Wierzę, ale nie praktykuję - Netkobiety.pl

Mam to samo.Uważam że to z lenistwa.
Posunełam się troche dalej i doszłam do wniosku,że droga prawdy jest właśnie gdzieś po środku.

Odświeżam wątek.

Jakie jest Wasze podejście do wiary w Boga?
Wygląda to tak ,jakby ludzie sami stworzyli sobie teorię w jaki sposób życ według własnej wiary.
Może to trochę taka wiara po swojemu.
Czy nie jest tak ,że jedno przekreśla drugie?
Bóg ustanowił dla ludzi przykazania.
W takim razie na czym polega Wasza wiara skoro nie stosujecie się np do 3 przykazania -"Pamiętaj abyś dzień święty święcił " ?

Właśnie przez postawę księży w dzisiejszych czasach (nie wszystkich oczywiście) wiele ludzi odchodzi od kościoła. Bo co się tam słyszy? Że dobrym człowiekiem można być tylko chodząc do kościoła. Ostatnio zraziło mnie to, jak ksiądz na kazaniu powiedział, że młodzi ludzie słuchają ciężkiej muzyki, upijają się, mieszkają i współżyją bez ślubu, a potem dziwią się, że im się w życiu nie układa. Tak jakby właśnie to było powodem wszystkich nieszczęść... To odsuwa od kościoła, zamiast do niego przybliżać, niestety.

Nocnalampka, można wierzyć, ale nie praktykować. Wierzę w Boga, nie w ludzi, którzy za zawód wybrali kapłaństwo. A gdzie w piśmie świętym napisane jest o tych wszystkich zwyczajach katolickich, o przyjmowaniu księdza do domu raz do roku, o chodzeniu co niedziele do kościoła? Dzień święty święcić mogę poprzez modlitwę w domu. Gdzie napisane o zakazie spożywania alkoholu do 18 roku życia? O słuchaniu 'ciężkiej' muzyki? To wszystko jest wymysłem ludzi. Więc wierząc w Boga nie musze wierzyć we wszystko co przez wieki wykształciło się w mojej religii.

Nemezys, zgadzam się. Tyle, że ja mówię o czymś innym nieco. Miałam na myśli tych, kórzy uważają się za członków jakiejś grupy religijnej i przy okazji głoszą, że "wierzą, ale nie praktykują", bo jednak wydaje mi się, że skoro wierzę i uważam się np za katolika, to znaczy, że: nie współżyje przed ślubem, obchodzę święta kościelne w sposób określony przez kościół i wiele innych. Bo jestem katolikiem, więc wierze jak katolik, i żyję jak katolik. Ja oddzielam zupełnie deklarację bycia człowiekiem wierzącym w Boga, od deklaracji przynależności konfesyjnej. Choć i jedna i druga jakieś zasady na człowieka nakłada, to jednak są one zwykle odmienne.

Tutaj masz rację Tylko my będąc ochrzczeni nie mamy innego wyjścia "oddzielenia" wiary od bycia członkiem religii, jak tylko apostazja... Więc albo być 100% wyznawcą religii, albo odejść... Brakuje w kościele miejsca dla tych, którzy wierzą, ale mają swoje zdanie

Majszter, w PS jest mowa natomiast o tym, aby nie wzbogacać się, nie gromadzić kasy, nie stawiać pomników... i co? Księża zbieranie pieniędzy podstawiają pod jakieś przykazanie pewnie.

Co do pochopnego Obrażania Kapłanów bym uważała(nie wolno lżyć z nich) co nie oznacza,że mamy  nie interweniować .Wiadomo Oni też popełniają błędy lecz w takim przypadku trzeba się modlić za nich.Niezważam na ich błędy,wady chodze do Koscioła bo  interesuje mnie Eucharystia i Sakrament Pojednania  te Sakramenty mają  wielką moc

Polecam przeczytać Gloria Polo a Sakrament Kapłaństwa

link

Lena, eucharystię też w lesie przyjmujesz?

