samotność w małżeństwie - Netkobiety.pl

Witaj
Mam podobny problem,czuje się nie potrzebny,zachowanie mojej żony przygnębia mnie coraz bardziej.Próbowałem porozmawiać i nic to nie dało,mimo że odciążam ją w obowiązkach domowych (sprzątanie gotowanie itp) to i tak jest nie zadowolona,kiedyś nawet rozstawaliśmy się potem wracaliśmy do siebie. Nawet próbowałem pocieszenia u koleżanek i to było najgorsze co mogłem zrobić,żona jak się dowiedziała to robiła mi awanturę, ale ja już nie mogłem sobie poradzić potrzebowałem rozmowy ,wsparcia.Seksu nie uprawiamy pozwala mi tylko na pieszczenie stóp choć i tak coraz rzadziej ,nie potrafię już sobie poradzić i nawet nie wiem co zrobić

Witam,
Widzę, że nie jestem jedyną samotną w związku, opowiem Wam moją historię, może przez to będzie mi lżej...
Mam 27 lat mężatka od ponad 2 lat. Poznaliśmy się 6 lat temu, przed ślubem było cudownie, on troskliwy, opiekuńczy, czuły i spontaniczny. Czułam się przy nim wyjątkowo, byłam dla niego całym światem. Jestem osobą otwartą, zawsze otoczoną ludźmi a przynajmniej taka byłam. Problemy zaczęły się już pół roku po ślubie Zaczął traktować mnie jak powietrze,przestał przytulać, całować na dzień dobry, ciągle coś było nie tak. Przestaliśmy wychodzić z domu, spotykać się ze znajomymi. Wieczory przed tv, żyliśmy obok siebie. Na seks on zawsze miał ochotę, ja się godziłam bo pragnęłam jego bliskości choć przez chwilę. Im on bardziej się oddalał tym ja bardziej się o niego starałam. Mimo, iż pracowałam do późna zawsze robiłam wymyślne obiadki, piekłam ciasta, zostawiałam mu w różnych miejscach karteczki, na których pisałam że go kocham, że uwielbiam itp. Jednak to nic nie dawało. Próbowałam rozmawiać (do dziś próbuję) ale on nie widzi problemu, według niego czepiam się bez powodu. Na początku tego roku mąż wyjechał do pracy za granicę, pomyślałam, że to dobrze nam zrobi gdy będziemy się widzieli raz na jakiś czas i to na początku dało efekty. Do tego postanowiłam zrobić studia podyplomowe więc otaczałam się nowymi ludźmi, znowu zaczęłam żyć :)Gdy przyjeżdżał do Polski na kilka dni było cudownie ale przed wyjazdem wracał dawny on Kilka razy ja pojechałam do niego i oczywiście pierwsze dni były cudowne a później znowu to samo, brak zainteresowania itp. W czerwcu skończyłam studia i mąż zaproponował abym się przeprowadziła do niego. Długo się nad tym zastanawiałam bo w Polsce miałam dobrą pracę, rodzinę i znajomych, którzy też są ważni dla mnie. Jednak postanowiłam, że dla naszego dobra przeprowadzę się do niego. Pomyślałam, że zaczniemy wszystko od początku. Wyjechałam z Polski w sierpniu a już we wrześniu żałowałam tej decyzji. Nigdy nie