8 lat w 30 min - Netkobiety.pl

Niech milczy, nie naciskaj na niego. Ogólnie dostosuj się do tego, co napisałam wyżej.
On ma jakieś dylematy, coś mu się stało, jakieś dziwne myśli miał i ma, to na pewno, jednak nie staraj się z niego nic na siłę wyciągać.
Zajmij się sobą, w końcu o tym pomyśl, bo niestety mam wrażenie, że zapomniałaś w tym wszystkim o sobie. Pamiętaj, że jeszcze do niedawna byliście wy razem, ale też on i Ty - osobno, bo nadal byliście odrębnymi jednostkami.

Ciężko myslec o sobie, bo odkąd pamiętam myslelismy o sobie. Każde, każdego chciało uszczęśliwić. Ibwiem ze kiedy ja bylam szczęśliwa to on tez i odwrotnie. Czy uczucia mogą zniknąć w ciągu kilku dni?
Każdy mówi zeby zajela sie sobą i staram się bardzo mocno i wychodzi mi to przez kilka minut, po czym przypominam sobie cos z naszego zycia, wracają wspomnienia o których dawno zapomniałam i znów tragedia. Zawsze bylam silna psychicznie nie stresowalam sie niczym naprawde, żadnym egzaminem, matura niczym a teraz .. Teraz wiem co to znaczy stres. Choc moze nie stres, nerwica? Nic nic nie mogę zjeść ani spac tez nie mogę lykam tabletkę i dopiero zasypiam.

Kochać wszystkich, a tych największych kryminalistów i psychopatów też? xD
Zagalopowałaś się "cosik".

Poza tym to nie jest takie proste, żeby przestać płakać i rozpamiętywać.
Jeśli to b. naprawdę koniec... dziewczyna będzie musiała przejść przez żałobę i żadne "będzie dobrze, trzymaj się" jej nie pomoże.
W sumie też mogę pisać - zajmij się sobą, a autorka i tak będzie robiła to, co potrafi/co chce.
Te silne emocje targają nią na wszystkie strony i jeszcze długo będą.

Odradzam tabletki, lepiej brać coś naturalniejszego. Jakieś zioła na uspokojenie, wypić taką herbatkę. ;p

Próbowałam sportu ale jak zasnęłam padnieta to budzilam sie po kilku godzinach i juz nie spalam bo zaczynałam plakac i ciśnienie skakalo, ścisk w żołądku i nie dali rady. Tabletki juz ziolowe bez recepty pomagają po zasnkeciu spac do rana. Szczerze to nie mam pojecia czy rozpaczalabym tak gdyby on umarł, a teraz ciągle mysle, ze przeciez kiedys go spotkam, moze z inna i jak zareaguje? Przeciez pytal sie mnie tysiąc razy czy zostanę jego zona, rozmawialismy o domu, dzieciach, psie.... Ktos taki nie może udawać ze kochal. Tylko dlaczego przed samym sobą udaje ze nie kochal. Czy jemu tak łatwiej sie pozbierać?

Darusia, maz, zona, chlopak, dziewczyna to jednak nie krewni, ktorych wiezy krwi trwaja zawsze. Para to zawsze para obcych ludzi. Trudno w to uwierzyc, gdy jest sie/bylo  bardzo blisko z patnerem, ale tak wlasnie jest. Dlatego ani malzenstwa ani pary w wolnych zwiazkach nie maja siebie na zawsze. Partnerem cieszmy sie wlasnie wtedy, kiedy jest. Bo jest to absolutnie naturalne, ze jutro, za miesiac czy kilka lat moze go nie byc. I jesli jeden z partnerow decyduje sie na odejscie - pozwalamy mu na to. Przeywamy "zdrowa zalobe", a pozniej podnosimy wysoko glowe i patzrymy swiatu prosto w oczy. I kochamy swiat, i kochamy kogos ponownie. Uszy do gory. Pisz tutaj. To dobra grupa terapeutyczna.

