Agresja słowna, malkontenctwo - Netkobiety.pl

Mnie samotność nie przeszkadza, bo generalnie nigdy nie czuję się samotny. Ani moich problemów czy zachowania nie generuje/nie wyzwala coś tak trywialnego jak alkohol....i dlatego to dla mnie takie trudne.

Tylko widzisz, strach przed tym, że zostanę bez przyjaciół do mnie nie trafia. Mnie raczej zależy na jednej, szczególnej osobie.

Owszem biorę się w garść, a przynajmniej staram się. Tylko zastanawiam się czy jakieś tabletki na uspokojenie to mają w takim wypadku sens?

Fakt, być może taka osoba jest nawet niedaleko, ale... boi się "podejść".

Nie jestem psychologiem, ale może przyczyną takiego zachowania jest nieświadomy strach przed brakiem akceptacji. Tak, wiem - to brzmi nie najlepiej, ale daje się wytłumaczyć dosyć prosto: jeśli Cię ktoś nie lubi, wszystko jest jasne - to dlatego, że jesteś nieprzyjemny/nieprzyjemna. Gorzej, gdyby Cię ktoś nie lubił mimo że jesteś ok. To by było odrzucenie Ciebie takiego jakim jesteś. Lepiej więc generować przyczynę niż ryzykować ten sam efekt bez niej - mimo że te obawy nie są tak naprawdę uzasadnione.
Ech, miało być prosto. Niestety nie wiem, czy dość jasno przekazuję to, o co mi chodzi.
W skrócie: boisz się, że ktoś Cię zrani, więc na wszelki wypadek nie pozwalasz się zbliżyć do siebie na tyle, żeby mógł to zrobić. Może to nie do końca to samo, o czym pisałam wcześniej, ale też może być jakimś wyjaśnieniem.

Dzięki za twoją niezwykle cenną uwagę, ale możesz już opuścić ten wątek. Nie po to proszę o pomoc, aby mnie ktoś obrażał.

julissima rozumiem, o co ci chodzi i to by się zgadzało z moim życiowym doświadczeniem.

BlackAngel no coś w tym jest. Na pewno to przemyślę. Na bieżąco staram się wprowadzać zmiany w swoim zachowaniu i większą uwagę zwracam na swoje słowa i zachowanie. Częściej gryzę się w język....

Nie, nie zabolało. Po prostu nie lubię użerać się z internetowymi trollami.

Hmm.może urośnij trochę...to znaczy....dorośnij:)

Ja akurat odnoszę inne wrażenie (nie tylko na podstawie tego wątku), ale nie będę się sprzeczać, bo nie o to chodzi. Nie chcę nikogo bronić, ale nie traktuj tych słów tak dosłownie, wydaje mi się, że chaber05 nie miała na celu Cię obrażać, czasami "mocniejsze" słowa pomagają nam otworzyć oczy na wiele spraw ... taki pewnie był ich cel.

I to właśnie jest Twój problem ... skoro nie widzisz

sweil ok, skoro nie widzę i to jest właśnie mój problem to może mi to wyjaśnisz?

Ów rzekomy głębszy sens. Bo ja go nie widzę. Tym bardziej, że to totalnie rozmija się prawdą. Ja nie szukam usprawiedliwienia mojego zachowania. Czy ja gdziekolwiek zadawałem pytania "dlaczego taki jestem?" albo "czemu się tak zachowuję?" Nie. Ja zadałem proste pytanie "jak z tym walczyć?". Dlatego pisanie takich pierdół uzupełnianych próbami obrażania mnie jest w mojej ocenie trollingiem. Tym bardziej, że pisałem również, że zaczynam być męczący, a nie że jestem szkodliwy dla swojego otoczenia, bo wieje ode mnie patologią na kilometr. Skąd zatem wnioski, że komukolwiek ubliżam? Tego również nigdzie nie pisałem. Pisałem o malkontenctwie i złośliwości, spowodowanych moimi problemami z ostatnich ~2 lat. Wcześniej nie byłem tak męczący, a wręcz przeciwnie. Byłem zawsze duszą towarzystwa, a moje komentarze (choć często złośliwe) to jednak zawsze były humorystyczne i były przyjmowane ze szczerym uśmiechem.

Przyjmuję to, co jest logicznie uzasadnione, a nie wyssane z palca i w dodatku prostackie.

