JAK ROZWIĄZAĆ ADOPCJĘ??? - Netkobiety.pl

Po pierwsze zapytaj męża czy naprawdę tego chce,żeby potem nie było płaczu,wątpliwości itd.
Jaki to jest przysposobienie to,że pełne wiem ale czy np nie rozwiązywalne? Czy jednak takie,które da się rozwiązać.To dość ważne.
Zakładam wersję najtrudniejszą,że jest nie rozwiązywalne i pytanie moje brzmi czy maż da radę udźwignąć ciężar bo to może być długa i ciernista droga.Jednym słowem jak u niego z psychą?
Napisz mi prosze tych kilka odpowiedzi.
Bujając się dziś na hamaku rozmyślałem jak rozdzielić coś co niby rozdzielić się nie da i wpadł mi do głowy pewien pomysł.Ale o tym później.Pozdrawiam.

Mysle ze facet twojego pierwszego dziecka tez powinien pojsc i samemu pozbawic sie praw rodzicielskich ... Wogole ojcowie wszyscu ktorzy rozstali sie z matkami dzieci powinni sami sie pozbawic zeby nie placic alimentow a i po co im "te" dzieci jak maja zal czesto i same nie chetnie sie widuja z tatusiami . Wogole juz nie wspomne o dzieciach ktore iles tam set kilometrow mieszkja od swoich ojcow i widuja ich bardzo zadko . To ojcowie juz powinni o nich zapomniec i wogole bo przeciez juz uczucia wygasly bo sie dawno ich nie widzialo . A twoje dziecko twoj maz kocha chociaz go nie zrobil dziecko sie przywiazalo . No ale przeciez jak by miala zdazyc sie sytuacja ze sie rozstaniecie to znowu staje sie dla niego obce dziecko . Niech od razu sie odizoluje bo bedzie po nim widac ze juz poprostu nic do tego dziecka nie czuje  uczucia umra bo nie bedzie z nim przebywal codziennie a to milosci nie bedzie mogl pielegnowac . Super  ze to tak dziala. Dziecko raz skrzywdzone a teraz przejdzie przez to drugi raz bo jak ze uczuciowy i wspanialy tatus postanawia sie jej zrzeknac . I gdyby nie chodzilo o te zasrane alimenty to po co bylo by mu rozwiazywanie tej adopcji ?! Bo niby co takiego innego ona mu da ? To ze dziecko bedzie wiedzialo ze jej nie chce ?! To niech sie wycofa z jej zycia i gdy ona ze chce sie z nim kontaktowac to to zrobi ale nie bo obowiazek placenia . Gdyby te dziecko bylo ich rodzonym i ta zona by postepowala tak samo jaki on musial by byc biedny bo nie mogl by sie wycofac z obowiazku placenia bo ZAWSZE mial by ten obowiazek . Tak samo jest tutaj ta jego byla sama decyzji o adopcji nie podjela to byla ich WSPOLNA  swiadoma decyzja i niestety jak by mial godnosc to nawet by wiedzial ze to jego obowiazek . Niestety ale nie rozumiem czegos takiego

To dobry znak,że facet jest silny ale do rzeczy gdyby było to pełne nie rozwiązywalne w myśl tego co napisałaś sugerował bym takie coś.Walące się małżeństwo i adpopcja dziecka czyli wykorzystanie przez małżonka lub wymuszenie podpisania aktu adopcji pełnej nierozwiązywalnej.Zastraszenie rozwodem co daje możliwości iż podpisany akt był pod przymusem.Późniejsze wydarzenia jakby to potwierdzają.A wiec w myśl art 86 k.c. i art 87 k.c można wystąpić o unieważnienie takiego aktu.Ale aby tak prosto nie było trzeba przekonać sąd.Stąd moje pytanie o psychikę męża czy umie odegrać rolę biednego małego misia z odrobiną skuryw...ństwa.
Ale jeśli to coś innego powinno pójść znacznie łatwiej jutro napisze Ci jak ja to widzę.