Darusia, przede wszystkim dbaj o siebie. Teraz idz spac dziewczyno, bo pozna noc (ja pisze  zdrugiej polkuli). Teraz przede wszystkim Ty. Powoli, krok po kroku buduj siebie jako oddzielna samodzielna osobe, ktora wlasnie przezyje sama, niezaleznie od tego, co sie wydarzy. Paradoksalnie tylko wtedy mozemy miec dobry zwiazek, jesli nie boimy sie zostac sami. I tylko wtedy mozemy naprawde i gleboko kochac. Czy zyliscie w klamstwie? Nie wiem, chyba nie klamaliscie sobie wzajemnie, jesli juz to moze nieco sobie samym. Jesli pomaga ci zlosc na chlopaka, to zlosc sie, jesli nie umiesz sie zloscic - placz. To zdrowa zaloba. Ale minie, tylko przezywajac ja nie zapominaj o sobie. A jesli chodzi o chlopaka, moze wasze drogo znow sie skrzyzuja, moze nie. Zadbaj, o to, bys rozwijala sie jako wartosciowa, piekna i godna kobieta dla siebie, dla Twojego przyszlego meza, ktokolwiek by nim nie byl, dla dzieci i - swiata. Aha, w czasach kryzysu nie podejmujemy zadnych zyciowych zmian. Liczy sie ciaglosc. Chlopaka nie ma w twoim zyciu, ale wszytkie inne aspekty zycia pozostaly. Masz wiecej czasu, pomysl o czyms nowym, czego nie moglas robic, gdy byliscie razem. Ale powoli i w zadnym razie nie mysl o rzuceniu studiow.

Autorko, w zadnym zakresie wina nie lezy po Twojej stronie. Natomiast nie rozumiem jednego. Dlaczego nie mowisz prawdy i ukrywasz przez znajomymi ze chlopak rzucil Cie w chamski, ordynarny i prymitywny sposob? Poczucie wstydu wygrywa u Ciebie z prawda? A przeciez prawda moze uchronic kogos innego, kto kierujac sie zasadami nie wejdzie w relacji z kims takim?

Dobrze sie stalo poniewaz ten zwiazek nie mial przyszlosci. Wine za to ponosi clhopak. Zgadzam sie ze prawdziwych powodow Ci nie poda zwlaszcza jesli byl z Toba wobec braku uczuc do Ciebie juz od dluzszego czasu. Nie powie tego bo to oznacza ze jest oszustem i traktowal Cie jak szmate do lozka. I to jest ta bolesna prawda o nim. Bo inaczej po co mialby z Toba byc? Ale skoro zdal sobie sprawe z tego ze Cie nie kocha (niezaleznie od tego czy za tym stoi fascynacja kims innym czy nie) to rezultat jest dobry dla Ciebie. Nie jestes z kims kto by nie tylko nie dal Ci szczescia ale by Cie ranil swoim postepowaniem. Dlatego koncowy rezultat jest korzystny z ta tylko poprawka ze czujesz sie slusznie oszukana, zraniona. Bo prawda jest taka, ze zostalas oszukana. On juz dawno Cie nie kochal ale wykorzystywal Ciebie, Twoje cialo. W koncu sam doszedl do teog ze tak dluzej nie moze (co oznacza ze jeszcze dzis nie jest najgorszym draniem jacy chodza po tym swiecie) co nie oznacze ze nie jest gnojem. Ja to tak widze, bo wiedze co stalo za byciem z Toba.

Teraz potrzebujesz czasu i spokoju. nie mozesz tez uzalezniac swojego przyszlego zycia od zdania kogos, zarowno teraz jak i w przyszlosci. Utrata przyjaciol jest przykra ale tez Ci ludzie nie znaja prawdy. Te prawde przez nimi ukrywasz. Co Cie powstrzymuje przed powiedzeniem prawdy. Masz do tego prawo. Musisz jednak mowic spokojnie, bez emocji.

"Dzwonią do mnie i pytają z niedowierzaniem"

rozumiesz teraz o co chodzi. on chcial wygladac porzadnie przed znajomymi, grac kogos zupelnie innego i takie rzeczy trzeba ludziom pokazywac a nie ukrywac

a co do uczucia, to czesto tu pisze o powierzchownosci, powierzchownoscia jest to co jest na zewnatrz, mieszkanie razem, stusunki w lozku, gesty i slowa, teraz zapytasz sie jak poznac prawdziwa milosc, otoz kierujac sie powierzchownoscia nie mozna w ten sposob, mozna trafic lub nie, wiele osob tego nie rozumie, czym sie wiec kierowac? patrzec na zasady, oddanie, szacunek, zreszta odpowiedz na takie pytanie jest bardzo trudna, byc moze sam jej do konca nie znam

Teraz to ja Cie nie rozumiem. Pomylilas 2 odrebne pojecia. Szacunek i to co obserwowalas to moglo dowodzic milosc. Natomiast jesli uwazasz ze okazywal Ci szacunek to sie mylisz. Albo odpowiedzia jest to ze byl manipulatorem. Sadze tak dlatego ze dobrze zdawal sobie sprawe z tego jak prawdziwy obraz o tym jak z Toba zerwal, wplynie na obraz znajomych wobec niego. W takim przypadku nie ma madrych i nie da sie tego odkryc. Nie mozesz wiec miec do siebie o nic zalu i szikac winy w sobie. To bez sensu. W przyszlosci, mozesz miec zaufanie do kogos i liczyc ze bedzie odwzajemnione.