Prawda w ostrzejszych słowach? Po pierwsze to, co napisała chaber05 nie jest prawdą, a po drugie nie jest to opisane w ostrych słowach. Jest to po prostu nosi znamiona zachowania obraźliwego. A to różnica, którą nawet ja widzę. Ostrzejsze słowa napisała gojka102 - była to złośliwość, zabawna, ale do pewnego stopnia celna.

Koliber o ten dystans w wielu sytuacjach mi trudno

Przepraszam za zbyt mocne słowa.
Tak, moją intencją było wstrząsnąc. Wyobraź sobie co czuje taka młoda kobieta, której partner nawymyśla, Przyjdzie z pracy i ględzi, czepia się. Czy ona nie będzie miec urazu? Jak będzie oceniac mezczyzn?
Nie szukaj wymówek, działaj i pamiętaj: nie czyń drugiemu, co Tobie niemiłe.

Zacytuję maksymę którą widziałam u Wielokropka:
Jeśli ktoś chce, znajdzie sposób
Jeśli ktoś chce, znajdzie powód

Jaka jest ta skuteczna droga według Ciebie, możesz napisać? Pytam serio, bez żadnych złośliwości.

W zasadzie często tak bywa, że kiedy problemy nas przerastają wyładowujemy swoje frustracje na najbliższym otoczeniu, gorzej jest jak wcześniej długo tłumiliśmy to w sobie, udając silnych - wtedy te "wyładowania" bywają jeszcze bardziej bolesne, bo nie znam człowieka, który miałby niezniszczalną psychikę, każdy kiedyś "pęknie" przy takich stresach. U Ciebie wszystko zaczyna się prostować, teraz pewnie będzie tylko lepiej. Musisz gryźć się w język, by nie zrażać do siebie znajomych, bo później ciężko będzie te relacje naprawić.
Kiedy ja jestem przepełniona agresją, uciekam do sportu (wiem, że u Ciebie to niemożliwe), poza tym odnajduję spokój w muzyce, albo zwyczajnie zamykam się w pokoju - powyzywam sama siebie, powyklinam pod nosem, potrzaskam drzwiami - wtedy inni nie cierpią, a ja naprawdę się uspokajam. Dzisiaj miałam strasznie podły dzień, pojechałam do przyjaciółki - wygadałam się, pobluzgałam i jest już o niebo lepiej, czasami zwykła rozmowa z kimś zaufanym jest najlepszym lekarstwem.

Pytasz jak można walczyć z własnym malkontenctwem i agresją?
Moim zdaniem odpowiedź dla Ciebie jest prosta: musisz pogodzić się z nowym sobą i siebie zaakceptować, potem polubić.

Zastanów się, lubisz siebie? Jeśli tak, to nie czytaj dalej. Jeśli nie bardzo lub w ogóle nowego siebie nie znosisz, to możesz przebrnąć przez następne linijki.

Wszystkie problemy,  które często chadzają pod różnymi hasłami: frustracja, zmęczenie życiem, życiowy zakręt - często mają podstawową przyczynę, człowiek zapomina o sobie.

Tak już jest, że aby polubić, zadbać, dopieścić bliską nam osobę należy obdarzyć na początku siebie takimi uczuciami.
Moim zdaniem nie da się stworzyć dobrego, długotrwałego pełnego związku, jeśli kuleje nasza własna samoocena.

Wkurzasz się na nową sytuację życiową, reagujesz agresywnie, bo najprawdopodobniej przestałeś siebie lubić.
A skoro wkur... jesteś na siebie, to nie dziw się, że nie bardzo wychodzi Ci w innych relacjach.

Mam zbyt wysokie wymagania względem siebie, aby się lubić. Akceptuję siebie i pracuje nad sobą. Tylko tyle i aż tyle.

A co w tym trudnego do zrozumienia? Moje pasje, hobby, styl życia, sposób na nerwy i stres.....wszystko musiałem odstawić w kąt. Nim zdążyłem się zorientować stałem się typową, zgorzkniałą marudą. Widzę swój błąd i staram się to zmienić, szukam alternatyw.

Wymagania trzeba mieć, to zdrowe. Oby były jednak tylko wysokie, a nie wygórowane.
Akceptować to można - 20 st. w zimę. Nic nie poradzisz, chciałoby się trochę więcej ciepełka, ale nic się z tym nie da zrobić.
Siebie natomiast powinno się również polubić, bo ma się na to ogromny wpływ i można nad tym pracować.