czułam się tak samotna jak teraz, nie mam pracy, nie znam tu nikogo, nie znam języka choć powoli się uczę. Czuję się bezwartościowa, niedoceniana. Mąż obiecał, że pójdę na kurs języka ale do tej pory nic w tym kierunku nie zrobił. On ma tu pracę, kolegów i gosposię, tak gosposię bo tak się czuję. Mimo to dalej się o niego starałam, chwilami było dobrze ale były też chwile koszmarne... Pod koniec października postanowiłam pojechać do Polski aby pomyśleć, miał być tydzień a skończyło się na trzech. Czas spędzony z rodziną i znajomymi był cudowny, znowu odżyłam, czułam się jak ryba w wodzie. Doszłam do wniosku, że powalczę o siebie, że jeśli mąż się nie zmieni to wracam do Polski. Kilka dni temu wyjechałam z Polski, autobusem i tam poznałam kogoś (nazwijmy go "D") ,"D" jechał do tego samego miasta co ja Po drodze były pewne problemy z autobusem i w wyniku tego zamiast jechać 12 godzin jechaliśmy 16 ale mi to nie przeszkadzało. "D" okazał się być kimś, za kim tęskniłam, to była cudowna podróż, on słuchał mnie a ja jego (ma żonę z którą też się nie dogaduje). Mieliśmy sobie tyle do powiedzenia jakbyśmy znali się nie od dziś. Na koniec przytuliliśmy się do siebie, czułam dreszcze, on też. Niestety podróż dobiegła końca, ciężko było się rozstać. Wymieniliśmy się numerami i myślałam, że na tym się skończy. Mąż gdy mnie zobaczył po trzech tygodniach na powitanie powiedział, że koszmarnie wyglądam, to prawie to samo co "tęskniłem" albo "dobrze, że już jesteś" prawda? Dziwne ale wcale mnie to nie zabolało, było mi obojętne co myśli, mówi, byłam zauroczona kimś innym ( nadal jestem). Całymi dniami piszę z "D" smsy, czasami rozmawiamy na skype, cały czas czuję dreszcze, podekscytowanie. Nie spotkaliśmy się jeszcze bo on do późna pracuje ale mamy taki zamiar. Dzięki niemu uwierzyłam w siebie, ciągle się uśmiecham, mam ochotę żyć. Teraz ja zaczęłam traktować męża jak powietrze, nie rozpieszczam, unikam pocałunków, przytulania, seksu. On widzi, że się zmieniłam ale nic z tym nie robi. Uświadomiłam sobie, że go nie kocham, że nie tak chcę żyć. Tyle, że jest jeden problem, wzięliśmy ślub kościelny i przysięga małżeńska jest dla mnie ważna, kościół jest dla mnie ważny. Zdałam sobie sprawę, że nie jestem w stanie od niego odejść właśnie dlatego, że mu przysięgałam. Nie mam w sobie tyle siły aby zrobić coś co nie jest zgodne z moją wiarą, strasznie się tego boję. Obawiam się także reakcji rodziny, znajomych bo na zewnątrz jesteśmy idealnym małżeństwem Chciałabym odejść, zacząć żyć i to nie dlatego, że kogoś poznałam, że ktoś zawrócił mi w głowie ale dlatego ponieważ zrozumiałam, że życie nie musi tak wyglądać. Nie wiem co robić