Byc moze to nie byl szacunek, choc sadze o czuje ze naprawde mnie kochal i okazywał to znacznie częściej niż ja, bo nie lubialam okazywać uczuć publicznie a on zawsze wszystkim pokazywał ze jestem najwazniejsza o w ogóle. Dlatego wszystkiego nie potrafię pojac. Ciągle o nim mysle i zastanawiam się co teraz robi. Zawsze powtarzam ze cieszy sie ze mnie ma o nigdy mu soe nie nudzi. Choc bardzo bym chciala zapomniec to 8 lat wspólnego zycia nie da sie wymazac z pamięci ot tak.

Naprawde bylam pewna ze to co jest miedzy nami to milosc. Wiec od razu gdy mi napisal ze to koniec pomyślałam o tym ze ma inna. Ale krzyczał ze nie ma innej i naprawde ifalam ze żadnej nie mial. Ciągle powtarzam ze mnie kocha i dużo se sobą rozmawialismy i wogole. Sam wysnuwal plany na przyszłość. Opowiadal o własnym domu, który kiedys będziemy miec o wielkim piesku i malutkim w domu którego mam i zawsze mowil ze to nasz piesek. Wyprowadzal go na spacery zabieral do rodziców, dziadków. Idealnie bylo serio. Czasem jakas kłótnia.ale jak u każdego. Dlatego zadręczam sie milionami pytań ibtak trudno minsienzntym pogodzić.

Chyba jeszcze zbyt mało czasu minęło, bo masz w sobie ciągle dużo emocji.. Po upływie pewnego czasu da sie nie wracać do myśli o ex. U Ciebie chyba to jeszcze nie ten etap, chociaż sam nie wiem..

Dupa zbita, a nie więzy krwi. Powiedz to tym dzieciom, które wychowują się w domach dziecka. Pomyśl o noworodkach znajdowanych na śmietnikach, o świadomych aborcjach już nie wspominając.
Powiedz to dzieciom, które są maltretowane przez swoich patologicznych rodziców. Chodzą brudne i głodne, bo mamusia musi mieć na wódę. To są te "nierozerwalne" więzy krwi? Chyba dopóki ta krew się nie poleje. Mało przypadków, że ojciec/matka zabił/a dzieci? Albo dzieci, które zamordowały swoich starszych.
Mało braci i sióstr, którzy się nie lubią, a nawet nienawidzą?
Tutaj nie ma reguły pt. "magiczne więzy krwi".

Poza tym... rodziców się nie wybiera, a partnera już tak.

"Bo jest to absolutnie naturalne, ze jutro, za miesiac czy kilka lat moze go nie byc".

A rodzice to są nieśmiertelni? Albo nie mogą się np. wyrzec dziecka z powodu jakiegoś konfliktu?

@darusia1909

Nie, nie istnieje. Musiałabyś się uderzyć mocno w głowę i może miałabyś amnezję, ale nawet tutaj są bardzo małe szanse, a poza tym w końcu pamięć by Ci wróciła.
Jeśli myślisz, że można zapomnieć o kimś, z kim spędziło się tyle lat, to muszę Cię zmartwić - nie, nie da się.
Pociesz się tym, że on Ciebie też nie zapomni.
A tak w ogóle... kontaktujesz się z nim? Piszesz do niego? Dzwonisz?

Skąd brały Ci się takie myśli? Czemu o tym myślałaś?

Jego rodzina? Nie wiem i nie wiem czy wogole się dowiedzieli bo on na drugi dzień wyjechal juz do akademika. Spotkałam jego babcie ale nic nie wiedziała a nie mialam sumienia staruszce mówić bo ciężko by to zniosla. Jego brat nie rozmawia ze znajomymi ale wie i nie wychodzi nigdzie bo nie wie co ludziom mówić.