Grzeszysz kobieto, jak chcesz wejść do królestwa bożego skoro nie przyjmujesz ciała jezusowego?

Oki, nie wnikam, bo oftopic się zaczął

Jestem zdania, że to nie wiernym osądzać jak mają wierzyć jeśli pozostają w jakiejś wspólnocie wyznaniowej. Wierni mogą się jedynie dostosować do tego, co płynie od hierarchów przykładowo kościoła chrześcijańskiego lub to odrzucić. Pisze o tym dlatego, że podobnie obywatele nie mogą sobie na swój sposób interpretować prawa ani tworzyć własnej wizji państwa. Jak im nie pasuje, mogą zmienić obywatelstwo, podobnie jest z wyznaniem.

@lena812
Ale chyba przecież nie chodziłaś na Mszę Św. "dla" księdza? Zresztą, jeżeli jakiegoś księdza po prostu nie za bardzo lubiłaś i np. nie wiedziałaś, o której godzinie on odprawia Msze Św. to można przecież pójść na Mszę Św. do innej parafii albo dowiedzieć się którzy księża o których godzinach odprawiają Msze Św.

Ale nie wszyscy tak robią, Ty też pewnie tak nie robiłaś jak jeszcze chodziłaś na Msze Św. - inaczej byś tak nie napisała.

Owszem, można wierzyć i nie praktykować, wtedy wierzy się po swojemu. Jednak moim zdaniem nie można uważać się za katolika i nie praktykować, nie zgadzać się z tym co jest w Katechizmie, bo to jest po prostu bez sensu.

W bibli nawet pisze ze nie mamy modlić się do obrazka ani chodzic do kosciola bog kazal nam sie modlić w sobie nie do czegos co widzimy to trzeba czuć w sobie

Kościołowi taki wierny do niczego nie jest potrzebny. Dlatego jak sobie przypominam kiedyś podczas spowiedzi zawsze największy opierdziel dostawałem za niechodzenie w niedzielę na msze.

Nie czułeś nigdy, że Bóg daje ci jakiś przekaz? Czasami więcej potrafimy zrozumieć siedząc sami i mówiąc do Boga, niż słuchając księży.

To trochę smutne. Bo to oznaczałoby, że tylko dlatego, że nie chcę się spowiadać człowiekowi, który raz mnie słucha a raz nie, machnie ręką, coś powie, to powinnam odejść z kościoła, tak? Przestać chodzić do kościoła całkowicie? kościołowi (jak budynkowi) może rzeczywiście taki wierny nie jest potrzebny, bo nie daje kasy.

Matt dobrze ująłeś to co chciałam przekazać

Również bardziej niż w cud wierzę właśnie w kumulację pozytywnej energii podczas modlitwy. Przecież nie od dziś wiadomo, że jak człowiek będzie sobie powtarzał, że sie uda, to się uda! Podczas modlitwy (ale takiej prawdziwej, a nie wyklepanie paciorka) powtarzamy nasze prośby i pragnienia, i przez to nasza podświadomość zaczyna działać...

Catwoman, tylko skąd ludzie wierzący mają wiedzieć, czy bóg w pojęciu jakim go opisują może interesować się życiem ludzkim i że ma względem każdego z osobna jakąś wolę, skoro kontakt w sensie powszechnie nam znanym jest nierealny? Mogą w to tylko wierzyć na podstawie wątpliwych przekazów ludzi, którzy podobno się z nim kontaktowali.
Napisz szczerze: rozmawiasz z bogiem czy tylko odbierasz myśli tworzone przez umysł jako wynik jego działania, przekazu?

Co powiesz na koncepcję akceptowalną przez jakąś część osób wierzących, jakoby był tylko biernym obserwatorem swojego dzieła, niczym ktoś kto zbudował zamek z piasku nad morzem i obserwuje podmywanie ścian przez fale bez prób jego naprawiania, pozostawiając samemu sobie? Tym samym w tej koncepcji wszelkie prośby kierowane ku niemu nie wywołują żadnego odzewu poza tym, co same jednostki zdołają w tych kwestiach zrobić. Może tak być?