Witam co moge powiedziec jest mi zle zle i jeszcze raz zle ale co mam robic po 30latach malzenstwa i bycia kura domowa wychowania3 dzieci zrobil ze mnie sluzaca ma za nic lezac w jednym lozku ze mna potrafi sie onanizowac brk mi slow i sil samotna

Lilla63 ..Witam wszystkie panie,duzo czytam co piszecie ipomyslalam ze to chyba iakis sposob moc'' wykrzyczec''toco sie tlumi w srodku ..Najbardzej solidaryzuie sie zZimna25,to jakby odbicie moiego zycia,dzieci dorosleico z tego zero obowiazkow,boi tak mama wszystko za nich zrobi.Manz niepowiem czasami wyslucha ,a raczej uda ze slucha i ma swoj swiat w ktorym zyje...aja tkwie wtym zwiazku udajac ze wszystko jest pieknie ,bosa dzieci wspolny dom,znaiomi rodzina..Wiec musze grac dalej te role wspomagajac sie czyms na uspokojeniei mazyc  otakim zyciu jakiego nie mam .

Witajcie,
Ja mam 33 lata dwoje dzieci. Czuję się jak na pustyni, wokoło sam piasek. Mąż- spokojny, opanowany, nieczuły, cichy, zamknięty w sobie, wspaniały ojciec, beznadziejny mąż. Ja- rozgoryczona, wybuchowa, nerwowa, tęsknąca za czasami przed ślubem. Jestem tak bardzo rozczarowana malżeństwem, że nie potrafię cieszyć się macierzyństwem, choć wiem, że mam szczęście mając 2 dzieci i tylko dla nich wstaję rano do pracy. Nie mogę pojąć dlaczego nagle od razu po ślubie mój mąż zrobił się zimny i obcy. Oddala się ode mnie coraz bardziej, w tej chwili łączą nas tylko dzieci. Nie bardzo mogę sobie z tym poradzić. Rozmowy z Nim, prośby, placz, nic nie dają. W życiu nie myślałam, że można być tak samotną żyjąc obok męża i dzieci.
Bardzo chciałabym poznać jakąś dziewczynę, kobitkęz Lublina z takimi samymi problemami, aby , na przekór mężom i światu wspierać się, wyjść gdzieś czasem pogadać z kimś, kto mnie rozumie.
Pozdrawiam. Trzymajmy się jakoś ciepło.

Witajcie,

jakoś wraz z Nowym Rokiem dopadają mnie wspomnienia i gorycz. Wiecie dziewczyny co jest dla mnie najtrudniejsze?? Najtrudniej jest mi znosić rozdzierającą serce tęsknotę za kimś kto jest tuż obok. Mąż jest obok, zdawałoby się- na wyciągnięcie ręki, ale jak ją wyciągam On oddala się bardziej i bardziej. Przykro mi się robi jak pomyślę, że przez następnych kilkadziesiąt lat będę to czuć. Nie cofnę czasu, a bardzo bym chciała, nie wierzę że coś się zmieni w moim malżeństwie na lepsze, nie rozwiodę się, bo dzieci potrzebują ojca, a mąż jest dobrym ojcem. Czuję się jak w pułapce.
Przykro mi, że jest nas - samotnych w małżeństwie- tak wiele. Mi brakuje przyjaciela, którym miał być mój mąż, brakuje mi też przyjaciółki, z którą mogłabym pogadać.
Pozdrawiam

Hej,nigdy nie pisałam na takich forach ale dzisiaj muszę z kimś pogadać.Jesteśmy z mężem po ślubie 3 lata,znamy się 5 lat.Nie mamy jakiś wielkich problemów (mąż w domu dużo pomaga -zakupymsprzątanie itp,aż czasem nie ma chwili wolnego na własne przyjemności...dom wymaga nie raz dużo czasu do ogarnięcia,a kiedy obydwoje pracujemy i  wracamy to z czasem jest bardzo ciężko).Rzeczy które mnie leżą na sercu to:
- irytuje mnie jego ciągłe zapominanie - jeśli o coś poproszę muszę 5 razy powtarzać a potem ma mi za złe że ja się denerwuję, czasem jego skleroza sięga granic, a ja mam zwyczajnie dość
- nie ma doświadczenia w wielu pracach męskich domowych(pochodzi z bloków) a potem ma pretensje że wiele rzeczy pomaga nam zrobić mój tata,czekałam 3 tygodnie aż pomaluje mały kantorek 2m na 1,5m i w końcu musiałam go sama pomalować
- nasze życie erotyczne zanika - jeszcze przed ślubem było lepiej, miałam więcej cierpliwości i wyrozumiałości - mąż bardzo szybko "kończy" od 30 sekund do kilku minut najwyżej,po 5 latach życia z tą "przypadłością" i udawania że kiedyś będzie lepiej - zniechęciłam się i zraziłam
- teraz jestem w 9 miesiącu ciąży - od 6 miesiąca już nie mogę współżyć bo mam ciążę zagrożoną, siedzę w domu co jest straszne bo byłam bardzo aktywna zawodowo, nic nie mogę robić tylko leżeć i nie długo oszaleję,
czuję się bardzo samotna: mąż nie przytula mnie za bardzo - boi się żeby mi nie zrobić krzywdy - paranoja,nie zasypiamy przytuleni bo mówi że ciągle narzekam jak się zbliży na moją poduszkę że jest mi niewygodnie, brakuje mi jego czułości - już przed ciążą tak się czułam.
Ostatnio mąż musial kupić mi biustonosz do karmienia ja nie moge wychodzić, kupił zwykły biały, brzydkim babciny taki tylko był - nie miałam o to żalu - ale z radością powiedziałam mu że na necie są droższe ale za to seksowne i ten możemy zamienić na ubranka - a on na to : ...jak chcesz:(   czyli nie ważne dla niego jaką bieliznę noszę.
Czuję się gruba i samotna