Ci co tego nie robią, są moim zdaniem albo mega leniwi albo mega wygodni.
Skoro jednak pracujesz nad sobą, to może warto dopracować pozytywniejsze uczucia względem samego siebie?

Jednym pomaga w tym psycholog, innym wystarcza determinacja i własna praca.
Myślę, że warto, bo dla Ciebie efektem mogłaby być zmniejszona frustracja.

Pracowałeś na to, przyzwyczaiłeś się do tego, dawało Ci to frajdę. Masz teraz wybór wściekać się, że odeszło lub pomyśleć konstruktywnie czym to zastąpić, aby znowu było fajnie.
Nikt nie rodzi się z pasją czy z danym hobby, zazwyczaj wypracowujemy sobie jakiś styl życia. Ty po prostu musisz wyprawować sobie kolejny. Mało to fair, ale nic na to nie poradzisz. Albo pozwolisz sobie na kolejne etapy gorzknienia albo weźmiesz się w garść i zaczniesz od nowa.

Przykro się to czyta. Nie znaczy to jednak, że taka ma być reszta Twojego życia. Jesteś teraz dorosłym człowiekiem, to Ty o sobie decydujesz i to Ty ustalasz swoje zasady i system motywacyjny.

Rodzice mają na dzieci ogromny wpływ, ale nie jest tak, że tego co nam wpojono nie da się już zmienić. Bzdura. Nie jest to proste, nie jest to łatwe, ale jest to do zrobienia. Jeśli się chce.
Łatwiej jest nam jednak czasami zostawić to jak jest, bo mamy wtedy silne argumenty; moje życie jest spaprane, bo rodzice robili błędy.

Czytając takie rzeczy myślę sobie, że mam do czynienia ze zgorzkniałym podstarzałym dziadem! Weź Ty się przestań ze sobą pieścić.
Coś tam Ci w życiu nie wyszło, wyciągnij wnioski i łap się czegoś innego. Obniż może poprzeczkę, zacznij od małych sukcesów. Być chwalonym, być docenianym każdy chce, ale nie prosto sobie na to zasłużyć. Tobie radziłabym raczej skupić się na zaimponowaniu samemu sobie, by zyskać trochę wiary w siebie.

Zamiast stać na rzęsach, lepiej usiądź i odpuść. Może po prostu nic więcej już nie jesteś w stanie zrobić? No czasami sytuacja bywa patowa, należy przyjąć ją taką i iść dalej.
Może polub się choć za to, że udało Ci się coś zbudować? Po co skupiać się na swoich klęskach? Nie lepiej na sukcesach?

To bardzo Ci w takim razie współczuję.
A co robiłeś do tej pory, aby poczuć się choć o drobinkę młodziej? Bo wiesz od takiego dziada, droga do samotnego, wyalienowanego starego głupca już bliska. Może jednak nie warto ją podążać?

Kilka małych kroczków do przodu, potem wielki krok wstecz. Ponownie kilka do przodu, potem mały przystanek. Tak to będzie wyglądało zapewne. Najważniejsze jest jednak to, żeby wmówić sobie, że to Ty kontrolujesz wszystkie te kroczki i to Ty wyznaczasz cel oraz ilość kroków, jaka do niego prowadzi.

Nie wolno też wątpić i zastanawiać się za dużo. Należy działać a dopiero potem rozkminiać, czy wystarczające efekty to przynosi. Reakcja dopiero po akcji

yoghurt

Bardzo się ucieszyłam jak przeczytałam Twój wątek. Już wyjaśniam dlaczego.
Widzisz,że jest problem. To już pierwszy krok. Masz dobry wgląd w siebie i to jest świetne wyjscie do pracy nad sobą.

Powiem Ci,że Twoje reakcje na sytuację życiową w jakiej jesteś są naturalne. Aczkolwiek ciężkie dla otoczenia i Ciebie samego. Jednak nie ma nic czego nie dałoby się naprawić.

Myślę,ze wsparcie terapeuty jest dobry rozwiązaniem. Ponieważ wgląd ,który masz jest "czysto intelektualny". Tzn wiesz co się z Tobą dzieje, być może znasz źródło problemów .Jednak samemu jest bardzo trudno zmienić swoje reakcje(złośliwość,wyzywanie się).