To, co napisałaś, nie mówi o odczytaniu woli Boga względem naszego życia, ale o zaakceptowaniu tego, co nas spotyka i wierze, że to w tym się wyraża wola Boga, którą poznamy, gdy poddamy się temu, co się z nami dzieje.

Matt87, zdradzasz skłonność do deizmu i jego współczesnej wersji "ślepego zegarmistrza". Katolicyzm proponuje "ręczne sterowanie" zasobami ludzkimi, które z kolei czyni katolików uległymi wobec ekonomicznych koncepcji zarządzania gospodarką.

Każda wiara i przekonania ma swoje konsekwencje. Ja osobiście wolę koncepcję niewidzialnych praw, które rządzą losami, jako zasady. Pewnie dlatego skłaniam się ku neoliberalnej koncepcji "niewidzialnej ręki wolnego rynku".

Według Fryderyka Nietzschego, "przekonania są wrogiem prawdy" i nawet jemu trudno było zobaczyć tę prawdę, którą mu przesłaniało to przekonanie.

Zmartwię Cie. Nie można przeprowadzić logicznego dowodu na nieistnienie czegokolwiek i kogokolwiek.

Odsyłam Cię do trzytomowego dzieła Romana Ingardena "Spór o istnienie świata". To jest próba przeprowadzenia logicznego dowodu na istnienie świata.

Efekt z filmu "Matrix" zapewne znasz. To jest właśnie siła logiki. Jak masz więcej cierpliwości to zajrzyj do książek Rudolfa Carnapa, on próbował się rozprawić przy pomocy logiki z wstrętami metafizycznymi w nauce, na pewno zrobił to na najwyższym możliwym poziomie logiczności i ... sam sprawdź, co mu wyszło.

Materializm może być też naiwny. To przypadłość nie tylko teizmu.

Dla mnie pytanie o istnienie Boga jest typowym przykładem źle postawionego problemu. Trzeba pytać o istotę, a nie o istnienie.

Mądremu pewnie żadna naiwna nauka nie jest potrzebna, ale który człowiek mądry będzie się obnosił ze swoją mądrością. Są postawy, które się wzajemnie wykluczają.

Gdy ktoś deklaruje racjonalność, lepiej żeby nie krzyczał zbyt głośno, że wierzenia religijne nie spełniają żadnej roli i nikomu nie pomagają, bo niby jak to pogodzi z racjonalnością. Przecież zaprzeczając istnieniu Wszechwiedzącego Boga sam chce zająć Jego miejsce i uczynić siebie nieomylnym. Taka sama sprzeczność tkwi w dogmacie nieomylności papieskiej: zrobiono wyjątek dogmatyczny, a teraz walczą z boskością ludzi.

Jak czemuś zaprzeczasz, bacz, abyś nie zaprzeczył sam sobie.

W tym miejscu z powyższym mam zgodność. Zgodność z tym, co "na wyrost".

A w tym miejscu pojawia się pojęcie Boga i właśnie o to mi chodziło, gdy pisałem o istocie. Istnienie zależy od pojęcia, a działanie od istoty. Gdy ktoś Boga pojmuje panteistycznie, to jest nim cały Wszechświat i wtedy zaprzeczanie takiemu pojmowaniu Boga z konieczności logicznej jest absurdalne.

Rozwinąłem powyżej, tu dodam tylko, że to zależy właśnie od tego jak się to Istnienie Boga rozumie. Od panteizmu wolę zdecydowanie pantateizm (vide: Albert Einstein) - jest to doktryna zgodna z nauczaniem Kościoła katolickiego i zgodna z kosmologią. Pomiędzy nauką a teologią wcale nie musi być antagonizmu. Praprzyczyna może być pojmowana zgodnie z teorią kwantową, albo może poczekać na nowszą teorię.

