którymi mam dobry kontakt oraz księdza z luterańskiego i osoby zaangażowane w zycie duchowe. czasami poddaje dyskusji pewne tematy twierdząc właśnie, że nie wiemy co tak naprawdę jest właściwe i prawdziwe i nie można traktować osoby duchowne jako nieomylne.

No właśnie i tutaj pojawia się myśl, że nauka nie musi być sprzeczna z religią. Jak wiadomo świat nie powstał dosłownie w 7 dni a  stworzenie człowieka wcale nie musi być sprzeczne z teorią Darwina

No ja kiedyś dokładnie tak samo stwierdziłam (bardziej w złości na Boga, w którego dzisiaj wierzę ) ale zdarzyło się parę cudów w moim zyciu i to tez można poddac dyskusji, że to mój umysł , człowiek zdolny jest do wielu rzeczy ale ja jednak myślę, że to Ręka Boża
pomyślałam kiedyś bedac w kościele, oczywiście miałam spore wątpliwości co do istnienia, "Boże jeśli istniejesz to niech jedna świeczka z tych za ołtarzem zgaśnie" i po 2-3 minutach naprawdę jedna zgasła.. nie było zadnego podmuchu wiatru. można stwierdzić, że
a) przewidziałam to
b) spowodowałam to siłą umysłu
c) to jednak Bóg
no i jest jeszcze opcja "d", że kłamię

no miałam jakos tak z 10 lat wtedy

No tak to też jest ciekawe z tą kończyną. mnie zastanawia bardzo i ciekawi opętanie człowieka. medycyna siada z tym, bo nie potrafią wyleczyć, badania nie wskazują na zmiany mózgowe, człowiek nagle posiada dar języków co jest naprawdę przedziwne. niektórzy lewitują czy wyginają ciało w dziwny sposób ale to już jest prawdopodobne. no i ten demoniczny głos oraz odgadywanie ludzkich myśli i wszechwiedza.  ciekawi mnie to, że wśród chrześcijan dochodzi do opętania lub osób, które gdzieś w głębi w Boga wierzą lub byli wychowywani w wierze ale nie słyszałam nigdy o opętanym muzułmaninie czy buddyście. ale może akurat moja wiedza w tej kwestii jest zbyt mała po prostu.

To jest dylemat z serii "Dlaczego grubi nie lubią chudych?", "Dlaczego chudzi nie lubią grubych?" itd... innymi słowy problem istniejący tylko ze względu na kąt patrzenia. Jest tyle samo ateistów traktujących wyniośle wierzących, co wierzących traktujących wyniośle ateistów. A jak ktoś widzi w tym problem, to powinien wyzbyć się swoich kompleksów na temat wiary bądź niewiary wtedy przestanie dostrzegać "wyniosłość" u przeciwników Tak jak gruby/chudy akceptuje to, jakim jest i jak go widzi otoczenie

A może to po prostu błędne wrażenie wywołane tym, że po 1. statystycznie rzecz biorąc ateiści są znacznie inteligentniejsi i lepiej wykształceni niż społeczeństwo jako całość? po 2. Bo większość ateistów nie ma zacięcia misyjnego i nie próbuje przekonywać do swoich racji (co wygląda jakby "olewali")?

Moze zacznijmy od tego, ilu jest tak naprawde ateistow z prawdziwego zdarzenia. Kiedys na necie przeczytalam fajny tekst: Swieta Bozego Narodzenia to magiczny czas- sprawiaja, ze w Polsce jest w tym okresie 90% mniej ateistow...
Nie sadzicie, ze cos w tym jest...?

Ilość ateistów i agnostyków w Polsce to trudno mierzalny problem. W sondażach zależy jak sformułują pytanie. Jeśli jest: Czy jesteś ateistą lub agnostykiem - wychodzi, że ok. 3-5%. Natomiast jeśli jest: Czy wierzysz w Boga, wychodzi, że ateiści to ok. 6-10%.
(dane z 2012 r.)

Jeszcze inaczej wychodzi wg danych samego Kościoła, wg których katolicy to 89% Polaków, wierzący-niekatolicy - 1,8%. Czyli dla bezwyznaniowców zostaje 9,2%, a jest przecież sporo niewierzących katolików (patrz niżej).

zbytdelikatna
I większość z nich była wychowana w rodzinach katolickich. Zapewne stąd wychodzą te rozbieżności sondażowe - część osób nie wierzy w Boga, ale uważa się za katolików.