Ps.Wiesz co nie jestem od uwielbiania po prostu chcę pomóc Wam na ile umiem i potrafię.Zmuszacie mnie do myślenia bo ja bardziej od finansów jestem ale to dobrze.
Nie piję drugi tydzień stąd poślizgi dużo czytam właśnie o tym z czym macie zazwyczaj problemy.
Sam nie jestem idealny choć jak dawałem w palnik rozświetlał mi się umysł i nabierałem blasku:)
Dużo rzeczy mi się nie podoba ale staram się nie osądzać życia innych a jeśli napisze coś to tylko w stylu jak ja bym postąpił.Życie niestety nie jest fajną bajką jest ciężkie czasem zdradliwe i dziwne.Wiesz Ci którzy krytykują Ciebie sami się wystawiają na śmieszność.Moja rada olej to bo co Jesteś winna ,ze chcesz być szczęśliwa,wymiksować swojego faceta z fikcji w jakiej się znalazł.Nie  daj się zjeść ja Wam pomogę a właściwie ukierunkuje Was co powiedzieć adwokatowi to przykra i bolesna sprawa ale osądzać Was nikt nie ma prawa.Tyle ode mnie.Jutro napisze Wam co musicie zrobić i jak się zachować bo nie ukrywam Ty też będziesz musiała spełnić swoją role.Pozdrawiam.

Bardzo trudno jest rozwiązac adopcję.Sąd jak zawsze w takich sprawach będzie miał trudne zadanie.Fakt, iż płaci alimenty i nie widuje się z dzieckiem , nie oznacza rozwiazania adopcji.

mariola, myślę, że zacząć należałoby od dokładnego wglądu w sprawę, czyli dokładnego sczytania wszystkich dokumentów z postępowania w sprawie przysposobienia - po sygnaturze, w sądzie, który orzekał przysposobienie. A wszystko jest ważne : czy dziecko było ze zrzeczenia, czy z pozbawienia ( nierozwiązywalna/całkowita/blankietowa czy pełna rozwiązywalna ), czy maż z byłą żoną przechodził przez ośrodek adopcyjny (przed 2012 r. nie było takiego obowiązku ), czy był przeprowadzony wywiad środowiskowy w trakcie styczności z dzieckiem, i przez kogo : kuratora, czy pracownika ośrodka adopcyjnego, jaka była we wniosku o przysposobienie podana w uzasadnieniu, motywacja. itd.

Zgadzam się z tym w całej rozciągłości.

Tylko z jakiej racji można wymagać od 9-letniej dziewczynki, by była dojrzalsza od dorosłych ludzi? Mam 13-letnią siostrę, niby pannica, ale w wielu aspektach wciąż dziecko. Zwłaszcza jeśli chodzi o dość skomplikowane relacje w rodzinie. A co dopiero 9-latka...

Ja tu nikogo nie potępiam, ale Autorko, czy Twój mąż nie tęskni? Nie tęskni za tym co było? Bo nawet jeśli nie ma jej teraz fizycznie, nawet psychicznie, to wspomnienia pozostają. A wspomnienia potrafią podtrzymywać miłość (wszelkiego typu) jeszcze długo po tym, jak nastąpi rozpad.

Najbardziej współczuję tej dziewczynce. Kompletnie niewinnej. A wiecie jak to będzie dalej? Obawiam się, że jedynym impulsem, który trzyma "matkę" przy tym dziecku jest właśnie chęć robienia na złość "ojcu". Bardzo łatwo można sobie dopowiedzieć ciąg dalszy tej historii. Może trzeba było w takim razie adoptować krzesło? Albo kanapę? Bo jak się znudzi, to można nawet wywalić... I drogie w utrzymaniu też nie jest.