Jak będziesz szukał psychologa zrób dobre rozeznanie. Nietety tutaj trzeba dobrze trafić.
Są różne nurty i podejscia terapetyczne. Znajdź to które Tobie odpowiada.

Nie mam takich trudności zazwyczaj. W zasadzie pierwszy raz jestem w podobnej sytuacji, ale kilka tygodni działań przyniosło już konkretne i widoczne efekty.

Chciałbym ci przypomnieć - już po raz enty - że to ty non stop offtopujesz na temat mnie, męskości i wojska. To jest kolejny temat, w którym poruszasz tą rzecz lub ją sugerujesz. Nosz ile można? I nie - narcystyczny nie jestem. Znam swoje mocne i słabe strony, ale nie wpadam z tego powodu w samozachwyt. I trudno, abym nie poruszał kwestii wojska, wędrówek po górach, żeglarstwa, czy spływów kajakowych w młodym wieku skoro to jest moje doświadczenie i moje wspomnienia. Ty to oceniasz przez pryzmat "męskości". Ja jedynie patrzę na to z perspektywy wspomnień i nauki jaką wyniosłem z tych doświadczeń.

Tu akurat racja. Błędy wymagają przemyślenia, aby nauczyć się jak ich nie popełnić w przyszłości.

A tego nie rozumiem, choć przypuszczam do czego pijesz. Do mojej odpowiedzi względem zarzucanej wyłączności na prawdę absolutną. W tym wypadku to trudno użyć innego argumentu, skoro wszystkie odpowiednie padły wcześniej. Normalną rzeczą na forum dyskusyjnym jest, że cześć ludzi się ze sobą zgadza, a część nie. Nie widzę tutaj szukania akceptacji.

Pudło. Mam o dekadę młodszą siostrę, którą niejednokrotnie się zajmowałem. A charakterek? Poza tym, że jestem uparty jak osioł to jestem duszą towarzystwa - uśmiechnięty, energiczny i z dużym poczuciem humoru. I mogą to potwierdzić osoby z tego forum, które miałem okazję poznać na żywo.

wieloowocowy chyba cie trochę wyobraźnia poniosła z tą analizą psychologiczną...

"zawsze taki byłem, ale do tej pory w granicach akceptowalnej normy, czy wręcz pożądanego humoru. W końcu celna, delikatna złośliwość często bywa przyczyną śmiechu,"

I dokładnie taki byłem w czasie naszego forumowego spotkania - pełen energii, humoru, dosadności (czasem wręcz graniczącej z wulgarnością) nie tylko wobec modzi7, ale wobec innych zebranych również. Po prostu po wielu miesiącach wreszcie odżyłem. To nie jest metamorfoza. To raczej jak obudzenie się z zimowego snu.

Po co szukając rady miałbym cokolwiek udawać? Przecież to nie ma jakiegokolwiek sensu. Przyszedłem tu, na to forum, ze swoimi problemami. Szukałem pomocy, rady. I ją otrzymałem - skutecznie. Otrząsnąłem się i inaczej spojrzałem na wiele spraw.

Umówmy się - byłbym aktorem iście oskarowym gdybym potrafił udawać swoje zachowanie....no, ale to chyba są w stanie potwierdzić jedynie osoby, które na owym spotkaniu były, bo przecież zgodnie z twoją ideologią, to napisać mogę cokolwiek...bo udaję.

Nie.

Nikt oprócz ciebie mi tego nie wytyka. A co lepsze, nikt oprócz ciebie nie poświęcił mi 50% wszystkich napisanych przez siebie postów, wypominając w co drugim z nich fakt, że służyłem.

To ja mam taką propozycję dla ciebie. Zamiast śledzić z uporem maniaka co i gdzie piszę, to może lepiej znajdź sobie kobietę?

Znalazła się więc jedna (a zapewne byłoby ich i więcej) osoba, która moje cechy potwierdza. Tak więc co nam z tego wynika...?

Jakim argumentem?

Widzę kolega ma zapędy archeologiczne Ile miesięcy temu ja to pisałem? I ciągle cie to boli? Nie przesadzasz?

Yyyyy no szczerze mówiąc nawet nie wiem co powiedzieć. Czym takim się chwalę i gdzie?