W ogóle fakty i deklaracje Polaków, jeśli chodzi o religię, znacznie się rozmijają. Wg deklaracji - 54% uczestniczy w niedzielę we mszy, wg faktów (Kościół to liczy) - 39%.

Albo po prostu uznają Boże Narodzenie za tradycję i święto państwowe, dlatego je obchodzą.

Tu nie chodzi o "nielubienie" tylko dobieranie jako "wyniosłych", a to dwie różne sprawy.

Większość ateistów nie ma takiego zacięcia. Owszem, jak wszędzie, jest grupa oszołomów mających potrzebę nawracania. Ale jest to margines. Przy czym proszę pamiętać, że czym innym jest misyjność, a czym innym krytyka Kościoła i jego przywilejów. Nie mylmy ateizmu z antyklerykalizmem, bo większość antyklerykałów w Polsce to katolicy.

Argumentowanie niewiary, to nie jest nawracanie (choć granica jest cienka), tylko przedstawianie swoich racji i często pojawia się jako odpowiedź na taki katolików.

Może wyniosłość bierze sie stad ze często słyszymy pod naszym adresem najbzdurniejsze komentarze i pytania poniżej wszelkiego poziomu.
Kiedyś pewna wierząca, katolicka panna dowiedziawszy sie ze jestem ateistka spytała mnie czy to prawda ze ateiści jedzą koty? Tak jak nie zapominam języka w gębie tak skolowacialam. Upewniwszy sie ze pytanie było zadane jak najbardziej na poważnie poszatkowalam ja werbalnie.
No ja proszę....w XXI wieku takie zapytania....
Jak tu nie być wyniosłym?

Zgadzam się z Iceni. Dla mnie BN to święto rodzinno-komercyjne. Nie śpiewam kolęd, nie słucham ich, nie modlę się, nie idę na pasterkę, nawet te wigilijne potrawy to u mnie nie są tak czysto tradycyjne, bo wybieram sobie to, co lubię. Tak samo obchodzę Halloween, Walentynki i inne tego typu święta. Dla mnie to nie ma znaczenia. Fajnie spędzony czas i tyle.

Ja zastanawiam sie jeszcze nad czyms zupelnie innym....

Wierzacy ? skad bierze sie ich wynioslosc?

To oni sa bowiem przekonani o tym, ze niewierzacy sa gorsza grupa ludzi, bo nie podzielaja wierzen tych wierzacych i dlatego pojda za to do piekla.
I czy to przekonanie o "wynioslosci" ateistow nie jest przypadkiem klasycznym przykladem projekcji wlasnych - calkiem nieswiadomych zreszta - postaw na ludzi, ktorych zaliczylo sie do tej gorszej grupy....
Juz samo to zdanie jest bardzo wymowne:

A skad taki wierzacy ma ta gleboka wiedza o jakichs perpektywach dla siebie, ktore nie sa osiagalne dla niewiernego, bo ci nie spelniaja tych wysokich wymogow, jakie sa potrzebne do zbawienia i zycia wiecznego?

Niestety, wiekszosc religii, a w tym chrzescijanska a zwlaszcza kosciol katolicki opieraja swoja wladze nad umyslami wiernych wlasnie w ten sposob, ze przeprowadzaja scisle rozgraniczenie miedzy wiernymi i niewiernymi, przy tym ci niewierni sa kims, kto jest tym niewiedzacym, a wiec gorszym oraz wykluczonym z przywilejow przyslugujacych tym wierzacym i stwarzaja wiernym w ten sposob poczucie, ze ci sa kims lepszym, niz ta cala reszta.

ps. Ewka, troche Cie sprowokuje:
dlaczego nie lubisz ludzi inteligentniejszych od siebie? Przeciez od takich moglabys sie moze czegos nauczyc i podniesc w ten sposob wlasna inteligencje...
Czy moze latwiejsze jest uznac ich za "wynioslych" i niegodnych ani nie wartych Twojego uznania, niz przyznac sie przed soba sama, ze sa ludzie, ktorzy w pewnym dziedzinach sa dalej od Ciebie?
Jak to wyglada z Twoja wlasna wyniosloscia? Znalazlas sobie gruppe, na ktorej mozesz to trenowac?
Takie postawy wskazuja zazwyczaj na jakies braki w poczuciu wlasnej wartosci, ktore sa w taki sposob kompensowane.