Może niepotrzebnie Cię pocieszam, ale w jednym wątku na tym forum napisałam:

"Byłam podłą jedzą, obrażałam i wyzywałam tak naprawdę bez powodu, bo miałam jakiś tam kaprys. Ponadto obrażanie się, fochy, awantury, częste pretensje, "wbijanie szpilek w serce", częste okazywanie braku szacunku etc.
Przez to byłam porzucona (najdłużej na ok. dwa miesiące, ale był w miarę stały kontakt w tym czasie) ok. trzy razy (przez tę samą osobę, ale ja też zrywałam z dwa razy), aż w końcu się naprawdę ogarnęłam i już długo jest fajnie".

Tylko u nas to były pierwsze dwa lata związku, kiedy było tak burzliwie. Oboje mieliśmy wtedy "naście" lat. Bardzo mi na chłopaku zależało, więc się w końcu zmieniłam, ale też był moment, iż byłam już prawie pewna, że jestem skreślona na zawsze (po ostrej kłótni). Cytuję: z rozkapryszonym bachorem nie chciał się zadawać.

Może u niego/u was kryzys nadszedł po długim czasie?

Czyli odzywasz się, a miałaś się stosować do moich rad! ;p
To, że się odzywa, to wiesz... pewnie nie chce Cię olewać i źle traktować.
Niedobrze, że piszesz do niego, jakby nic się nie stało "cieszę się, że dostałam piątkę, łał". To trochę dziwne. ;p
Kiedy masz się z nim spotkać? Chyba powinnaś przełożyć to spotkanie, bo nie jesteś jeszcze gotowa, żeby się z nim zobaczyć, ale nie pisz mu o tym. Napisz, że nie możesz, bo coś Ci wypadło, ale nie pisz co. Po prostu przełóż tę wizytę.

A Twoja zazdrość pokazuje, że jesteś niepewna siebie, niestety.
Można ją czasem okazać, żeby druga osoba widziała, jak nam zależy, ale to taka "zdrowa zazdrość". ;p

Staraj się dalej nie pisać, ale poważnie się staraj.
Jak się odezwie, to lepiej przełóż spotkanie. Znajdziesz czas dla niego, kiedy będzie Ci pasowało. On zerwał, a podobno nawet nie miał szczególnych powodów, więc nie skacz koło niego.
Piszesz, że nie widzisz winy w sobie. Może się zastanów nad tym? Musiało być coś, co mu przeszkadzało, ale nie mówił Ci tego i pewnie już nie powie.
Osobiście długo myślałam i zrozumiałam (chociaż on też mówił, co mu nie pasuje i czemu nie możemy być razem), że zachowywałam się głupio, źle, chamsko itd. Oczywiście, że wiele rzeczy robiło się nieświadomie (to błędy naszego wewnętrznego systemu), więc to nie jest tak, że ZAWSZE robimy coś złego specjalnie, z premedytacją.

Co do koleżanek - to nic, że im nie ufałaś, skoro wyżywałaś się na nim.
Zresztą to nadal ogólny brak zaufania, bo one mogłyby nawet gołe latać, a on nie powinien nic zrobić, więc po co Twoje obawy?
Miałaś jakichś chłopaków przed nim? Bliższych kolegów może?

Daję Ci 50% szans, że mu się odmieni i będziecie razem. Nie wiem, co on myśli/o co mu chodzi, ale mam dobre przeczucia, a to już coś znaczy.
Skoro nie miałaś nikogo (chodzi mi nawet o takie młodzieńcze "chodzenie za rękę" z jakimś innym chłopakiem, buziak od jakiegoś w przedszkolu itp. xD), to teraz koniecznie "wyjdź do ludzi". Spotykaj się też z płcią przeciwną. I nie chodzi o to, że "och, szukaj sobie nowego chłopaka", nie! Po prostu można jakoś fajnie spędzić czas i pogadać.
Serce twe zajęte, jednak masz czas i nie musisz się przejmować, co Twój chłopak sobie pomyśli/będzie może zazdrosny, bo na ten moment go nie masz.

Darusia, nie wyrzucaj sobie, ze odezwalas sie. Jesli juz rozmawiasz, lub piszesz trzymaj sie zasady; spokojne, krotko i szczerze.
Hekaterine, odnioslas sie do wspmnianych przeze mnie wiezow kwi bardzo emocjonalnie. Dzieki za podzielenie sie tym. Jednak wlasciwie pobudbudowujesz moja teze. ktora jest taka: Tylko wiezy krwi zostaja na zwasze (to fakt), ale nawet one nie zapewnia troski, szczerosci, milosci, i nie daja gwarancji, ze ktos kocha na zawsze (choc zawsze bede twoja matka, dzieckiem etc). Tym bardziej partnerzy czy malzonkowie. To tylko dwoje ludzi w drodze. Na dluzej, na krocej, rzadko na zawsze (chyba ze umra razem). Ale to takie dywagacje. Darusia, wierze gleboko w to, ze najlepsze co mozna zrobic to uszanowac wybor partnera. Jesli go wciaz kochasz i moglabys zaufac ponownie, gdyby kiedys wrocil, daj mu to odczuc:"Wciaz cie kocham, jestes dla mnie wazny, ale szanuje twoja decyzje, z czegokolwiek ona wynika".