Hej, trudno jest mi oceniać życie innych ale z obserwacji wielu znajomych i sąsiadów wiem że mężczyźni mają większy szacunek do kobiet które pracują, zarabiają, jednym słowem podzielają ich los a i kobiety czują się bardziej wartościowe, mają swoją gotówkę i są po po prostu niezależne. To w małżeństwie może wydawać się dziwne ale właśnie tak jest i wiele problemów zaczyna się od pieniędzy.
Ja zawsze dążyłam do niezależności i dzięki Bogu dzisiaj nie mam tego problemu, co jak widać nie wyklucza innych
Na Pani miejscu poszukałabym pracy, dziecko do przedszkola. Dziwne jest też to a nawet bardzo że nie wie Pani czym zajmuje się mąż i gdzie lub jakie ma konto - pewnego dnia może Pani nie dać grosza na życie a Pani nawet nie wie gdzie się udać do banku...nie macie chociaż wspólnej karty??
W takim wypadku powinniście mieć konto wspólne - dla pani zabezpieczenia.
Na pewno bywają chwile zwątpienia ale może warto jakoś przypomnieć sobie czasy z przed ślubu, przecież ślub był jednak z miłości...trzeba dużo rozmawiać, ciężko jest wtedy gdy jedna ze stron nie chce...ja wczoraj dużo mężowi powiedziałam co mi leży na sercu, poczułam się lepiej a i on widzę że jest czulszy,,,zobaczymy jak długo. Niestety nad związkiem trzeba pracować, organizować samej czas wolny z rodziną bo mąż tego nie wymyśli....taka jest prawda.

Dziewczyny wpadłam ta to forum przypadkiem.Mysłałam ze tylko ja mam taki probelm z meżem, ale widze ze jest nas tu więcej.Czy zmieniło się coś u waszych męzów przez ten czas??

witaj truskaweczka67. 
wiem co przeżywasz i co czujesz . przez wiele lat miałam podobnie musiałam radzić sobie sama . wiem co to jest samotność w małżeństwie .
jeśli miałabyś ochotę to napisz do mnie na E-mail z przyjemnością z tobą popiszę.

Widzę, że nie tylko ja jestem samotna i nieszczęśliwa w małżeństwie i nie mam z kim o tym porozmawiać.
Jestem mężatką od 5 lat, z mężem znamy się od 10. Lata przed ślubem to była bajka, on starał się, zabiegał o mnie, kwiaty były niemal na porządku dziennym, mówił że kocha... Ogólnie czułam, że zależy mu bardzo mocno. Wszystko się zaczęło się psuć, gdy 3,5 roku temu urodziłam synka. Wkradła się rutyna, która mam wrażenie, że nieodwracalnie niszczy nasz związek. On w ogóle mnie nie dostrzega, czuję się jak powietrze. Nie mam do niego pretensji, że absolutnie nic nie pomaga w domowych obowiązkach. Dużo pracuje, jestem w stanie to zrozumieć. Nie rozumiem natomiast tego, że nie może mnie po prostu przytulić, powiedzieć coś miłego, pocałować jak kiedyś, albo chociaż pochwalić za dobry obiad. Dbam o siebie, bo chcę mu się podobać, chce żeby widział we mnie atrakcyjną kobietę, ale widzę, że to bez sensu. Coraz częściej myślę, że byłabym w stanie go nawet zdradzić, gdyby tylko ktoś dał mi trochę czułości, poświęcił trochę uwagi, sprawił bym znów poczuła się kobietą...