Prawdę mówiąc to nawet przez myśl mi nie przeszło, że mogę zostać w tej kwestii tak odebrany. Tym bardziej, że nie ma się przecież czym chwalić. To raczej miało zobrazować fizyczne efekty stresu, w jakim się znalazłem...no bo nie mając nadwagi (w sensie zbędnych kilogramów tłuszczu, bo BMI jednak ewidentnie wskazywał na nadwagę, ale to dlatego, że to się nie sprawdza u wysportowanych osób) schudnąć te 13-15kg w ciągu roku i to nic nie ćwicząc? Z czego 5kg w ciągu raptem kilku dni? Czym się lansować - wyniszczeniem organizmu kontuzją i stresem?

Byłem przekonany, że rozmawiam z dorosłymi i dojrzałymi ludźmi, którzy tego typu szczegóły odbierają w kontekście opisanej sytuacji i jako jej uzupełnienie dla uzyskania lepszego obrazu, a nie przez pryzmat własnych kompleksów i cyferek samych w sobie. Jeszcze zrozumiałbym, gdybym pisał w stylu, że brałem, no nie wiem, np +100kg na klatę, a obecnie jedynie 75kg. Gdzie to faktycznie może być jakimś tam lansem, bo o niczym to nie świadczy. Ale sam opis typu budowy i różnicy wagi na przestrzeni ostatniego roku? No bez przesady....

Jak waga i typ budowy ma odzwierciedlać moją rzekomą superowość? Tego nie rozumiem. Tym bardziej, że nie uważam, abym wyróżniał się czymkolwiek pośród innych osób aktywnie uprawiających jakieś sporty. Jakbym chciał się kreować na super twardziela to napomknąłbym ile razy się podciągam, ile wyciskam na klatę i takie tam pierdoły. Ale to nie ma absolutnie najmniejszego znaczenia. W przeciwieństwie właśnie do masy (z uwzględnieniem typu budowy), gdzie w moim odczuciu dość dobitnie pokazuje to efekty kontuzji i poziomu odczuwanego stresu. A w tym temacie uznałem to za przydatną informację.

Bo z kolei tak ja to widzę. Jak facet podaje szczegóły swojej budowy w wymiarach to musi się akurat chwalić i podkreślać swoją, no nie wiem, męskość czy co tam? Ja tego tak nie widzę. Dla mnie to szczegół uzupełniający całość. Tym nie mniej okazało się, że jednak jakiś kompleks masz - pozostałość po przypakowanym bezmózgu, który nachodzi niechętne mu dziewczyny. Notabene mówisz, żebym dojrzał, a sama ukrywasz się w domu udając, że cie nie ma?

BMI jest pewnym systemem, liczbowym ujęciem budowy. Ma swoje wady i nie jest doskonały, bo właśnie nie sprawdza się u osób wysportowanych. Przy moim wzroście i podanej wcześniej wadze wskazuje na znaczną nadwagę, a z tym nie miałem problemu. A tłumaczę....no bo co mam innego zrobić? Nie wiem czy w ogóle wiesz co to jest BMI i jakie ma wady.

Nie specjalnie. Ćwiczyłem zawsze dla siebie i dla zdrowia. Swego czasu czytałem i udzielałem się na forach sportowych oraz wielu innych, gdzie ujęcia liczbowe były normą i na nikim nie robiło to absolutnie żadnego wrażenia - mimo, że były o wiele, wiele bardziej szczegółowe.

Inaczej wygląda rozmowa w 4 oczy, a inaczej rozmowa na forum. W normalnej rozmowie na żywo faktycznie wystarczyłoby, jakbym wspomniał, że schudłem te 10-12-15kg. Widząc mnie sama wiedziałabyś, że to czynnik negatywny. A na forum jak to okazać? No w moim odczuciu nie da się inaczej jak właśnie za pomocą zestawienia pewnych suchych liczb. Inaczej to przecież będzie wyglądać dla osoby mającej np 190cm wzrostu i ważącej 120kg mającej widoczną nadwagę, a inaczej dla kogoś o moim wzroście i budowie. W jednym wypadku będzie to rzecz wskazana i pozytywna, a w drugim już niekoniecznie. A tę informację właśnie niesie ze sobą podanie wzrostu, masy i ogólnej budowy. Wydawało mi się, że nie da się z tego wyciągnąć innego wniosku...no ale jak widać myliłem się.