Wczoraj mialam naprawde dobry dzien. Nie plakalam. Dużo o nim myslalam, ale nie plakalam. Za to dzis znów ryczę jak male dziecko - co chwile. Jeszcze co za ironia losu musialam pęknąć na psychoterapii jak akurat zapytala mnie kobietka o parntera. Wstyd i chanba!
Nie wiem czy kiedykolwiek sie pozbieram. Kilka dni po zerwaniu napisałam mu maila ze przeciez byliśmy przyjaciółmi i ufalismy sobie we wszystkim i czy juz nigdy nie bd mogla mu ske wyżalić itd. I wczoraj wieczór zauwazylam dopiero odpowiedz sprzed kilku dni o treści " mozesz". Podejrzewam ze on traktuje mnie tak tylko z litości, bo boi sie ze zrobię sobie krzywdę.
Zastanawiam sie chyba nad psychoterapeuta. Pomoże?
Każdy ze znajomych karze mi olac dupka i dać sobie spokój, ale wątpię żeby rozumieli co czuje. Wszyscy krzyczą ze glodzenie sie nic nie da ale ja naprawde się nie glodze poprostu mam taki supel, taki ścisk w brzuchu, który powoduje zupelny brak apetytu a jak cos zjem to niestety szybko sie zwraca. Staram się mimo wszystko cos zjeść w lepszym momencie a mimo to różnie bywa. Jak wytłumaczy znajomym ze och metody "zapomnienia" nie działają a tylko ppgarszaja mój stan.

Najtrudniej jest mi zrozumiec co sie stalo. Dzien wczesniej mieliśmy plany i wogole a dzien później koniec. Dzis dzwonil do mnie z pretensjami jego kumpel co ja mu zrobiłam, czemu zniszczylam tego faceta. Cholera! Koleś mnie rzucił a wszyscy do mnie z pretensjami. Zaczynam się martwic czy stalo się cos co zmusilo go do tej decyzji. Zdarzalo mi sie wychodzić na piwko z kolegami. Zdarzalo mi sie moec poważny flirt nawet, chyba nie do konca świadomy i to z żonatym facetem. I tyle. Zawsze caly swiat zamykal sie wokół nas.
A co do psychoterapeuty to widzę ze moja przyjaciółka i wspolokatorka w jednym placze razem ze mną i strasznie przezywa mój bo, nie wie jak mi pomoc i nie może patrzyć na tabletki które lykam. Nie chce ich brac ale inaczej nie zasne.

Oczywiście ze sie dowiedział bo dla mnie to byla glupota po pijaku, nic sie nie wydarzyło a ja czułam się winna. To byl facet którego jest znajomym mojej ciotki i znam go od dziecka, starszy 10 lat i przez byłego mojego nie lubiany strasznie.

Po tamtej akcji mieliśmy kryzys i bylo zle. Ale właśnie on udowodnił mi ze kochamy sie i nie ma sensu sie rozstawać. Straszne mialam wyrzuty sumienia i wogole ale mieliśmy okazję konfrontacji we trójkę i sprawa zostala zamknieta. To bylo w te wakacje i choc moze ze strony tamtego faceta bylo to poważne to dla mnie to byla glupota po pijaku. Moj facet wtedy czul soe dość zle, dlatego ze nie chcial ze mną świętować ukończenia studiów i swoetowalam wlasnie z ciotka k jej znajomymi bo zrobili mi imprezę.
Szukalam winy również w tym, ale mój juz byly powiedzial ze cos takiego zupełnie sie nie liczy i cieszy się ze od razy mu powiedziałam.