Hej,witaj korcia11,zaciekawił mnie Twój post,jestem w podobnym wieku.Jutro postaram się do Ciebie napisać.
Uśmiechnij się - jutro też jest dzień.Pozdrawiam cieplutko.:-)

Witaj . Miałam podobną sytuację ale chodzi mi o mojego partnera . Też oddalił się , przestałam go interesować . I po pewnym czasie wyszły jego romanse właśnie na portalu nasza klasa . Oczywiście jego wyjaśnienie było że to było tylko pisanie musiał odreagować zdenerwowanie które wynikało z naszych kłotni ale po przeczytaniu tych wiadomości jasno wynika że były również spotkania - ten portal to zło ! Siedzą tam samotne babki którym brakuje faceta , a ten się niestety skusił . Ja w mojej sytuacji zastanawiam się nad zakończeniem naszego związku , tylko że serce mi pęka bo mamy małą córeczkę która dopiero poznaje świat i boli mnie to że będzie musiała żyć z przekonaniem że mamusia nie jest z tatusiem a ona będzie weekendowo spotykać się z tata . Ale niestety ja jako kobieta potrzebuje bliskośći czułośći od faceta , nie potrafię żyć w związku gdzie czuje się nie kochana . Nie oczekuje kwiatów codziennie czy prezentów . Odrobina bliskości wystarczyła by mi w zupełnośći ale niestety nie mogę na to liczyć od mojego partnera i dlatego w moim życiu zaczynają się schody po których coraz ciężej mi się wchodzi . Pozdrawiam

To jest bardzo smutne i bardzo prawdziwe. Często tak nas dopada rutyna i codzienność, że zapominamy w tym zgiełku o sobie. Po chwili jesteśmy dwójką całkiem obcych sobie ludzi, bez wspólnych pasji i marzeń. Zbyt zagubionych, aby pójść w swoją stronę i zbyt wygodnych. Wszystko da się zmienić i nie musi tak być, pozostać. Pretensje o nic, to często wieloletni żal i rozgoryczenie. Często u siebie to widzę, nie rozmawiam z mężem o swoich uczuciach, a one się we mnie gromadzą, a później przy byle pierdole urastają do rangi armagedonu i wtedy on jeszcze bardziej nic nie rozumie. Kluczem jest komunikacja.

Nie chcialabym tu diagnoziwać osobiście ale... Obrażanie się i ciche dni to też forma przemocy emocjonalnej. Po drugie wahania nastrojów, oxzekiwanie na kolejny wybuch i niestabilnosc oraz ciagla zmiana miejsc i pracy.... Tak mi zaswiecilo w glowie coś. Na chce prorokować wiec nie powiem co. Berenike jakie Twoj mąż ma kontakty z rodziną?

To nic nie da. Skończy się na tym, że wszędzie będziesz chodzić sama i jeszcze bardziej będziesz odczuwać swoją samotność.

Ale tu na tym forum, w którymś wątku opisana była podobna sytuacja. Tam przeczytałam o książce pt. Koniec współuzależnienia - autorka Melody Beattie. Ściągnęłam tą książkę z internetu i Tobie polecam ją przeczytać. Ta książka da Ci odpowiedzi na wszystkie Twoje pytania, zrozumiesz w jakim miejscu jesteś i niepotrzebne będzie Ci forum. To co Twój mąż robi jest bardzo okrutne. Nie wierzę, że nie zdaje sobie z tego sprawy. nie licz na to, że on się zmieni, ulituje nad Tobą, ruszy go sumienie. To Ty musisz coś zrobić, żeby przerwać to upokarzanie Ciebie, traktowanie jak niepotrzebną, nic nie znaczącą rzecz, jak śmiecia a nie jak żonę. Ta książka jest właśnie o tym, jak uwolnić się z takiej sytuacji. poczytaj, może Ci się przyda.