To nie jest wyniosłość, tylko zwykłe komentowanie zachowania szefa-chama, któremu trzeba się podporządkować, żeby nie mieć problemów.

Nie wiem czy takich ludzi określiłabym w ogóle jako ateistów. Sama widuję osoby, które niby pięknie o sobie mówią, że są takie niewierzące, a potem faktycznie przy okazji np. świąt siedzą w pierwszej ławce w kościele. Po co? Wydaje mi się, że z jednej strony zgubiły się gdzieś po drodze, gdy były wychowywane po katolicku, może ich wiara jest bardzo słaba (wręcz marginalna), ale z drugiej strony trudno im się odciąć od dawnych przyzwyczajeń i dawnego sposobu myślenia. Tkwią trochę tu, trochę tu i chociaż tak racjonalnie może chciałyby być zdecydowanymi ateistami, to jednak coś ich trzyma przy tym kościele. To "fajnie" widać w momencie brania ślubu jak ten ateizm jest kruchy. Potem są tłumaczenia, że ślub kościelny to przecież tradycja bla bla bla.

Najwazniejsze ze nie masz kompleksow.
No dobra, z inteligencja wyjasnione. Chyba przeczytalam po lebkach, bo moja glowna uwaga opierala sie na pierwszym poscie.

A jak jest z ta wyniosloscia wierzacych?

Co do odbioru i jego interpretacji, to moim zdaniem wynikaja one glownie z roznic w ukondycjonowaniach, bo kazdy ma inne, choc niektorzy podobne, ale jednak nie takie same.
To, jak sie cos interpretuje, zalezy wylacznie od tego, jakie mamy nabyte wzorce interpretacji.
Bo wszystko, co sadzimy o swiecie, jest tylko jego interpretacja przez specyficzne, osobiste okulary wlasnych doswiadczen.
Zaczyna sie juz od uzywanego jezyka, ktorym sie poslugujemy, od wartosci, jakie nam wpojono, czy jakie sobie przyswoilismy z otoczenia, z otaczajacej nas kultury, w ktorej wyrastamy, wartosci jakie sa wazne w naszej rodzinie, w ktorej wyrastamy, a konczy na tym, jakie lubimy potrawy. Bo malo kto u nas uznalby na przyklad za przysmak pieczone larwy, jak w niektorych innych krajach....
Tak naprawde jestesmy w pewien sposob zaprogramowani,  lacznie z naszymi pogladami i w znacznej czesci dzialamy automatycznie, nie zdajac sobie z tego nawet sprawy.
Zmiana tego programu moze nastapic tylko w wyniku zetkniecia sie z czyms nowym, innym w naszym zyciu i tylko wtedy, gdy mamy w tym programie miejsce na modyfikacje w rezultacie dzialania nowych bodzcow.

Smiem twierdzic, ze zwykle ateisci maja w tym punkcie troche wieksza zdolnosc przyjmowania czegos nowego i modyfikacji swoich programow. Mam na mysli tych w Polsce, otoczonych w wiekszosci tymi wierzacymi, a mimo to nie przejmujacy tego glownego nurtu, lub wychodzacych z niego w pewnym momencie.
Mysle takze, ze jednak to ateisci sa tymi, wsrod ktorych jest wiecej tych, ktorzy bardziej sa swiadomi przyczyn swojej postawy, czyli "rozstrzasaja przyczyny", niz ci wierzacy, bo w ktorym momencie swojego zycia odrzucili to, co ich otaczalo w rezultacie jakichs sprzecznosci z tym, co czuli w sobie i musieli sie w jakis sposob z tym zmierzyc.

Wiekszosc wierzacych po prostu przejela to, co ich juz zawsze otaczalo i nigdy sie nad tym nie zastanawiali, nigdy nie stawiali tego pod znakiem zapytania. Moze dlatego czuja sie zaatakowani, gdy jakis ateista zaczyna argumentowac swoja pozycje? Wtedy czuja sliski grunt pod nogami, bo mogloby sie okazac, ze cos zaczeloby sie kruszyc w ich swiecie, gdyby poddac to gruntownym przemysleniom.
Gdyby sami sie doglebnie zajmowali, to prawdopodobnie nie byloby tego problemu, bo wiedzieliby wiecej o sobie.