Tak, ale skutki Twojej "głupoty" okazują się poważniejsze, niż myślałaś.
Zbyt łatwo uwierzyłaś, że ta sprawa została zamknięta.
Przeważnie tak bywa, że pierwsza refleksja po przyjęciu do wiadomości o romansie (?) partnerki - szkoda tych ośmiu lat, lecz pewnych rzecz się nie zapomina.
Zdradę trudno wybaczyć (a tak, niestety, trzeba traktować Twój "flirt"), a jeszcze trudniej zapomnieć.
Myślę, że ta sprawa leży u podstaw odejścia, bo chłopak nie poradził sobie z tym.
Biorąc pod uwagę, że stało się to niedawno, trudno nie powiązać obu tych rzeczy.
Pozostaje jednak kwestia stylu, w jakim chłopak Cię zostawił.
Naprawdę nic nie zapowiadało tej decyzji?

Moze nie koniecznie "flirt" trudno wyjaśnić te sytuacje, podwalal sie do mnie żonaty facet który byl z rodzina i mojej ciotki razem ze mną i moja rodzina, nie reagował na brak mojego zainteresowania i mój byly o tym wiedział ze strasznie mnie to frustruje. No i kilka dni później po pijanemu ponoc dawalam mu jakies sygnały "?" Czego celowo nie robiłam no i facet mnie pocałował. Dostał po twarzy, i sie konczylo. Potem koleżanki nanieszaly mi w glowie ze po co z jednym 8 lat i wogole i chyba chcialam po ich wplywem przerwy ale wyszlo ze to głupota i byliśmy razem mega szczęśliwi, jakies tam drobne sprzeczki zawsze byly i zawsze będą z kim kolwiek. A sygnałów nie bylo żadnych. Fakt jest tylko taki ze sex dzien wczesniej byl bardzo dziwny i "lapczywy" z jego strony i pożegnanie tez zupełnie inne. A na drugi dzień poprostu nie byl sobą jak go zobaczyłam. Dziwne zachowania, dziwne teksty i sie skonczylo. Teraz wiem ze zachowuje sie inaczej, wulgarniej? Wśród znajomych.

Odezwie się na pewno bo ma oddać mi rzeczy? Ale jak mam się wtedy zachować? Pokazac ze chce nadal z nim byc? Olac?

To spotkanie nie odbędzie sie teraz choc strasznie nalegalam bo zostawiłam notatki do sesji u tego gnoja. I nie chce mi ich oddać. Spotkamy się moze za miesiąc a jak nie spotkamy się celowo to jestem pewna ze znajomi nas ustawia czy cos bo słyszałam juz takie pomysły z ich strony

Szczerze to wcale nie chcialam soe z nim wtedy rozstawać tylko chcialam usłyszeć ze on nie chce i co on zadecyduje. Nigdy go do niczego nie zmuszalam. Mialam pewien problem z żonatym facetem obltorym on dowiedział sie od razu a nie mogl przyjechać mi pomoc. Moje koleżanki nie bardzo lubily byłego bo uwazaly, moze to głupie ze on zachowuje się przy mnie jak ten wampir z filmu zmierzch i ze to chore. I to ze mialm pewien problem z jakims facetem, co nie bylo zdrada ani romansem tylko naprawde problemem w który wkopalam soe dla żartów i do tej pory mam wrrzod na tylku przy nadarzającej sie okazji. Moj byly o tym wiedział i rozmawial z tym żonatym ale to nic nie dalo.
Teraz wiem ze mój byly tez przezywa nasze rozstanie i podejrzewam ze cos się stalo, bo nie mógłby rovic tak zenplanowal nam życie aż do wakacji a na drugi dzień stwierdzil ze niw kocha i ucieka z domu zeby z nikim nie rozmawiać.

Mimo ze chce trzymac sie waszych rad to jest mi naprawde ciężko nie pisac do niego bo sama przylatuje się na pisaniu do niego sms, kasuje go i w końcu nie wysyłam ale i tak mi ciężko. I z niecierpliwością czekam aż zaproponuje spotkanie, chociaz wiem ze spotkanie go jeszcze bardziej zrujnuje mi życie....

Teraz odnoszę podobne wrażenie. Po coś jej to zerwanie jest potrzebne. Chłopak nie zachowywałby się tak, gdyby nie miał powodów. Jego znajomi też widzą, że jest z nim źle. Autorka wspominała, że był to w miarę spokojny typ człowieka.
Dodatkowo wyleciała z jakimś "gnojem", więc chyba nie mam więcej pytań.

Nie możesz mu napisać krótka wiadomość że masz sesje i ze te materiały są ci potezebne i ze ciebie nie interesuje to czy on jest w domu czy nie chcesz je odzywskać i już.. Koleś cię zostawił po 8 latach bez słowa a ty jeszcze sie musisz prosic o swoje rzeczy?? Coś tu chyba jest nie tak.