Bycie tą trzecią...:/ - Netkobiety.pl

dobra, wyczuwam zlosliwosc, ale przelykam pigule

WhatIsLife nie da sie uniknac etapu "zaj**** boli" ale mozesz go zmniejszyc za pomoca samodzielnego podjecia decyzji - przynajmniej ego bedzie sie mialo ok, a uwierz, ze ego potrafi dopiec...oj i to jak bardzo! Mi sie tez pare razy wtedy wlaczylo "moze jeszcze poczekam, bo nie chce potem zalowac, ze cos tam zrobilam, albo czegos nie zrobilam". Z perspektywy czasu i bolu uwazam, ze to byla zla decyzja. Nie powinnam byla dopuscic do sytuacji, w ktorej to on podejmuje decyzje. Gdybym mogla cofnac czas to w calej tej historii zmienilabym jedna rzecz - to ja decyduje o tym, czy zostaje czy odchodze. I nie pozwalam na to, aby to on mnie porzucil.

jak ja nie lubei takie kobiet ;d jak mozna rozwalac pomalu czyjas rodzine. Powiem Ci tyle on ma cie jak zabawke przeciez z zona sie nie rozstanie i to oczywiste. bedziesz jeszcze plakala przez niego. Wiec zakoncz to jak najszybciej poki nie jest jeszcze za pozno. On ma rodzine szanuj to, bo jesli nie to kiedys twoj maz odejdzie do innej.... czego ci nie zycze, swiat jest jaki jest ale jest bardzo sprawiedliwy ;p

A może poczekaj jeszcze trochę, jak żona się dowie , to go sama wywali i będziesz miała problem rozwiązany . Wtedy będziesz mogła się cieszyć tą miłością bez ukrycia, a żona pójdzie do psychologa, będzie się truć tabletkami, schudnie może 10 kg, dziecko będzie półsierotą , bez ojca , że cierpieć będzie nie tylko żona i dziecko, a  także najbliższa  rodzina , ale nie to przecież jest najważniejsze, bo najważniejsze jest byś TY była szczęśliwa .
Prawda ?

A za parę lat ,a może  nawet szybciej , emocje opadną , miłość nie będzie już taka kolorowa , usiądziesz sobie , zastanowisz się nad swoim życiem i powiesz " rozwaliłam komuś rodzinę, ktoś przeze mnie cierpiał , ile jestem warta ? "

Nie jesteś tu po porady, ale chcesz wiedzieć jedynie jak to wygląda. Proszę bardzo...

Wygląda źle. Chyba nie umiesz spojrzeć na swoje zachowanie i postępowanie z boku. Jak dla mnie rozbijanie małżeństwa jest chore! No bo co zyskujesz? Kilka chwil z facetem, który i tak ma Cię gdzieś? Gdyby mu na Tobie zależało, wcześniej by się rozwiódł i spokojnie z Tobą pokazywał w mieście, a nie ukrywa się. To jasno daje do zrozumienia, że on nie zamierza zostawiać rodziny, a Tobą się bawi, jak marionetką. Jesteś na jego każde skinienie palcem... Przez to pogrążasz się. A przez takowe zachowanie niszczysz innym małżeństwo...

Masz z tego satysfakcję? Że ktoś przez Ciebie wylewa łzy? Że komuś odbierzesz ojca? A może nawet być tak, że jeśli już bedziesz ze swoim lubym, to matka może utrudniać kontakt z dzieckiem jemu (czego on się zdecydowanie boi) i pewnego razu zamiast słodkich słówek usłyszysz, że to wszystko Twoja wina...

Dziewczyny radzą abyś go zostawiała... A Ty chciałaś ominąć watek w życiu, gdy boli... Niestety tego nie ominiesz, zawsze będzie Cię bolało, czy to, że on zostawił Cię dla rodziny lub to, że przez Ciebie on nie ma kontaktu z dzieckiem. Zrozum wreszcie jesteś dla niego odskocznią i nikim więcej, mydli Ci oczy tymi słodkimi słówkami...

twierdzisz, że masz już wieczorne myśli... To dopiero początek... Tak traktuje się kochankę, jest ona tylko wtedy gdy facet tego potrzebuje, a nie ona sama. I to nie będą tylko tęsknoty za wspólnym dniem czy śniadaniem, ale i wspólnymi świętami, urlopem itp... Po co być z kimś, a przede wszystkim dla kogoś, kiedy tylko druga osoba chce?! Jak sama trafnie spojrzysz w tym związku nie ma Ciebie, jest tylko on i jego czas, jego potrzeby. A Ty się nie liczysz i nigdy liczyć dla niego nie będziesz...

