Co robic by chłopak znowu zaufał Bogu??? :( - Netkobiety.pl

Czy przez bycie wierzącym - nienawiedzonym rozumiesz praktykowanie wiary jak w przypadku większości polskich katolików, czyli chodzenie do kościoła owszem, ale na co dzień wiara jest odkładana na półkę? Jeśli tak, to ja też podpadam pod twoją kategorię "nawiedzona", bo Bóg jest dla mnie ważny w każdym aspekcie mojego życia, nie tylko w niedzielę przez godzinę.

wiara też może być patologiczna, a raczej nadinterpretacja tego co mówi religia. Jeżeli ktoś kogoś na siłę przymusza do wiary to krzywdzi tę osobę, jak robi jej wyrzuty i na siłę ględzi o tym jak to będzie jej dobrze, gdy uwierzy (ale nie chodzi o wiarę tylko, równie dobrze moze tutaj być nakłanianie do jedzenia zielonej fasolki) to jest to złe, dlatego, ze uprzykrza się życie drugiej osobie.
Wiara sama w sobie jest dobra, o ile Ci wierzący na siłę nie chcą uszczęśliwiać innych.

Ja zwrócę uwagę tylko na jeden aspekt. Bycie wierzącym i praktykującym wiarę w boga takiego czy innego nie jest w żadnym razie światopoglądem lepszym, bardziej wartościowym, bardziej sensownym od niewiary w żadne byty nadprzyrodzone. Jestem w stanie zrozumieć, że osoba wierząca chcąc dla kochanej osoby jak najlepiej, chciałaby jej "nawrócenia", gdyż w jej mniemaniu tylko taka droga prowadzi do zbawienia/szczęścia i życia wiecznego/wartościowego, świadomego życia itp. Zgadzam się tu z wyjaśnieniami Kizi.

Natomiast nie należy zapominać, że taki stan rzeczy ma miejsce wyłącznie w przeświadczeniu osoby wierzącej. Tzn, tylko jej zdaniem taka droga będzie dla kochanej osoby lepsza. Zdaniem tej osoby - niekoniecznie. Jej zdanie, jej światopogląd ma wartość tak samo istotną, a niewiara w bogów nie określa tak naprawdę człowieka pod żadnym kątem. On po prostu nie wierzy w bogów. Nie przeszkodzi mu to być człowiekiem szczęśliwym, spełnionym, dobrym, odpowiedzialnym.

Myślę, że istotą błędu w podejściu w tym przypadku jest przeświadczenie, że (parafrazując) 'Twój światopogląd jest uboższy, bo ja kocham Boga, a Ty nie'.

Dlatego słuszne było zadane wyżej Autorce wątku pytanie - co by zrobiła w odwrotnej sytuacji. To przypomina, ze postawa jej chłopaka nie jest czymś relatywnie mniej sensownym, niż jej postawa.

Moim zdaniem jak najbardziej, tak
Pewnie, można by się przyczepić do faktu, że skoro się modlisz, to znaczy, że chcesz dla niego na siłę szczęścia, którego on sam nie chce, lub nie postrzega tego jako szczęścia.
Ale dla Ciebie jest to dążenie do zapewnienia mu czegoś, w Twoim mniemaniu, wartościowego, może nawet najbardziej wartościowego, przy czym robisz to nie ingerując w jego decyzje bezpośrednio.

Zastanawiam się tylko, na ile jest to wykonalne w praktyce, tzn. modlić się o czyjeś życie wieczne, nawrócenie etc., a przy tym nie uważać go za "zbłąkaną owcę".

W drugą stronę to może działaś podobnie, czyli partnerowi nie przeszkadza Twoja wiara, ale w głębi umysłu chciałby, abyś "otworzyła oczy na rzeczywistość i przestała żyć baśniami". Z Twojej perspektywy może to już być wartościowanie Ciebie jako gorszej, tak samo jak z jego perspektywy - modlenie się, aby uwierzył czy praktykował, a więc  - zmienił się.

Dlatego, jak już wyżej napisałam, mnie by nie przeszkadzało, że ktoś się za mnie modli, jeśli na co dzień nie próbuje mnie nakłaniać do swojego stylu życia. Ale każdy ma prawo inaczej postrzegać 'uszczęśliwianie na siłę', jak również protekcjonalizm lub jego brak. Dlatego za tak ważne uważam niewartościowanie poglądów. Pogodzenie się z tym, że moje zdanie niekoniecznie okaże się wymierne po śmierci może przynieść pewną dozę ulgi w wątpliwościach, jakie ma Autorka.

"Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów".

I takiemu układowi nawet ja nie mam nic do zarzucenia (choć lubię się czepiać ). Poza tym podoba mi się Twoje "uważam, że...", a nie "on na bank JEST zbłąkaną owcą".
Przyznam też, że podziwiam, bo generalnie stoję na stanowisku, że różnica w światopoglądzie może stanowić poważną przeszkodę dla związku.

Po czym wnioskujesz, że on wierzy w boga, powiedział Ci to? Czy jak większość polaków urodził się w katolickiej rodzinie?

A czegóż to ja muszę się wyrzekać? Mogę cieszyć się wszystkim, czym chcę. Dodatkowo czerpię radość z wiary (osobie niewierzącej nie da się tego wytłumaczyć, ale to na prawdę daje radość). Może gdybym była katoliczką, to by mnie obowiązywały różne posty, czy ograniczenia w sferze małżeńskiego seksu, ale to mnie nie dotyczy, więc doprawdy nie wiem o co ci chodzi z tymi ograniczeniami. Staram się oczywiście być dobrym i życzliwym człowiekiem, ale czy to jest ograniczenie? Modlę się, chodzę w niedziele na nabożeństwa i czytam Biblię, ale lubię to robić, więc to też nie jest dla mnie ograniczenie.

Otumanioną nie, bo nie jestem otumaniona. Mój mąż nie zgadza się ze mną w kwestii religii a ja z nim, ale nie kłócimy się o to, ani nikt nikogo na siłę nie przekonuje. Po prostu jak mam ochotę i czas w niedzielę, to jadę do kościoła i tyle. Nie toczymy dyskusji na ten temat. On oczywiście myśli, że tracę wtedy czas, ale niech sobie myśli, ja też uważam, że on traci czas oglądając czasami godzinami tv . Jak się z tym czuję? Normalnie nikt do nikogo żalu nie ma, bo każdy ma prawo do swojego światopoglądu.

Mieliśmy ślub kościelny (niestety jeszcze wtedy katolicki), bo mój małżonek chociaż nie praktykuje i kwestie duchowe mało go obchodzą, to do tradycji jest mocno przywiązany a oficjalnie jest oczywiście katolikiem, bo był ochrzczony. Jednak gdyby się upierał i nie chciał brać ślubu w kościele, to teraz chyba bym ustąpiła, bo dla mnie jako ewangeliczki forma ślubu nie ma kluczowego znaczenia. Ślub nie jest u nas sakramentem.

Właśnie dziwi mnie, że wiele osób może to dzielić. Jakiś czas temu byłam u naszych polskich Tatarów na Podlasiu i tam jeden z nich - muzułmanin oczywiście, opowiadał jak wygląda jego małżeństwo z katoliczką. Ślub mają  o ile pamiętam cywilny, potencjalnych synów zdecydowali wychowywać w duchu islamu, dziewczynki w duchu chrześcijaństwa (żartował, że trzecie dziecko będzie prawosławne). Mówił, że wśród polskich Tatarów nie praktykuje sie przechodzenia na religię jedna czy drugą i małżonkowie w mieszanych związkach pozostają przy swojej religii. Tam to się jakoś sprawdza.  Musi to jakoś funkcjonowac, bo tych Tatarów jest tak mało, że muszą się łączyć z chrześcijanami w małżeństwach, podobnie jest z protestantami na Śląsku cieszyńskim, też są tam śluby mieszane i często pozostają przy swoich wyznaniach.

Przy mieszanych to raczej jasne, ze każdy zostaje przy swoim. Ale jak jedna osoba w parze w ogóle nie wierzy, to zawsze istnieje pokusa, żeby namawiać, nawracać itd.

Przepraszam autorkę wątku, że pociągnę off-top, ale może się przyda.

Ach ten mit kalendarzyka... Według NPR, a to zupełnie co innego

Ok,choć słowo zakaz brzmi dziwnie. Bóg nie stawia jakiś wydumanych ograniczeń tylko chce naszego szczęścia.