Wróć do pierwszego z dania w cytacie pierwszym, a zobaczysz, że wprawdzie nie stwierdziłeś, że nie spełniają żadnej roli, ale za to stwierdziłeś coś "raczej na wyrost". O to "na wyrost" mi chodziło, bo właśnie to wrażenie rozmowy z Bogiem spełnia pewną bardzo ważną rolę dla stanu psychicznego osoby wierzącej.

Teraz ja proszę o wyjaśnienie, w jakim sensie użyłeś słowa "dogmatyczne", bo to, co napisałem nie jest ortodoksyjne. Chyba, że myślałeś o trzynastu zasadach wiary Majmonidesa.

Wracając do zasadniczego pytania w tym wątku, to najbardziej interesuje mnie taka religia (czy religijność), która - niezależnie od wiary i jej wyznania - nie może nie być praktykowana, bo jej praktyką jest życie. Jezus powiedział "Ja jestem Droga, Prawda i Życie" ( z dużej, bo to nazwy), więc jeśli ktoś kroczy drogą prawdy przez życie, wtedy praktykuje pewną religię, choćby nie był tego świadomy. Wszelkie dogmaty są dla mnie uzurpacją Prawdy. Prawda objawia się nie w słowach, nawet największych, ale w Logosie, w spełnieniu, w staniu się Ciałem, czyli właśnie w życiu. Litera zabija. "Nie wiecie, jakie ducha jesteście", "ja tobie mówię wstań i idź", "idź i obmyj się" - to nie są wypowiedzi Jezusa, ale przykłady działania, ożywiania.

Matt87, jak masz ochotę poddać próbie swój sceptycyzm, niewiarę, racjonalność to daj znać. Dziś zdobyłem pewien adres, możemy się poddać próbie razem.

Nie jest ważne jak powstał. Ważne jak działa. Nie możesz nic zrobił wbrew energii Wszechświata. Jesteś zdeterminowany.

Możesz krzyczeć, że go nie ma, że w niego nie wierzysz, ale to niczego nie zmienia. To Ty zależysz od niego.

Matt 87, czy Ty jesteś żonaty?

Ja nie chcę pośredników między Panem Bogiem a mną.Dla mnie najlepszą modlitwą jest modlitwa w skupieniu się w odosobnieniu,na łonie przyrody .Są miejsca gdzie widzę Wielkość Boga ,gdzie z Nim pogadam,podziękuję ,poproszę a nawet Go opieprzę.Ja wiem że taka rozmowa z Nim jest naprawdę modlitwą.Ja nie potrzebuję "wierszyków " aby oddać swoją miłość  i wiarę.Zresztą "personel naziemny Panu Bogu się nie udał" i myślę że nie są oddani Panu.

Zgadzam się, ale zaznaczyć trzeba że nie chodzi tu o wiarę religijną, a wiarę tłumaczoną jako np. przekonanie o możliwości zaistnienia pewnego zjawiska w sytuacji, gdy nie posiadamy o nim wystarczającej wiedzy. Przykładowo, nie wiemy czy dostaniemy określone stanowisko w firmie, ale przypuszczamy że ze względu na nasze osiagnięcia i z braku większej konkurencji jest duża szansa, że przypadnie ono właśnie nam. 

Znalazłeś w sieci jakiś interesujący materiał? Chętnie obejrze.

Dla mnie akurat prawdziwa wiara musi się łączyć z praktykowaniem. Nie mam tu na myśli tylko chodzenia do kościoła itp., ale praktykowanie wiary w swoim życiu. Nie sztuką jest wierzyć tylko dla siebie i mieć Boga tylko dla siebie. Wyzwaniem dla chrześcijanina jest dzielić się swoją wiarą z innymi, dawać świadectwo bliźnim, wypełniać w swoim życiu słowa Jezusa.