Ateista, ktory wyrosl wsrod wierzacych i znalazl inna pozycje jest w jakims sensie "dalej", niz ci, ktorzy tam zostali (oprocz tych, ktorzy wiedza, dlaczego tam zostali), bo zna z doswiadczenia obie pozycje. To tez moze byc postrzegane jako "wywyzszanie sie" przez tych, ktorzy zostali, gdzie byli.
To jak z porzuconymi kochankami, ktorzy czesto czuja sie jako ktos gorszy i dlatego probuja to skompensowac to, szukajac zlych stron w bylej/bylym, nawet jesli one nie maja nic wspolnego z rzeczywistoscia

Może nie tyle wyniosłość, ale trudno poważnie traktować kogoś, kto wierzy, że świat powstał w 6 dni za pomocą czarów.

A ja zauważyłam - i to wiele razy!

Chociażby w Twojej wypowiedzi, ze powinni - jw.

Ludzie wierzący potrafią być bardzo nietolerancyjni w stosunku do ateistów. Ateiści może i uważają się za intelektualnie lepszych, za to wierzący zachowują się tak jakby dostąpili jakiejś tajemnej wiedzy, jakby ktoś ich dopuścił do ważnego elitarnego klubu, uważają się za moralnie lepszych - bo, wiadomo, ateista to zło, grzech i patologia.

Poza tym im większa deklarowana wiara, tym bardziej jest ona na pokaz. Mam kilka takich w pracy. Cały czas nawijają o Jezusie, cały czas piosenki religijne pod nosem, a jakby mogły, to w łyżce wody Cię utopiły, nie oszczędzą okazji, by dokopać. I cały czas czują się przy tym lepsze - bo jako "religijne" mają monopol na prawdę. Modli się pod figurą, a diabła ma za skórą

Jest też inne powiedzenie: Boże, chroń nas przed katolikami.

Coś jej się pochrzaniło. To Świadkowie Jehowy jedzą koty.

To chyba do mnie;)
Nie napisałam tych słów, żeby poczuć się lepiej - stwierdziłam fakt.
Wierzący mają nakaz, przynajmniej chrześcijanie, głosić swoją wiarę. Z tego powodu powinni.
A ateiści to nie zło, a już tym bardziej żadna patologia.
Ludzie są różni po obu stronach.

Pascal. Z tymże to nie takie proste. Bo jak wierzymy w Boga A (np. Allaha) to nie spełniamy wymogów Boga B(np.  2 kryterium "10 przykazań" u chrześcijan i Żydów).

Generalnie więc licząc w ten sposób może się okazać że z jednej strony mamy niewiarę z drugiej wiare w jednego z x bogów. Wygodniej jest więc nie wierzyć wcale.

Ewika, ja się w całej rozciągłości zgadam z cslady. Nie wyobrażam sobie na jakiejś ważnej dla mnie uroczystości, braku osoby, na której mi zależy. Nieważne, czy wierzy, ważne, żeby cieszyła się tym dniem ze mną. Czytając wypowiedź cslady, rozumiem, że to może być trudne, dlatego tym bardziej byłabym wdzięczna.
I z drugiej strony. Z ochotą poszłabym na uroczystość innowiercy. Dlaczego ma nas poróżniać wiara. Jeżeli ktoś jest dla mnie ważny, to staram się mu to okazać.

Byc moze jest tak, jak to opisujecie. Jako katoliczka postaram sie spojrzec na sprawe z Waszego punktu widzenia