Witam wszystkie ..przeczytałam wszystkie posty..wiele goryczy i rozczarowań . Niestety rutyna i codzienność " zabijaja" entuzjazm , a codzienne zajęcia :gotowanie ,sprzątanie, szkoła ecc.ecc. sprawiają że wszystko jest jakby ..szarzyzna. By nie mówić o nich- facetach - olewają sobie , bo co tam: my jesteśmy do wszystkiego typu "konie pociągowe" zwalają na nas wszystkie obowiązki w sposób obrzydliwie egoistyczny.Niestety same uczucia mają w sobie to do tego, że nie sa w stanie przetrwać próby czasu.  Ja osobiscie jestem w podobnej sytuacji.. ale zaczelam ...olewac go!! --- zaczęłam myśleć o MOICH  przyjemnosciach , o MOIM życiu..KONIEC  z tym wiecznym podobaniem sie facetom!  Na siedzeniu w domu , bo jak wyjdziemy/wyjedziemy same to sie obrazą, bo jak nie ugotujemy, to fochy stroją, bo jak nie posprzątamy, to poleca do tesciowej by obgadać. Ja powiedziałam STOP-jego nie wyeliminuje , bo dziecko potrzebuje ojca ,ale staram się "omijac" problem : chcę udać się w podróż ? To robię. Wyjść z przyjaciółką na kolację? Wychodzę. Wymyśla jakieś pokopane miejsca na wakacje? Olewam to- wybieram to CO JA CHCĘ..to co mi sprawia frajdę i jade z przyjaciolmi i dzieciakami i...ciesze sie tym, a on niech robi to co chce.Dość kompromisów...podobania się..nadskakiwania ..a oni co? Przed komputerem. WIEM WIEM , kazda by z nas chciaļ tego fantastycznego zrozumienia, milosci i czulosci niezmiennej w czasie - ale w zyciu tak ie jest....niestety , wiec jezeli nie mozecie opuscic wspolnego domu z wielu powodow, to przynajmnie ZAFUNDUJCIE SOBIE MILE MOMENTY: shopping z kezanka, jednodniowy wyjazd za miasto, wyjscie na koncert, na spacer , do palestry ! Nie gnijmy w domu !  Cieszmy sie chociaz troszczkę życiem..bo ucieka!

A masz napisane, że postów:11 ?...

Witam. Chciałabym się zapytać... Czy podoła związek z rozsądku?!? A tym bardziej że raczej to chyba z leku przed samotnościa a tym bardziej że ostatni związek skończył się okropnie. Ucierpiona tylko stan psychiczny. ...
Ale wyczuwam chyba że tak tak samo jest z jednej i z drugiej strony. Teraz z obecnym. Boję się że popadam w jedną skrajność za drugą. Pozdrawiam

Nie wiem czemu tutaj jestem bo względnie u mnie jest w moim małżeństwie a jednak czuję się bardzo samotna. Odkryłam w ciągu Naszego małżeństwa wiele tajemnic mojego męża, od amfetaminy się zaczęło. Na czasie odkryłam, że przez prawie dwa lata pisał z kobietami szukającymi sponsoringu. Twierdzi że nigdy się nie umówił na spotkanie a jednak mnie to wciąż gnębi. Poza tym ma nową pasję: helikoptery. I nie ma już dla mnie czasu. Czuję się samotna, nie do kochana,nie doceniona. Bardzo potrzebuję uwagi, zainteresowana ale tego nie dostaje.

Masz rację, ale jeśli to jest kosztem rodziny to nie wiem czy ta pasja jest jest wtedy na plus. A jeśli jeszcze przy tym się popija to już w ogóle. Szeroki temat.

Hej,
Ja też jestem bardzo samotna w małżeństwie do tego stopnia że dostałam depresji i nie chce mi się żyć a mam 31 lat. Jak ktoś ma ochotę pogadać zapraszam na priv, pozdrawiam serdecznie

Smutna sprawa, że nie trzeba być nawet samym, aby być samotnym.