ona chciała zaręczyn - czy dobrze zrobiłem ? - Netkobiety.pl

Pepino, jeśli jesteś jej pewny, jeśli myślisz poważnie o wspólnej przyszłości...to nie sądzę aby oświadczyny były "spieszeniem się". W końcu tuż po oświadczynach nie musi być natychmiast ślub. Porozmawiaj z nią, że ślub chciałbyś wziąć, gdy już ustawisz się w nowym mieście, gdy będziesz pewny posady i tego że stać Cię na utrzymanie rodziny.
Zaręczyny będa dla niej swego rodzaju "przypieczętowaniem" Waszego związku. Wiele dziewczyn uważa, że bez tego "nie wiedzą do końca na czym stoją". Widocznie i ona tak ma.

p.s.
I popieram wypowiedz poniżej...
"spieszeniem się" byłoby zaręczać się w wieku 18-20 lat...Wy macie już po 30...czas pomyśleć o przyszłości (nie tylko w przypadku pracy)...

Oświadcz się inaczej ją stracisz

A to jak to sobie wszystko dalej wyobrażasz. Masz zamiar z dziewczyną zamieszkać? Bo póki co ty się jakoś chcesz ustawić w nowym miejscu, a ona? Ile ma czekać, aż poważniej podejdziesz do Waszego związku.

Czy chcecie mieć dzieci? Czy Twoja dziewczyna chce? Wiesz... tu nie chodzi o to żeby się śpieszyć, ale może warto pewne deklaracje złożyć i zacząć myśleć do przodu.

EDIT.
Kolegów radzę w tej sytuacji nie słuchać.

Tak, chciałem z nią zamieszkać, ale ta przeprowadzka to uniemożliwiła... Myślałem, że za jakiś czas ona przyjedzie do mnie ... wiedziała o tym .... ale nie o to jej chodziło, mówiła,że ważne kroki podejmuje się dla kogos więcej niż chłopak.

Ona wspominała o dzieciach, ja też bym się nie załamał jakbyśmy mieli bobaska...
Nie znam kochańszej dziewczyny.

Czyli wszyscy uważają, że nie powinienem tego już odsuwać, ale czy teraz to nie będzie wyglądało na wymuszone jakbym się oświadczył ????Nie wiem czy ona  teraz by wogóle mnie słuchała ....

Oczywiście nie oświadczyłbym sie w takim momencie, bo nigdy tego dobrze nie będziecie wspominać - wymuszone fochem oświadczyny to nie oświadczyny. Powiedziałbym jej, ze muszę to przemyśleć. Przeprosiłbym, ale bez tragizowania i brania na winy na siebie, potem za jakiś czas obiecałbym, ze oświadczę się w wakacje itd.
Generalnie, jeśli jesteś pewien, że to TA właściwa kobieta, to zaręcz się z nią - dla kobiet to wiele znaczy, a i Ty poczujesz się jak w pełni odpowiedzialny, poważny mężczyzna. Na złe Ci to nie wyjdzie, a jeśli po drodze coś się wydarzy to formalnie nic Cię nie trzyma. Powodzenia!

Ach, to pardonik, ślicznotko! Popieram co teraz nagryzmoliłaś...

Ps. Margolinka to od Małgorzata? Moje ulubione imię...

No cóż po części zgadzam się ze wszystkimi.

Faktycznie, nie masz 18 lat.
Ale nie uginaj się teraz. Poczekajcie chwilę, poproś ją, żeby dała Ci trochę czasu.
Tzn. nie oświadczaj się bezpośrednio po kłótni, bo faktycznie nie będziecie tego miło wspominać.
Oświadczyny powinny być wyjątkowe...

Weź mi powiedz czemu to tyle znaczy ? Przecież wie co do niej czuję, wiedziała że chciałbym żebyśmy kiedyś razem zamieszkali, sam piszesz, że z zaręczyn mogę się wycofać to co to za zapewnienie ? Nie rozumiem kobiet i to mój problem.

Ale miło że sobie z Margolinką flirtujecie.