Jestem ateistką. W moim przypadku jest tak, że nie tyle czuję się lepsza od wierzących, co nie postrzegam ich wiary poważnie. Dla mnie, jako osoby nie wierzącej w żadną siłę wyższą, wiara w chrześcijańskiego Boga, Allaha, Jehowę jest tak samo śmieszna, co wiara w Ozyrysa, Peruna, Latającego Potwora Spaghetti, Szatana czy Wielkiego Czerwia. O ile w kontaktach w pracy, rodzinie, znajomych nie przeszkadza mi czyjaś wiara, o tyle nie weszłabym (po raz drugi) w związek z wierzącym mężczyzną ani nie mogłabym zawrzeć głębokiej przyjaźni.
Pewnie wiele osób się teraz oburzy, ale zanim pluniecie jadem, odpowiedzcie sobie szczerze, jak zareagowalibyście, gdyby wasza nowa sympatia oznajmiła, że jest wyznawcą Latającego Potwora Spaghetti, albo oddaje cześć Zeusowi. I dlaczego Jehowa jest poważny i ok, a Potwór Spaghetti już nie? Dla ateisty nie ma między nimi duchowej różnicy

Co do uczestniczenia w uroczystościach i świętach- nie widzę nic gorszącego w łamaniu się opłatkiem, przyjściu na ślub kościelny, pogrzeb. Gdybym miala wśród znajomych wyznawców innej religii, także przyszłabym na ich ślub lub inne święto, dobra okkazja do spotkania się, wspólnego przeżywania radości.

Ze smutkiem zauważam, że coraz częściej, już bezwiednie, niektórzy dokonują podziałów na tych 'lepszych' i 'gorszych'. Czy to dzielenie naprawdę jest bezwiedne? I czemu takie dzielenie służy?

Ewka, nie wierzysz w Zeusa, boginię Kali, ani Światowida?
No to też jesteś właściwie ateistką, tak jak ja, ja tylko nie wierzę w o jednego boga więcej

Dzielić się opłatkiem z rodziną będę, na podobnej zasadzie jak będę lać wosk przez ucho od klucza w Andrzejki - bo taka jest tradycja. Hipokryzją by to było tylko w tym przypadku, gdybym robiąc to, udawała przed rodziną że jestem wierząca. Ale oni doskonale wiedzą o moim ateizmie.

Jak sądzisz, dlaczego Bogu, takiej nadrzędnej, super etycznej istocie, ma sprawiać taką wyjątkową przyjemność że ktoś w niego wierzy? Dlaczego to akurat tak szczególnie go zadowala?
Przecież to jest prosty jak drut i genialny w tej prostocie mechanizm manipulacyjny: otóż ja ci mówię, że istnieje Przezielona Arcygąsienica, nie jestem w stanie w żaden sposób dowieść jej istnienia, ALE ona istnieje i tym, którzy w nią uwierzą da wieczną szczęśliwość - po śmierci (bo po śmierci i tak nikt nie sprawdzi czy owa szczęśliwość istnieje czy nie). Da przede wszystkim tym, którzy uwierzą bez żadnych dowodów, no słowo daję że da! Taka wiara bez dowodów jest największą cnotą, najwspanialszą zaletą, więc wierzcie! A tymczasem ja jestem kapłanką Arcygąsienicy i proszę mi tu dać na tacę, bo nie mam czasu pracować, tak jestem zajęta głoszeniem Jedynej Prawdy i przygotowywaniem was niegodnych na spotkanie z nią.

Nie sądzisz, że praktykowanie wiary i czczenie Boga ma sprawić że będziesz lepszym człowiekiem i to MA BYĆ CEL SAM W SOBIE a nie nagroda, która Cię za to czeka? Bez nagrody nie byłoby sensu być dobrym człowiekiem? Bez strachu przed karą nie miałabyś skrupułów żeby zrobić komuś krzywdę?
I czy naprawdę potrzebujesz działać w systemie kija i marchewki?

Wiara katolicka jak i każda inna ma w sobie bardzo wiele nielogiczności. Nie bez przyczyny zapytałem o to uczestnictwo w nabożeństwach itd. Niektórzy twierdzą, szczególnie "wyznawcy" kościoła przedsoborowego, że tylko wiara katolicka jest prawdziwa. A cała reszta fałszywa. I tylko oni stosując się do tradycji mają szansę na zbawienie. Niejako sami się dyskredytując i ośmieszając. A dlaczego? Bo wychodzi, że ich Bóg jest okrutny i możliwość zbawienia uzależnia w zasdzie od miejsca urodzenia. Bo skąd biedny indianin z wysokich Andów, gdzie nigdy nie dotarła cywilizacja ma wiedzieć o Bogu i nabożeństwach? Albo taki mieszkaniec puszczy amazońskiej? Niestety, nie urodził się tam gdzie jest wiara katolicka. I z tego samego faktu nie ma szans na zbawienie? Przecież to absurd. Ale takich absurdów jest więcej. Stąd im dłużej żyje tym bardziej zaczynam to uznawać za bajki do straszenia niegrzecznych dzieci. Jednocześnie nie odrzucam istnienia Boga, Absolutu, czy innej siły nadrzędnej.