Spowiedź jest pięknym darem, choć trudnym. Nie lubią mówisz? A skąd wiesz? Jak się naprawdę nagrzeszy to marzy się o tym, żeby zrzucić z siebie ten ciężar. Pod warunkiem, że wierzysz w moc tego Sakramentu. Mówisz to Bogu, przez księdza, którego być może nigdy więcej nie zobaczysz, więc w czym problem? Warto dobrać tego księdza, tu się zgodzę, że różnie bywa.

Bóg Cię nigdzie nie wyśle. Najwyżej samemu się można tam wysłać, jak się Boga konsekwentnie i ostatecznie odrzuca.
Bóg nas widzi wszędzie, to prawda, ale niczego nam nie każe. Daje wolność wyboru.

A ja od podstawówki ciągle się z kimś spotykałam i problemów nie miałam, przeciwnie To już kwestia charakteru i spotykania odpowiednich osób. Bóg w tym zupełnie nie przeszkadza. Ba, pomaga przy ewentualnych rozczarowaniach. Przykro mi, że tak Ci przeinaczono obraz Boga w dzieciństwie... Religia nie jest samym dobrem. To Bóg jest samym dobrem

Tylko, że autorka utrzymuje, że jej chłopak jest wierzący, ale oddalił się od Boga.

NPR to swego rodzaju kalendarzyk, niezależnie czego używasz. Wyobraź sobie życie w ten sposób kogoś, kto pracuje na zmiany albo dużo podrózuje. A ktoś kto nie chce w ogóle dzieci nie dostanie w ogóle slubu
Dlaczego seks przedmałżeński jest zabroniony dla naszego dobra? A co, jeśli okaże się po ślubie że są pod tym względem zupełnie niedopasowani? Albo wezmą ślub szybko żeby już ten seks uprawiać, w końcu to fizjologia, a potem się okaże że to w ogóle pomyłka? I tak się potem męczą, no bo rozwodów kościół nie akceptuje.
Spowiedzi nie lubi np moja mama, bardzo gorliwa katoliczka.
Mówisz Bogu przez księdza? To może lepiej bezpośrednio Bogu?
Wiesz, nie wierzę w to 'zrzucanie ciężaru'. Bo jak zrobię coś co naprawdę uważam że było złe, np kogoś skrzywdzę w jakiś sposób to mi nie pomaga że ksiądz powie formułkę 'Bóg odpuszcza ci grzechy'. Jest mi z tym źle i koniec. A jak musiałabym powiedzieć że uprawiałam seks przed ślubem to po pierwsze czułabym się potwornie skrępowana (jestem socjofobiczką - dla Twojej informacji to ktoś taki kto czasem ma problem np z zapytaniem o drogę, o cenę jabłek a już nigdy przenigdy nie poprosi szefa o podwyżkę) a po drugie nie uważam że to by był jakiś ciężar w ogóle...
No ja byłam w ogóle bardzo zahamowana a jeszcze to tłumienie seksualności wbiło mnie w dołek jeszcze bardziej. Chociaz pewnie to kropla w morzu moich problemów. Ale fakt, mniej więcej do 30 roku zycia bałabym się spotkać z facetem w ogóle.

Ach oczywiście, Bóg mnie do piekła nie wysle.
I jest samym dobrem. Kiedyś nauczyłam się tego na pamięć i miałam 5 z religii. Ale z lektury biblii wynika że jest raczej dość mściwy i chociaż wybacza potrzebuje krwi i łez żeby to zrobić. A od czasu do czasu nawet sam zabija (np śmieć synów pierworodnych przy wyjściu Izrealitów z Egiptu - podobno uderzył równo we wszystko, 3 letnie dziecko i nowonarodzonego kotka czy szczeniaczka). Zupełnie mi to z 'samym dobrem' się nie komponuje.

Niech oglądnie film "Jabłka Adama", jest na Iplex. Film inspirowany księgą Hioba.
Doświadczonemu przez życie człowiekowi dobrze zrobi.