Ona dalej nie odbiera, próbowałem z wielu nr - cholera. A może w weekend z kwiatami przeprosić ? Jeszcze zaplanować oświadczyny na niedługi czas, no nie muszę do tych wakacji czekać ...

Bab nie zrozumiesz. Po prostu czasami trzeba dla świętego spokoju zrobić, co dla nich ważne, a potem można się skupić na ważniejszych sprawach.
To że wie, to nic nie znaczy, trzeba jeszcze zapewniać w dzień i w nocy, że jest jedyna i najwspanialsza! Choć ja tego nigdy nie robiłem, ale ja raczej nie panikuję tak jak Ty i nawet najgorsze próby mojego babsztyla znoszę z anielskim spokojem i drwiącym uśmiechem na ustach, więc już jej się odechciało mnie tresować i wystawiać na próbę, bo wie, że to do niczego nie prowadzi.

Gdyby mi się coś takiego zdarzyło napisałbym jednego smsa, może dwóch z przeprosinami i propozycją spotkania się w weekend bądź kiedykolwiek jej pasuje, żeby to wyjaśnić oraz krótkim wtrętem, że jeśli chce się spotkać, to niech się odezwie. I tyle. żadnej histerii i natręctwa, ale ja nie jestem wyrocznią soficką, więc mogę się mylić.

Mylisz się, Małgosiu, notorycznie i niemal w każdej kwestii, ale nie martw się. Ja tu jestem, żeby wyprowadzić Cię z błędu. Dawał łapkę, a wyprowadzę Cię z ciemności niewiedzy...

Pewnie, Wy wszystko robicie w porywie lub pod wpływem impulsu, a potem kombinujecie jak koń pod górę, żeby wytłumaczyć o co Wam chodziło. To ja już wolę przemyślane "dla spokoju"

Oczekiwać może, ale nie powinna strzelać focha, bo facet nie spełnił często niezwerbalizowanego, wydumanego pragnienia - facet to nie piesek tresowany...

Mylisz się! Praca to kasa, adrenalina, możliwość sprawdzenia się i rywalizacji z innymi, która buduje poczucie wartości faceta i podwyższa libido. Ty także z tego skorzystasz.

Za dziesięć lat wszystko mu opadnie, bo jego wymarzona też nie będzie już taka wspaniała, jak teraz, kiedy widzą się w weekendy

I tutaj 90 procent kobiet przegrywa, bo wydaje im się, że zamieszkanie razem, założenie rodziny, urodzenie dziecka i mityczne rodzinne życie ich uszczęśliwi, a potem jest nuda, szarpanie się z codziennością, zawiedzione nadzieje, gorycz i złorzeczenie na wszystkich dookoła.

Nie mam z tym problemu, bo nie mieszkam w Polsce i mam partnerkę, która rozumie dynamikę związków i bycie razem tak jak ja.

Pepino, w takiej sytuacji, aby każde z Was było zadowolone( w miarę), nie oświadczaj się "już", bo naprawdę potem będzie, że Ona to na Tobie wymusiła, Ty tego nie chciałeś tak bardzo jak Ona. musisz z nią pogadać, może nawet zrobić pyszna kolację lub zabrać na spacer, wytłumaczyć, że musisz się zaaklimatyzować w nowym miejscu. powiedz, że też tego chcesz, tylko ostatnio miałeś dużo na głowie i obiecaj, żę niedługo to nastąpi, ale chcesz, żeby to wyszło z Twojej inicjatywy, aby miała choć troche niespodziankę. a swoja drogą, jeśli nie czujesz potrzeby mieszkania z nią, to nie rozumiem, dlaczego o niej piszesz, że to ta kobieta. swoje lata masz, więc mężczyzna w Twoim wieku powinien myśleć bardziej przyszłościowo. żeby nie było, że po ślubie będziecie mieszkać osobno...:D

malutka91
Ale ja chciałem z nią zamieszkać, kiedy byliśmy w 1mieście pomieszkiwaliśmy sobie, było super. Ona po prostu uważała,że dla chłopaka się nie przeprowadzi - chyba chciała mi powiedzieć, że dla narzeczonego owszem...ale wtedy nie kumałem.