Zgadzam się w 100 procentach. Lepiej być zimnym niż letnim. Dla mnie jak ktoś ma chodzić do kościoła tylko po to, żeby sobie postać na dworze pod drzwiami i nic z tej Mszy nie wynieść, to lepiej jak w ogóle nie będzie do tego kościoła chodził.

Podałeś definicję wiary. Czy sądzisz, że ta definicja nie ma zastosowania do obydwu zjawisk: wiary religijnej i wiary powszedniej.

A sprawdź? Jedno słowo bym tylko zmienił: "tłumaczoną" na "rozumianą".

Wiarę rozumieć możemy jako wewnętrzne przekonanie - bez zewnętrznych empirycznych i weryfikowalnych przesłanek - o możliwości zaistnienia pewnego zjawiska w sytuacji, gdy nie mamy o nim wystarczającej wiedzy.

Nie w sieci. W życiu.

Nie dość dokładnie przeczytałeś. Panteizm to coś innego niż pantateizm.

Możesz poczekać 100 lat lub więcej? Warto pamiętać, że na uznanie kosmologii chrześcijaństwo czekało XX wieków.

Uznajesz wpływ monologów na psychikę, ale co możesz wiedzieć o zasadach i mechanizmie tego wpływu? Dobrze jest wiedzieć o granicach swojej wiedzy, bo - jak słusznie wyżej napisałeś - gdzie kończy się wiedza, tam zaczyna się wiara. Istnieje wiara pozytywna (gdy ktoś ponad miarę swojej wiedzy jest przekonany o istnieniu...) i wiara negatywna (gdy ktoś ponad miarę swojej wiedzy przeczy istnieniu...). Właśnie o to mi chodziło: ateizm ma u podstaw fideizm i nie różni się u podstaw niczym od teologii katolickiej. Smutna to prawda, ale logiczna.

To teraz jest dobry moment, żebyś określił DOGMATY swojej wiary negatywnej. Znasz je, czy jesteś na razie w okresie przed Konstantynem i czekasz na I sobór nicejski.

Wiele pisze się i mówi o niewiedzy katolików i ludzi wierzących. Piszą o tym przeważnie ateiści, na zasadzie: "Przyganiał kocioł garnkowi..." i "uczył Morcin Morcina...", a może nawet "czemu widzisz drzazgę w doktrynie swego bliźniego, a belki w swojej nie dostrzegasz".

Czy mogę już napisać c.b.d.o. czy chcesz by Ci jeszcze "przymnożyć wiary"?

Zbyt mocno uogólniłeś, przez co zatarły się różnice między jedną a drugą definicją. Tylko wiara bazuje na niedostatecznej liczbie informacji, czyli faktów. Wiara religijna nie opiera się na faktach, bo to co jest przedmiotem wiary faktem nie jest. W tym wszystkim istnieje także wyraźna różnica między jedną a drugą definicją, inaczej nie byłoby potrzeby ich rozdzielania. Analizując je można zauważyć, że wiara religijna tym się różni od wiary, że warunkiem jej bytu jest przyjęcie, że coś istnieje bez potrzeby jakiejkolwiek empirycznej weryfikacji i określania stopnia prawdopodobieństwa. Przykładowo po prostu przyjmujemy, że bóg istnieje czy że w bliżej nieokreślonej przyszłości nastąpi chrześcijański sąd ostateczny i kropka.
Z samą definicją wiary jest inaczej. Jeżeli wierzysz w powodzenie jakiegoś przedsięwzięcia, to jedynie określasz stopień jego prawdopodobieństwa, ale nie zakładasz od razu, że ono na pewno się zdarzy. Duże znaczenie mają przesłanki z tym związane (przykład który wcześniej podałem z nową ofertą pracy).

Nie jestem lekarzem, więc nie mam kompetencji, aby oceniać czy jakiś konkretny przypadek daje się klasyfikować pod którąś z chorób psychicznych. Czy w tym konkretnym przypadku psychiatra wykluczył jakąkolwiek chorobę czy tak po prostu założyłeś że to osoba opętana?