Czy mój mąż nie tęskni?... Tęsknił. Ale to już chyba przeszłość niestety. Myślę, że powoli zapomina o niej. Przez sytuację jaka zaistniała, nie z jego winy zresztą ( dzięki Kleomo że potrafiłaś to zauważyć) , to wszystko się gdzieś zatraciło. Jednego jestem pewna. Gdyby kochał nadal to dziecko, a to dziecko kochałoby jego nie byłoby tej sytuacji. I tyle. Ja wcale nie jestem pewna, czy rozwiązanie adopcji to właściwy kierunek. To znaczy jeśli ma być tak jak jest to jak najbardziej jestem za. Ale przyszło mi do głowy, że może zadzwonić do tej idiotki mamusi, umówić się na rozmowę i uzmysłowić jej do czego doprowadziła,  i co ją czeka jeśli nie ruszy dupy i nie spróbuje tego posklejać. Tylko nie wiem czy to dobry pomysł. Czy mam prawo tak się w to wcinać? I czy to coś da. To naprawdę durne babsko. Ale może świadomość ewentualnej utraty alimentów by zadziałała. Kasa to jedyne na czym jej tak naprawdę zależy. Choć do bidulek nie należy. Zarabia prawie 3000 zł, do tego 500 alimentów i jeszcze uwaga: mąż przez te wszystkie lata płaci połowę kredytu za dom który ona w całości przejęła. Powymieniała zamki, nie pozwala mu nawet zabrać reszty swoich rzeczy a ten naiwny osioł wciąż nie zrobił podziału majątku i ją utrzymuje, choć minęło 5 lat od ich rozwodu i 3 lata od naszego ślubu. Bo ona taka biedna. a ja idiotka jeszcze się na to zgadzałam tyle czasu, bo skoro chce pomóc , to ja nie będę zabraniać.... Idiotka ze mnie też. Koniec z tym. Wreszczcie kazałam mężowi założyć sprawę o podział. Mam dość. Ile można. I jeszcze za to wszystko nawet z dzieckiem normalnego kontaktu nie ma. Pierwsza rozprawa o podział jeszcze w tym miesiącu a co do adopcji.... cóż tu rzec. Będę wspierać męża jakąkolwiek podejmie decyzję. A jaka będzie właściwa? Sama nie wiem.....
Słodko-kwaśny.....hardkorowo...teraz ja muszę dojść do siebie:). Ale jeśli mąż zechce faktycznie tę adopcję rozwiązać to kolorowo nie będzie, wiem. Złapię oddech i odpowiem. Pozdrawiam Cię i dzięki za wsparcie.

Mariola38
Po pierwsze - współczuję. Po drugie - w dużej mierze rozumiem sytuację, w której znalazł się Twój mąż, choć nigdy w takiej nie byłam. Ja jestem z drugiej strony barykady - przez wiele lat próbowałam zmusić męża, który zostawił naszą rodzinę, do widywania i interesowania się dziećmi, ale bezskutecznie. To taka sama walka z wiatrakami, jak Wasza Ale rozwiązanie adopcji odradzam. Wydaje mi się, że Twój mąż po prostu jest zmęczony walką o dziecko, dlatego chce się uwolnić od wspomnień, od dobrych uczuć związanych z adoptowaną córką, bo myśleć o dziecku i nie mieć go przy sobie - to boli. Tylko czy mniej będzie bolało po rozwiązaniu adopcji? Czy nie będzie miał wyrzutów sumienia, że wyrzekł się nic niewinnego dziecka, które być może jest podburzane przez matkę? Może ta dziewczynka za parę lat zapuka do Waszych drzwi i spyta: czemu mnie zostawiliście?! Myślę, że tak duże dziecko w końcu zacznie doceniać zainteresowanie adopcyjnego ojca swoją osobą. Matka utrudnia kontakty? Niech tata wysyła kartki, chodzi na przedstawienia szkolne, wysyła dziecku smsy, wyśle bukiet róż albo czekoladki z okazji Dnia Dziecka czy urodzin. Niech dziecko wie, ze tata pamięta i myśli, bo być może tego nie wie. Ciekawe, co mu matka wmawia

i jak sytuacja?

Niestety nie sposób myślenia Twojego męża i Twój...

A dziękuję, bardzo lubię.