PolishRumble
Chyba myślimy inaczej, ja chcę kiedyś założyć normalną rodzinę, zrobić duże wesele, uszykować wspólne gniazdko...Nie chcę wolnego związku na dłuższa metę.

Sadie
nigdy tak o tym nie myślałem ... że moglibysmy się rozstać, w jakiej syt.jest wtedy ona.

malutka91
Zrobię jak mówisz - pojadę w weekend, zaproszę na rozmowę przy miłej kolacji - naprawię wszystko ,a oświadczyny przyspieszę - moze na wiosne, jak to ktoś mi tu sugerował.
Wieczorem i tak będę dzwonił - może odbierze...

Pepino, popieram Twoją decyzję. Porozmawiaj z nią szczerze i pokaż, jak bardzo jest ważna, przedstaw swoją wizję najbliższej przyszłości

Ja jestem w podobnej sytuacji jako kobieta. Pierścionek zaręczynowy jest kupiony, zaręczyny miały być w grudniu. Wg mojego niedoszłego narzeczonego, nie nadszedł właściwy moment. Chce, ale nie teraz. Strasznie to przeżywam, nie rozumiem jak po 5 latach związku można odkładać tę decyzję. Czuję, że nie jest mnie pewien, zawahał się. Mam 26 lat, on 30. Oboje pracujemy, jesteśmy samodzielni.

Wycofałam się, czuję się zraniona. Nie ważne, że wyznaje miłość, nie wyobraża sobie życia beze mnie, skoro nie wie kiedy mniej więcej chciałby ślubu i dlaczego zawahał się przed zaręczynami. Czuję, że nie dojdzie do zaręczyn, że to jednak nie było tak poważne z jego strony. Zobaczymy się dopiero za 10 dni, nie ma go w Polsce. Nasz związek wisi na włosku.

Ty możesz uważać, że okazujesz jej miłość, a jej pewnie brakuje tego kroku. Widać, że bardzo Ci na Niej zależy. Zawalcz o swoją partnerkę Życzę Wam, żeby się wszystko ułożyło.

Sluchaj sie kolegow, to wyjdziesz na tym jak Zablocki...
Macie swoje lata, swoj staz i Jej "naciskanie" na obraczkowa stabilizacje jest jak najbardziej na miejscu. Tak mi sie wydaje i popieram przedmowczynie.
Gdyby to bylo po 3 m-cach, to mogloby byc podejrzane...
Ale jesli nie ma w tym "parcia na szklo", presji rodziny, otoczenia i etc., to dzialaj tak, bys potem tego nie zalowal...
Ona pragnie byc z Toba, Ty pragniesz byc z Nia wiec na co czekac...
Posluchaj sie glosu serca ale nie w znaczeniu, ze masz tak robic, jak ono Ci dyktuje. To Ty masz je -wedlug jego wskazowek - prowadzic.

Moze to Ci cos da do myslenia na przyszlosc - w razie nieporozumien w zwiazku rowniez:
"Choc milosc mozna okazywac na wiele sposobow, slowa sa najczesciej odbiciem stanu duszy. Badz skory do sluchania, nie skory do mowienia i nie skory do gniewu."
Mow co czujesz - wg podpowiedzi serca - biorac za to pelna odpowiedzialnosc i determinacje w swoich decyzjach i obietnicach wzgledem partnerki.

P.S.
Pomysl tez nad seminarium na DVD "poprzez smiech do lepszego malzenstwa" i nie patrz na to, ze prowadzi je amerykanski pastor. Rozklada na lopatki wiele dotychczasowych i zatwardzialych stereotypow odnosnie zwiazkow i rzuca na to o wiele ciekawsze swiatlo, z ktorego warto brac przyklad.