Ciekawa sprawa, nie słyszałem o pantateiźmie. Co to w ogóle za nazwa? Jesteś twórcą tego pojęcia?

Brniesz w coś co prowadzić może jedynie do błędnych wniosków. Mogę wiedzieć tyle, ile na ten temat powiedziała neurobiologia pomniejszone o to ile sam sobie tej wiedzy przyswoiłem. Wszystko inne jest kwestią wiary, także to że komunikujesz się z bogiem a nie własnym alter ego. Z tego co zauważyłem twierdzisz, że komunikacja z bogiem jest możliwa, ja z kolei na bazie tego o czym czytałem twierdze, że wszelkie doznania natury boskiej zachodzą w mózgu i co ciekawe można je wywołać np. za pomocą pola elektromagnetycznego. Chcesz mi przedstawić dowód, który potwierdzałby to, że masz rację czy poprzestaniesz na swojej wierze?
Na potwierdzenie swoich założeń doszukujesz się pewnych rzeczy tam gdzie ich nie ma. Ateizm bazuje na doświadczeniu, nauce więc jak może w swoich podstawach mieć pogląd filozoficzny wyznający prymat wiary nad poznaniem naukowym?

Dalej chcesz w to brnąć?

1. Nie odsyłaj mnie do literatury, skoro rozłożyłem problem na czynniki pierwsze i wszystko jest ładnie wyjaśnione, a znajduje potwierdzenie w wierzeniach religijnych. Kwestia czy to akceptujesz czy będziesz się doszukiwać drugiego dna w myśl zasady ?moja jest tylko racja, i to święta racja??

2. Jeżeli taki przypadek miał miejsce to jest to rzeczywiście niesamowite i najprawdopodobniej niewytłumaczalne na gruncie nauki. Pytanie, czy tak rzeczywiście było i czy ktoś takie zdarzenie udokumentował lub czy może zaistnieć w przyszłości? Przecież wystarczyłoby coś takiego nakręcić i wierzący mieliby poważny argument w ręku na potwierdzenie tego, że opętanie to nie zawsze choroba psychiczna.
Nigdzie nie stwierdziłem, że jeśli czegoś nie wiem to tego nie ma Sam zaznaczyłem, że ilość wiedzy każdego człowieka jest zdeterminowana przez ogólnie rozumiany postęp pomniejszone o to, ile sam tej wiedzy sobie przyswoił a i tak prowadzi to w konsekwencji do przekonania, że wiele rzeczy jeszcze się nie wie. Każdy z nas jest w jakimś stopniu ignorantem, chyba że uważasz się za coś co można by określić jako bóg i stawiasz na równi z nim (co oczywiście nie oznacza że on istnieje a pojęcie przytoczyłem jedynie na potrzeby uwidocznienia niedoskonałości człowieka.

3. Pomimo usilnych prób znalezienia m.in. w słowniku wyrazów obcych czy słowniku pojęć teologicznych niestety nie zauważyłem pantateizmu, śmiem więc twierdzić że takie pojęcie nie istnieje

4. Nie znam innej nauki, która mogłaby w bardziej satysfakcjonujący sposób starać się wytłumaczyć problematykę doznań boskich. Jestem jednak otwarty na argumenty, przy czym zaznaczam że teologiczne wywody nie są dla mnie żadnymi argumentami.

5. Absolut bez dwóch zdań Jakiej wierze i w co?

Faktycznie wybieranie się do kościoła w Polsce bywa problematyczne. Cały arsenał obrzędów i różnych świąt może przyprawić nam zawrót głowy. Jeśli wolisz rozmawiać sama z Bogiem to ok, przecież nikt Ci tego nie zabroni. Jednak moim zdaniem aby w pełni poczuć wiarę trzeba uczestniczyć w takich ceremoniach. To daje poczucie wspólnoty i zupełnie nowe, inne przeżycia. Warto wybrać się do kościoła, przynajmniej raz na jakiś czas