Nie wierzę w boga, ale to jeden z moich ulubionych filmów ; )

Mieć takie argumenty to jedno, a nie oberwać za nie po głowie to drugie. W jednej ze szkół, w której byłam dziewczyna, właściwie dwie siostry postawiły się na lekcji religii użyły do tego racjonalnych argumentów, do tego były to osoby o dużo wyższej inteligencji niż przeciętna. Zostały zgnojone, ksiądz wyrzucił je z lekcji, zrobił wielką aferę, że to dwie satanistki.
Z kolei w innej szkole ksiądz w innej szkole był tolerancyjni, nie było problemu, gdy ktoś otwarcie przyznał się do tego, że jest nie wierzący, wątpiący albo cokolwiek innego, nie było marudzenia, nawracania tylko akceptacja. Chociaż wydaje mi się, że był to wyjątkowy przypadek.

To znaczy, że możemy grzeszyć do woli bez konsekwencji utraty raju?

Eliasz też nie?
On pewnie też miał grzech pierworodny, a jednak wstąpił żywcem do nieba na ognistym rydwanie na długo przed Jezusem.

Też to przerobiłam.
Wyzywano mnie od bękartów, stawiano uwagi, próbowano zmusić do chodzenia do kościoła na rekolekcje groźbami obniżenia zachowania czy, kiedy to nie podziałało, relegowaniem ze szkoły.

Jezus umarł za wszystkie grzechy, przeszłe też, a dla Boga czas nie jest ograniczeniem.

No wiesz, przy założeniu z gruntu, że ktoś mnie kocha, jest najwspanialszy na świecie i co nie zrobi, to  mnie kocha i jest najwspanialszy na świecie, to można kochać zupełnie każdego.

Fajne wyjaśnienie z tym Eliaszem w niebie bo za kilkaset lat Jezus umrze. ^^

O wyznawcach Yody personalnie nie słyszałam, ale jest na pewno oficjalny Kościół Jedi, nawet ma wcale sporo wyznawców na całym świecie. :]

A propos tego...
Mam nadzieję, że nikt się nie poczuje dotknięty, ale to też zawsze mi się wydawało przereklamowane. Spójrz, skoro Jezus był bogiem, to WIEDZIAŁ - nie wierzył - że po śmierci będzie przez wieczność siedzieć po prawicy ojca etc. W takim układzie zejście na ziemię  na 30 lat z haczykiem to nawet nie mgnienie oka, a śmierć na krzyżu to jedynie bolesny impuls potrzebny do tego, żeby wrócić na swoje właściwe miejsce. W kontekście tego wszystkiego nie bardzo rozumiałam jego strach w Ogrójcu, serio. Może jestem jakaś cegła emocjonalna, ale gdybym ja WIEDZIAŁA, że po śmierci będę znów wszechmogącą boginią, to by mi się do tego nawet śpieszyło, a sama śmierć nie wywarłaby na mnie strasznego wrażenia.

W kontekście tego różni męczennicy dawali popis cudów odwagi, bo oni nie WIEDZIELI, gdzie trafią, oni musieli WIERZYĆ, że pójdą do nieba. Nie zwiedzili go, nie dostali osobistego zapewnienia od boga. Ich śmierć była też niejednokrotnie  o wiele gorsza niż uduszenie się na krzyżu. W porównaniu z tym jak sami chrześcijanie traktowali czasem innych chrześcijan, których z jakiegoś powodu uznali za czarowników czy heretyków, była wręcz łagodna.

No i czy to ma przewyższyć fakt, że ludzi, którzy jednak z jakiegoś powodu nie chcą bezwarunkowo oddawać mu czci, zsyła się NA WIECZNOŚĆ na piekielne męki, do tego z wyjaśnieniem, że to nie kochający bóg to robi, ale oni sami się wysłali?

Wybaczcie, strasznie mnie ruszyło to "to nie bóg, to ludzie sami posyłają się do piekła", bo w rozmowach z setkami maltretowanych dzieci  i kobiet słyszałam bardzo często coś prawie identycznego - "to nie moja wina, że cię biję, to twoja, bo byłaś nieposłuszna, ty mnie do tego sprowokowałaś, podziękuj sobie, gdybyś była inna, bardziej posłuszna, lepsza, to nie musiałbym cię bić, a tak patrz do czego mnie zmusiłaś". W kontekście ludzi uważa się to za straszną patologię, ale w kontekście boga za... przejaw miłości? Nie ogarniam.

Ja na przykład nie rozumiem dlaczego musi być jakaś krwawa ofiara, męczeństwo i takie tam. Czy to jest w ogóle jakieś zadośćuczynienie, czyjaś męka? Jeśli tak to komu i za co? Dla mnie to irracjonalne, co to za miłość jak się wymaga takiej ofiary z siebie, za czyjeś tam nieposłuszęństwo...