Ja rozumiem Twoją dziewczynę doskonale...
Sama mam dopiero 21 lat a już chcę się zaręczać i planować rodzinę, dzieci... bo życie bez tego nie miało by żadnego sensu
A co dopiero Twoja dziewczyna która ma już 30 lat. Ja na jej miejscu też bym się źle z tym czuła.

Mówisz że myślicie o wspólnym mieszkaniu... A ona potrzebuje bezpieczeństwa, byś jej pokazał że na prawdę chcesz być z nią do końca życia, w życiu najważniejsze są czyny, a nie słowa...
Twoja dziewczyna na pewno była w innych związkach, może kiedyś się zawiodła. Ja np. tak miałam i nie wierze tak łatwo.
Ale skoro jesteście już 3 lata razem to powinniście sobie ufać.
Więc zamiast tworzyć problem to po prostu uszczęśliw swoją dziewczynę, bo to powinno być dla Ciebie najważniejsze żeby ona czuła się szczęśliwa
(A ona teraz pewnie biedna się zamartwia, że wcale nie traktujesz jej poważnie )

A ja Ci tylko powiem jak skończyło się to ostatnio u mojej koleżanki - sytuacja podobna tyle, że oboje mieli po 31 lat(w zeszłym roku), oboje pracowali, chociaż w odróżnieniu od Was pomieszkiwali trochę(tak ze dwie,trzy noce wspólne w tygodniu) we "wspólnym" mieszkaniu, gdzie ona bywała raczej gościem bo pracowała (i pracuje) w miejscowości oddalonej ok 80 km, ale tam tez mieszkali jej rodzice i ze względu na koszty dojazdów tak właśnie zdecydowali(poza tym ona bez prawka). Byli ze sobą 4 lata i ona oczekiwała, że właśnie może jak skończy 30 to się jej oświadczy, potem, mieli jechać razem za granice i myślała, że może wtedy w ładnej scenerii, potem, że w rocznice itd. wreszcie w walentynki zeszłego roku nie wytrzymała i ze zwykłej rozmowy na ten temat zrobiła się wielka awantura, właśnie o to "o co kaman" skoro deklaruje, że kocha, że tylko z nią. On z tego co mówiła później tłumaczył, że jeszcze nie teraz, bo.. i milion powodów na drodze, bo trzeba po kolei, a to "po kolei" że zajmowało mnóstwo czasu wyliczyła mu podczas kłótni, że za jakieś 10 lat w takim razie się jej oświadczy i kolejne tyle do ślubu będzie czekać. A ona chciała konkretów, na dokładkę oczywiście już w rodzinie ją o ten ślub od dawna molestowali, tyle że gdyby ona też nie chciała wreszcie tej stabilizacji i budowy życia nie w pojedynkę, tylko razem to pewnie olałaby tą gadaninę. Wtedy też się wściekła i uznała, że dopóki się nie uspokoi nie będzie z nim rozmawiać. On zły dzwonił pierwszy raz po dwóch dniach, ale w tym czasie była już wystarczająco na niego zła, że postanowiła dotrzymać sobie słowa i nie odezwać się przez dwa tygodnie. W tym czasie mało z kim rozmawiała, mi tylko przez telefon powiedziała, że myśli nad swoim zyciem i nad perspektywami i jak sobie to już poukłada to zadzwoni. Spotkali się w końcu po jakimś czasie bo przyjechał do niej, przepraszał tak długo, że wreszcie się z nim pogodziła, ale mi i swojej siostrze jak u niej byłam jakiś miesiąc późnej powiedziała, że niby jest jak dawniej, ale w niej w środku coś się zmieniło, złamało i ciągle myśli i zastanawia sie czy chce jeszcze z nim być. Później chyba w święta wielkanocne się jej oświadczył, przyjęła pierścionek, ale nie wyglądała na szczęśliwą. Termin ustalili na maj tego roku(2013).
Na początku grudnia w mikołajki oddała mu pierścionek. Powiedziała, że wtedy coś w niej wreszcie pękło, i gdy poczuła, że nie może być go pewna dla niej związek zaczął się kończyć. Pomimo że w końcu dostała to czego chciała, to już nie było to. Dziś po dwóch miesiącach jest z nią już lepiej, chociaż bardzo to przeżyła, bo nie rozumiała jak mogło się w niej to uczucie wypalić, że była pewna że będą ze sobą już do końca, ale że wtedy tamta kłótnia była dla niej takim ciosem, że gdzieś musiała przewartościować swoje życie i jego w nim nie było. Do tego doszła depresja, że tyle czasu zmarnowała i chyba już nigdy nie będzie jej dane stworzenie normalnej rodziny. Tak więc chociaż sama zerwała to i tak wygląda jak cień siebie. Wszyscy ją wspierają(ja sama przeżyłam podobne rozstanie) i wiem, że wyjdzie "na prostą" i będzie szczęśliwa. A T. początkowo wyczyniał różne rzeczy aby do niego wróciła, łącznie z groźbami, że się zabije, a obecnie podobno sporo pije z kolegami(nota bene faceci z wyjątkiem jednego sami kawalerowie). Rzeczy z mieszkania jeszcze nie zabrała, więc będą musieli za jakiś czas się spotkać.