Podobnie jak mało kogo może interesować jakie mam problemy. Podobne pytanie możesz zadać każdemu, kto przychodzi tu po radę. Ale opisałem swój problem podając różne szczegóły. Jednej mniej istotne, a drugie bardziej. Ktoś, kogo to interesuje i chce pomóc, może uznać taki szczegół za przydatny, albo oleje sprawę.

1) Skoro masz to w części ciała, która nawet latem jest biała, to po co zabierasz głos w dyskusji? Trolling czy jak?

2) Konstrukcja forów internetowych jest taka, a nie inna. Jak coś napiszę w jednym temacie, to udzielając się w innym przecież nie będę linkował do innego mojego postu sprzed kilku dni/tygodni/miesięcy. Napiszę to jeszcze raz, bo nie oczekuję, że dany user będzie czytał tysiące, czy dziesiątki tysięcy postów setek userów w poszukiwaniu informacji - ot choćby dotyczącej życiowego doświadczenia interlokutora wypowiadającego się w jego wątku.

3) PHP PunBB niestety nie umożliwia dodania użytkownika do listy ignorowanych, więc jak komuś nie odpowiada styl i treść moich wypowiedzi - może je olać. Jego pełne prawo. Może też zgłosić post redakcji z prośbą o usunięcie jako nic nie wnoszący do dyskusji. Również takie ma prawo.

Czyli nie mogę pisać o sobie prawdziwych rzeczy, które są w stanie potwierdzić osoby z tego forum, a które poznałem, bo w twojej opinii wygląda to komicznie? Wybacz - następnym razem zapytam o pozwolenie. Czy lubię mówić o sobie? Raczej generalnie lubię rozmawiać.

Napisałem to dokładnie 1 maja, a więc kilka tygodni temu. Nie chce ci się sprawdzać, ale chciało ci się przeglądać treść wszystkich swoich postów lub moich lub dany temat wertując go strona po stronie, aby móc owo zdanie zacytować.....a teraz mówisz, że ci się nie chce? Trochę to żenujące. Stwierdzenie idiotyczne? Może - ale przede wszystkim prowokacyjne, bo i takie miało ono być.

Dwie różne rzeczy? Ciekawe - w wyniku kontuzji i stresu schudłem ok 15kg, co jedynie powiększyło stres, w wyniku którego przez jakiś czas byłem marudny niczym ząbkujące dziecko, a ty mi mówisz, że to są dwie różne rzeczy? To jest ściśle związane ze sobą. A jak już to mówiłem, aby osoba czytająca miała pogląd na to, czy te -15kg jest czynnikiem negatywnym czy pozytywnym to musiałem podać jakieś liczby. Nie widzę w tym ani nic dziwnego, ani zdrożnego, ani chociażby cienia czczych przechwałek, bo tu nie było się po prostu czym chwalić. A uczepiłeś się tego jak rzep psiego ogona. Gdybym zachowywał się w sposób, o jaki mnie osądzasz to napisałbym, że robiłem tyle, a tyle pompek, a teraz tylko tyle i tyle, że na uda wyciskałem tyle, a tyle, a teraz raptem tylko tyle i tak dalej.

To nie czytaj. Masz do tego prawo. Za to ja nie mam obowiązku pisać w taki sposób, aby przypadkiem nie poirytować wieloowocowego. Z resztą co to za dziwna mentalność? Jak pisać o sobie to tylko źle albo obojętnie, a dobrze już nie można, bo tak to mogą pisać jedynie inni o nas samych?

"I nikt nam nie wmówi, że czarne jest czarne, a białe jest białe". ROTFL.

Ależ nie musisz się przede mną tłumaczyć. Naprawdę. To co robisz ze swoim czasem to twój biznes. Mnie jedynie schlebia, że kogoś tak zazdrość zżera, że dedykuje mi połowę wszystkich napisanych przez siebie postów czepiając się...mojej służby wojskowej i mojego życiowego doświadczenia.

Prowokować do dalszej dyskusji to jest zupełnie co innego niż uprawiać trolling.

Już posiadam, dziękuję.

Ja zakładam, że nie wie. Nie mam podstaw do założenia, że wie. Bezpieczniej mi założyć, że jednak nie wie. Co wcale nie byłoby zaskoczeniem patrząc na poziom dyskusji niejednego wątku....i to nawet nie mówię o ocenie merytorycznej, ale patrząc jedynie na pisownię mam wątpliwości, czy  w ogóle rozmawiam z ludźmi z Polski.