No waśnie, to pokazuje, jak religia upośledza społeczeństwo i ludzi. Zauważ, że większość ateistów jest normalnymi ludźmi- nie zabijają, nie kradną, nie siedzą w psychiatrykach, nie są bardziej złośliwi niż inni. A przecież nie ciąży nad nimi biblijny bat.

Przy okazji- badania wykazały, że dzici z rodzin religinych są mniej alteuistyczne, bardziej skore do osądzania i surowego karania i niechętnie dzielą się z innymi dziećmi w porównaniu do dzieci z rodzin, w których religii nie ma. Badania objęły 1170 dzieci w wieku 5-12 lat z następujących krajów: Kanada, Chiny, Jordan, Południowa Afryka, Turcja oraz USA. Zespołem badawczym kierował Jean Decety z University of Chicago.

Ateista-racjonalista to człowiek, który widzi, że z punktu widzenia nauki koncepcja jakiegokolwiek boga kupy się nie trzyma.

Ale pewnie są tacy niewierzący, którzy obrazili się na boga lub jego ziemskich funkcjonariuszy.

Nie sądzę, żeby się ta statystyka zmieniła. Wychodzisz ze błędnego założenia, że ateista nie ma kręgosłupa moralnego, ewentualnie słabszy, a to nie prawda. Ich moralność po prostu nie opiera się na strachu przed wieczną karą ani dążeniu do wiecznej nagrody.

Martain trochę cię ewka ignoruje z twoimi pytaniami, to ja ci odpowiem - misjonarze dolecieli już chyba wszędzie i o to chodziło, żeby każdy mógł usłyszeć o Jezusie A poza tym jak nie uczestniczysz we mszy to podpadasz przede wszystkim księdzu. Jezus jednak powiedział, że gdzie dwóch lub trzech się zbierze w imię moje, tam ja jestem wśród nich.

Sądzę, że w tym momencie nie piszesz o ateiście, tylko o ludziach obrażonych na Boga, którzy określają się jako ateiści, bo tak im wygodnie (?) lub na siłę chcą się jakoś definiować. Jak już zostało wspomniane - nie da się być obrażonym na kogoś, w czyje istnienie się nie wierzy. Np. moje odejście od religii nie wyglądało w taki sposób jak to sobie wyobrażają wierzący, że obraziłam się na Boga, widziałam same złe rzeczy w księżach i Kościele czy coś w tym stylu. Jeśli ktoś przestaje wierzyć z takich emocjonalnych powodów, że przecież Bóg jest zły, bo dopuszcza głód, śmierć naszych bliskich, to taki ateizm nie jest dla mnie prawdziwym ateizmem, a jedynie jakąś chwilową ucieczką. U mnie to wyglądało w ten sposób, że im bardziej zaczęłam się interesować antropologią kultury, odbiorem tekstów literackich, mitologiami i bajkami świata, tym bardziej zaczynałam wątpić i mieć wrażenie, że od dzieciństwa robi się mnie w balona. Potem zaczęłam szukać i dociekać, aż doszłam do momentu, gdy przed samą sobą potwierdziłam własną tezę, że religie są powymyślane. Oczywiście trochę upraszczam, bo mój proces odchodzenia od dawnych poglądów sporo trwał, jakieś 5 lat. To nie było tak, że z dnia na dzień coś mi się ubzdurało, obraziłam się, krytykowałam księży itp. Przez ten okres nawet rozmawiałam z księżmi, ale w sumie tylko jeden zyskał mój szacunek jako rozmówca, bo miałam wrażenie, że reszta nawet nie traktuje mnie poważnie, a jedynie próbuje czymś nastraszyć. Większość ateistów, których znam przechodziła podobną drogę, choć u nich zwykle zaczynało się od zainteresowania naukami przyrodniczymi, a nie literaturą jak u mnie.