Także widzisz, są kobiety które wolą żyć w konkubinacie i to je uszczęśliwia, a są które oczekują formalizacji związku, tak jak Twoja dziewczyna. Do tego facetom tak się nie mówi, ale dziewczyny niestety często muszą znosić różne aluzje ze strony rodziny, znajomych i w końcu zaczynają czuć się niepewnie. No bo skoro wszystko jest ok, facet nie mówi, że ślub to ostatnia rzecz na jaką by się zdecydował w życiu to znaczy że coś jest nie tak. I to coś z tym związkiem. Obyś dogadał się ze swoją dziewczyną i wszystko Wam się ułożyło. Ale najpierw zastanów sie czy na pewno to z nią widzisz swoją przyszłość. I praca i aklimatyzowanie się w nowym środowisku to żadna wymówka. To naprawdę ani w zaręczynach ani w przygotowaniach do ślubu w niczym nie przeszkadza. Chyba że liczysz, że poznasz w tym nowym miejscu jakąś inną dziewczynę i szkoda Ci ewentualnie zmarnowanej okazji. Ale wtedy nie żeń się. A przynajmniej nie ze swoją obecną kobietą.

30 lat, 3 lata związku, czas najwyższy na konkrety, przechodzone zwiazki bez zaręczyn i dalej ślubu zazwyczaj podobnie sie kończą, kilka przykładów wśród znajomych, gdzie albo zaręczyny był w końcu odrzucane albo przed nimi zwyczajnie zrywali i nie dotrwali, lub były rozwody...

Postaraj się chłopie, bo jak kochasz, i masz wspaniała kobietę, to nic tylko postawić krok na przód, bo nic lepszego może Cie nie spotkać.

Ona chce wreszcie ,abyś się jej oświadczył, ponieważ czuje ,że jesteś jej jedynym. Ma ona na pewno ma nadzieje,że przed czterdziechą, będzie miała co wspominać ze ślubu.

Oświadcz się jej spontanicznie

Szkoda. Mnie też właśnie mija 3 rok z chłopakiem. Myślę sobie, że im dłużej czekam na te zaręczyny, tym mniej ich chcę. Myślę sobie- może jemu już tak nie zależy? Może nasz związek się wypala, a może już się wypalił? No bo właściwie ile czasu potrzeba, żeby poznać tę drugą osobę i dowiedzieć się, czy chce się z nią być na poważnie? Rozumiem, że rok to może być mało, ale 3 lata, w tym prawie 2 wspólnego mieszkania? To nadal za mało?

Ja nie zamierzam być wiecznie "dziewczyną". Ale na pewno nie zniżę się do proszenia, fochania, czy nawet "poważnych rozmów" na ten temat. Oświadczyny to część zarezerwowana dla mężczyzny i nie zamierzam przykładać do tego ręki. Jeśli jednak mój mężczyzna nie wykazuje inwencji w tym temacie, to najwyraźniej nie jestem tą "jedyną".