Ale Jezus był BEZ GRZECHU więc jego cierpienie było zupełnie nieuzasadnione... każdy męczennik był tylko człowiekiem więc jakieś grzechy miał,choćby nawet pierworodny.O sprawiedliwość grzechu pierworodnego zapytałam powyżej.
No i wiara męczenników była tak silna że oni wiedzieli niemalże że po śmierci spotkają się z bogiem i będą zasiadać w bliskim jego sąsiedztwie.. Na tym właśnie polega wiara i takiej się podobno od nas oczekuje.
Tak przynajmniej mi to tłumaczono.

Catwoman muszę przyznać, że jakkolwiek nie zawsze zgadzam się z Twoimi poglądami, to jesteś na tym forum przykładem, że można kulturalnie dyskutować nie zgadzając się z rozmówcą.
Moje uznanie

Ateizm nie wyklucza fanatyzmu i często idzie z nim ramię w ramię.

Na kolejnym forum dostrzegam pewną prawidłowość. Zupełnie fałszywą ideologię walki religijnej, tu akurat czyni to o zgrozo redaktor działu religijnego. Jedną z form tej ideologii jest wyolbrzymianie i branie do jednego wora zwanego fanatyzmem religijnym wszelkiego zła tego świata. Jeśli chodzi o czynione zło, to jest rzeczą jasną, że najwięcej krzywdy tragedii ludzkich istniało i istnieje gdy wiary w Boga brakło, albo ta wiara była wypaczana. Przypomnę chociażby ofiary Niemiec hitlerowskich, czy ofiar stalinizmu.

Tu akuratnie odpowiedź jest prosta, była działaniem przede wszystkim politycznym. Wiara tu była tylko narzędziem.

Napisałem przecież, że najwięcej zła na świecie działo się i się dzieje gdy brakuje wiary w Boga lub Bóg jest źle pojmowany (wypaczany). A nie tak jak mówi modna ideologia, że tam gdzie Bóg tam zło.

A na jakiej podstawie Ty znajdziesz wierzącą osobę?

Znowu ta modna ideologia. Jakoś kraje Europy Zachodniej nie ucierpiały na tym, że właśnie w nich najbardziej  rozwijało się chrześcijaństwo w czasie największego rozkwitu. Nie mówisz o historycznych zapóźnieniach cywilizacyjnych, ale oczywiście ideologia podpowiada "właściwą" przyczynę.

Dotknęłaś ciekawego zagadnienia, a mianowicie człowieczeństwa Jezusa. Sporo na ten temat czytałam, bo też mnie kiedyś nurtowało podobne pytanie. Biorąc pod uwagę relacje uczniów Jezusa o tym jak bardzo bał się Jezus czekającej go śmierci (spływał po nim krwawy pot i trząsł się ) można sądzić, że strach nie był mu obcy. Oczywiście Jezus wiedział, że śmierć dla niego nie oznacza końca, ale straszliwy ból fizyczny i poniżenie, a także samotność w cierpieniu przerażały go - jako człowieka, którym był, będąc jednocześnie Bogiem (jak ktoś miałby ci np. uciąc nogę bez znieczulenia to nawet wiedząc że to ci ratuje życie też byś się bała). Ta jego podwójna ludzko - boska natura jest dla nas trudna do ogarnięcia, ale my chrześcijanie wierzymy, że taki był. Stał się człowiekiem ze wszystkimi konsekwencjami i uczuciami, także strachem, bólem, smutkiem, cierpieniem.

Co czeka ludzi, którzy nie wierzą w Boga, tego nie wiemy. W Biblii jest mowa o tym, ale informacje są dość oględne i raczej symboliczne, wiadomo tylko, bo to Jezus powiedział z całą stanowczością i dość jasno, że ci, którzy pokładają w Nim nadzieję, nie zawiodą się. Co do tych, którzy nie zaprzątają sobie tym głowy, to nie wiadomo tak do końca. Skoro jednak i tak nie liczą na zbawienie i życie wieczne, to pretensji mieć nie mogą .

Możesz dowiedzieć się jeszcze,  ze Bóg ma plan, cokolwiek to znaczy.