Przywykłem do innego prowadzenia rozmów na forach. Do rozmów, gdzie ogólniki są jedynie czczym gadaniem, które niewiele wnoszą do dyskusji. Liczby, wymiary, konkretne dane - do tego jestem przyzwyczajony. Jednakże wezmę sobie twoją radę do serca.

I tu się mylisz. Wytłumaczyć jak najbardziej się da. A tego, że jak kobieta mówi "nie", to znaczy, że nie, to nawet tłumaczyć nie trzeba....więc insynuowanie mi takich rzeczy po prostu mnie obraża.

Zauważ, że ta część forum jest ogólnie mało popularna. A to, że niewielu się wypowiada to jakoś mnie to nie boli. Naprawdę. W mojej ocenie to wątek można zamknąć, bo tylko wieloowocowy (grunt to wiedzieć z kimś się rozmawia, prawda?) spamuje. Z kilkoma osobami miałem przyjemność wymienić kilka-kilkanaście maili i była to bardzo konstruktywna dyskusja. Dyskusja, która nie mogłaby się odbyć na forum publicznym z uwagi na jej intymny i bardzo osobisty charakter, a z której wyniosłem sporą naukę.

Wiesz, to się robi naprawdę żenujące. Chcesz to możemy się spotkać. Pogadamy wtedy w cztery oczy, mogę pokazać zdjęcia, blachy i inne pamiątki jako dowód moich słów, iż nie jest to czcza gadanina z mojej strony. Może wtedy zrozumiesz, że napisałem o sobie naprawdę bardzo mało. Czy to moja wina, że prowadzę aktywne życie?

Na ponad 1110 postów to na palcach można policzyć ile razy napisałem o swojej wadze czy sile lub wytrzymałości. No, ale przechwalam się swoją fizycznością do tego stopnia, że aż się śmieszny zrobiłem. To skoro tak się przechwalam, to może (polećmy stereotypem, a co tam) powiesz ile na tą klatę jednak wyciskam?

Ja już jestem tym zmęczony - i to nie tylko ze względu na godzinę. To jest takie gadanie po próżnicy. Co bym nie napisał, to i tak znajdziesz sobie coś nowego do czepnięcia się, a ja nie mam siły, ani ochoty obalać twoje kolejne, wątpliwe tezy. Jak nie męskość i służba wojskowa, to przechwałki i fizyczność. Zlituj się człowieku.

Napisałam wcześniej kilka słów, ale zrezygnowałam, bo zaczęły się jakieś dziwne wycieczki osobiste.
Facet pisze o swoim problemie, a tu zamiast mu coś poradzić, rozwodzicie się, że zbyt szczegółowo opisuje on swoją utratę wagi.

Ja więc akurat nie spasowałam przez yoghurta, ale przez to, że wątek się rozmył.

Mi nie przeszkadza, że ktoś pisze dużo o sobie. To przecież jego wątek. Skoro opisuje w nim konkretne rzeczy, to dostarcza nowych informacji dla rozmówców, a nie się przechwala.
Jeśli jednak ktoś twierdzi, że taki jego zamiar, to po co w ogóle się wypowiada?

To był taki mały off

Jeszcze do autora
Dokończyłeś wątek poza forum, więc może podsumujesz, co wyniosłeś z tej konstruktywnej dyskusji mailowej? Jakie są Twoje postanowienia - jak będziesz dążył do tego, żeby poprawić swoją kondycję psychiczną?

Gratuluję chęci pracy nad sobą. Grunt to nie spocząć na laurach

Żyjemy często zbyt długo w bańce naszych oczekiwań i zapewnień. Tak jest czasami bezpieczniej i łatwiej. Dobrze jednak, że udało Ci się w końcu pęknąć swoją bańkę (tak jak Kubuś pęknął swój balonik )

Myślałeś pewno sobie, że skoro związałeś się z kobietą i ją wybrałeś, to ona ma tylko chwilę słabości, bo przecież Twoja wybranka musi być ok. To trochę taka walka z własną samooceną. Jak nie układa się w związkach, to ona spada. No więc część udaje, że jest ok.
Najważniejsze to pozostać sobą, zrozumieć, że ludzie się zmieniają i często ich drogi rozmijają się ze sobą. Noi trzeba też w takich sytuacjach nauczyć się przestać kochać...

Życie zbyt proste byłoby zdecydowanie za nudne