Ja nie potrzebuję zapewnień, nie zamierzam się zniżać do nalegania czy fochów, po prostu chcę oświadczyn. Takie mam marzenie, mój chłopak o tym wie. Skoro wie, minęły te 3 lata, a nic z tym nie robi, to co to oznacza? Nie jest gotowy? Wie, że nie jestem tą jedyną i nie warto mi się oświadczać? Teoretycznie nie dowiem się, jeśli się go spytam, ale wtedy strzelę sobie w kolano, bo przecież moje dopytywanie może zostać odebrane jako wywieranie presji, a tego nie chcę. Chcę, żeby to wyszło w 100% spontanicznie, z jego męskiej inwencji. Ale jeśli to nie ma miejsca aż przez 3 lata to co ja mam sobie myśleć...?

Poza tym, Ciemnooki, tak można w kółko przecież. Co za różnica czy 2, czy 3, czy 4, czy 5 lat...

pepino - i jak rozmowa z Twoją dziewczyną? Pogodziliście się(o ile w ogóle rozmawialiście)?

Polecam czytać ze zrozumieniem, do tego nie potrzeba niewyobrażalnych umiejętności. Po pierwszym napisałem 'przykładowo' więc proszę się tu nie spinać i nie pluć jadem, nigdzie nie napisałem, że musi być osiem lat minimum.

Po drugie - jednym wystarczy rok, innym trzy lata a jeszcze inni wolą się 'docierać' ( lub zwyczajnie im to pasuje ) przez blisko 10 lat a takich znam więc nie wiem w czym problem. Dziwi mnie po prostu nieco taki dziwny pęd do takich oficjalnych nazwijmy to zobowiązań. Cóż ... skoro uważasz, że trzy lata wystarczą to Twoja sprawa, wg mnie to chyba nieco za krótko. I tyle w tej kwestii. Nie rozumiem tylko po co się tak z tym spieszyć, nalegać, oczekiwać skoro w związku się układa i wszystko idzie 'ku dobremu'. Ani to jakoś wybitnie moim zdaniem nie polepszy sytuacji ani też jej nie pogorszy więc ...

A ja znam mnóstwo małżeństw, które się rozpadły po dwóch, czterech, dziesięciu latach...
Sądzicie, że jeśli facet Wam się oświadczy, to oznacza, że będzie z Wami na całe życie, a jeśli tego nie zrobi, to równoważycie to z chęcią porzucenia Was???
Jezuuu... zaczynam się was bać.

Nikt tak nie uważa.. po prostu niektórym,  np, mi czy autorce postu, jeśli facet wie, jakie ma podejście do życia i związku jego partnerka, to nie widzę powodu, żeby się nie pobrać mieszkając pod jednym dachem te 3, 4lata i znając się dobrze...

Żaden staż nie gwarantuje udanego związku, ludzie się zmieniają, zmieniają się też ich oczekiwania, to co kiedyś było ważne, przestaje często mieć znaczenie.. Małżeństwo do żadna gwarancja, po prostu niektórzy cenią sobie ten sakrament..

busiu ech
Wiem ze nie chcesz sie prosic ani naciskac ale...faceci sa prosci. Jak im nie powiesz to nie wiedza
Tak sobie cichutko mowie
Tez tak myslalam...a potem zrobilo mi sie szkoda czasu

busiu i inne dziewczyny, powiedzcie mi jedną rzecz, dlaczego jak chwilowo facet jest na 'nie' to zaraz uogólniacie, wrzucacie do jednego wora z innymi i ogólnie dostaje mu się 'po ryju'? Czy to złe, że się docieracie, że on nie jest pewny, że chce wybrać 'raz' a dobrze, nie popełnić błędu i tak dalej? Te 5-6 lat RAZEM ( w tym mieszkanie razem przez te 5-6 lat minimum ) to jest dla mnie minimalny okres ( przynajmniej na ten moment w moim odczuciu ) kiedy można już na poważnie o tym myśleć. Zobaczcie ile jest 'długich-krótkich' związków/małżeństw, które rozpadają się po roku, dwóch, trzech? Ilu ludzie wiąże się ze sobą po roku i się zaręczają a potem się zdradzają lub nie wytrzymują ze sobą? Myślisz, że on zwleka i jest mu to na rękę? Skoro Cię kocha i wam się układa to zapewne nie więc z całym szacunkiem, naprawdę nie wiem po co siejesz ten raban po tych 3 latach ...

Może i tak ale busiu na niemal każdym kroku podkreśla jaki to jej związek nie jest udany i w ogóle więc nieco wątpię by było to takie hm ... jednostronne, że to taka gra pozorów, że jej facet to robi tylko dlatego by mieć 'wolną furtkę'. Takie przypadki o których mówisz się na pewno zdarzają ale ja z męskiego punktu widzenia jestem trochę poirytowany, że jak facet nie chce lecieć z oświadczynami/pierścionkiem 'na już, teraz, zaraz' jak dziewczynie się tu i teraz zachce to zaraz jest 'be' a najpewniej powątpiewa w sensowność tego związku ...

Ciemnooki, żaden związek nie jest idealny ja rozumiem busiu, że nie chce się narzucać, ponizać itp ale tak jak napisała już Sadie, faceci to proste stworzenia i z nimi trzeba rozmawiac otwarcie. Ja bym jednak proponowała jej rozmowę na ten temat z chłopakiem. Już po samej jego reakcji będzie widziała czy jest sens brnąć dalej w ten związek czy lepiej zakończyć go teraz.

Kwestia upływającego czasu - masz rację ale spójrz z drugiej strony, do powiedzmy trzydziestki Ci jeszcze daleko, układa wam się dobrze, dzieci nie planujecie na ten moment, zaręczyny/ślub nie są wam potrzebne do nie wiem ... kredytu / świętego spokoju rodziny etc etc czyż nie? Przynajmniej o tym nie wspomniałaś więc zakładam, że tak właśnie jest. Poza tym pięć - sześć lat razem a nie jeszcze sześć. Poza tym, że faceci mogą 'trochę' zwlekać z ewentualnym potomstwem i 'zabawą' w ojca i męża to nie znaczy, że im dłużej tym lepiej. Nie ma co przesadzać w żadnym kierunku. Poza tym jak już ściśle trzymamy się Twej osoby sama mówiłaś, że preferujesz adopcję. A mnie bardziej chodziło w tamtym momencie także o kwestię wrzucania każdego faceta do jednego wora a sama wiesz, że to jest bezcelowe.

Co z tego? Polemizować mogę, tym bardziej, że nie są to jakieś wielce wydumane czy nierealne historie. Wystarczy poczytać, posłuchać, rozejrzeć się - jest mnóstwo 'krótkich' związków które się rozpadają. Bo jak się mieszka to jest inaczej, bo nie poznałem/am go na tyle ile trzeba było, on/a mnie irytuje na dłuższą metę, to nie jest to co było na początku, on/a nie chce seksu, nie zaspokaja mnie, jest inaczej/gorzej etc etc. Jakoś z moich obserwacji wynika, że najlepsze związki to takie z długim stażem 'przed', które na nic nie naciskały, niczego nie żądały. Więc albo tak mi się trafiło albo rzeczywiście mało kto przypasowuje sobie na tyle by się ze sobą szczęśliwie związać. Bo po co być z kimś z musu lub na siłę? Po co taka para ma się wzajemnie męczyć? Albo po co być 'bo tak trzeba zrobić chociaż jej/jego tak całkiem nie kocham/nie ufam'? Nie czekasz przecież długie lata ...

Trochę jednak siejesz. Piszesz że jeszcze trochę a on Cię straci, że nie będziesz czekała, że dla Ciebie to wystarczająco a on się zastanawia, że nie wiesz co to będzie za x czasu. Jakieś obawy masz a chcesz tych zaręczyn, temu przecież nie zaprzeczysz mimo że na razie wprost mu o tym nie mówisz, prawda? No właśnie.