Temu zachowaj resztki szacunku dla siebie i skończ to dopóki on tego nie zrobi. Poboleje, a jakże. Ale lepiej cierpieć z rozstania z facetem, który się Tobą bawi, niż cały czas być upokarzaną właśnie w sposób, że nie możecie być razem wtedy gdy tego sama pragniesz...

Po co masz poświęcać swoje życie komuś, kto tego nawet nie docenia... Otrząśnij się wreszcie!

Witam
Zarejestrowałam się tutaj głównie z powodu postu autorki, chociaż forum czytam regularnie i czerpie z niego wiele mądrości.
WhatIsLife opowiem Ci moją historię w telegraficznym skrócie.
Mojego "żonatego" poznałam dość dawno (2-3 lata temu) ale mieliśmy bardzo symboliczny kontakt, na tyle koleżeński że nawet nie wiedziałam, że ma rodzinę (on się nie chwalił - ja nie pytałam).
Nawet nie wiem kiedy nasza znajomość bardzo sie rozwineła - zaczęły się codzienne spotkania, wspólne weekendy, poznał moją rodzinę, przyjaciół - ja poznałam jego kolegów! To on do mnie przyjeżdzał (dzieliło nas jakieś 50 km)
Pytałam kilka razy o to czy ma dzieci, jaki jest jego stan cywilny... Odpowiedzi były wymijające a wręcz kłamstwa!
Miał dla mnie bardzo dużo czasu, widywaliśmy się praktycznie KAŻDEGO dnia (codziennie przyjeżdżał te 50 km) każdy weekend spędziliśmy wspólnie - męczyło mnie jedynie, że nie znam jego rodziców... ale i na to było wytłumaczenie bo rodzice mieszkali w mieście oddalonym o jakiaeś 350-400km - rzadko sie widywali.
Sielanka trwała kilka miesięcy! Aż do pewnej imprezy - Jego znajomy "odważny po kielichu" wyznał mi, że dziwi się, że taka fajna dziewczyna jak JA postanowiła związać się z żonatym facetem! Jak to żonatym zapytałam? No przecież ma żonę i dzieci!
Poczułam się jakbym dostała w pysk, mój "ukochany" jednak był tak pijany, ze żadna rozmowa tego wieczoru nie wchodziła w grę. Strzeliłam focha i poszłam spać. Dopiero rano zażądałam wyjaśnień. Długo milczał, próbował zaprzeczać ale nie dałam za wygraną. Przynał się... Pozbierałam swoje rzeczy wsiadłam w auto i odjechałam.
Niestety moje uczucia były tak silne, że nie dałam rady zapomnieć. On wciąż szukał kontaktu więc mi nie ułatwiał.
Dałam się namówić na wcześniej zaplanowany wyjazd (wszystko było dograne tuż przed imprezą) i to był mój błąd. Dałam się omotać, uwierzyłam, że między nim a żoną jest źle, że to małżeństwo tylko dla "dzieci".
Wpadłam jak bułka w masło.
Wiedział, że rani mnie taki układ, ale byłam zbyt słaba żeby powiedzieć KONIEC.
Nadal widywaliśmy sie praktycznie codziennie, wspólne weekendy - ba nawet w "połowie" święta. Byłam świadkiem jego rozmów z "domem" gdzie rozmiawiał jedynie z dziećmi.
Praktycznie u mnie mieszkał. Wykonywał wszelkie obowiązki domowe, począwszy od sprzątania, gotowania po jakieś tam naprawy itp. To nie był związek typu - "szybki sex" i każde w swoją stronę. Nie ukrywaliśmy się, nie było problemu żeby iść do kina, knajpy czy do centrum handlowego.
Pół roku temu powiedziałam mu, że daje mu czas do końca roku na podjęcie decyzji "co chce zrobić ze swoim życiem". Jeśli taka decyzja nie zapadnie - ODEJDĘ.
Dotrzymałam słowa - przed końcem roku kazałam mu się spakować (przez ten czas nagromadziło sie dość dużo jego rzeczy)  i wynieść z mojego życia.  Wiem, że jego małżeństwo to fikcja - zbyt wiele czasu spędziliśmy razem bym nie miała tej pewności. Ale ja nie zamierzam żyć w tej jego "fikcji" i czekać na cud! Dostał wystarczająco dużo czasu by zrobić porządek w swoim życiu - argumenty "że dzieci są zbyt małe (7,11) przestały do mnie docierać.
Nie trzeba być mężem by być dobrym ojcem.
Szczerze mówiąc jest mi go ŻAL bo nigdy nie będzie szcześliwym człowiekiem. Zapewne za chwile poszuka sobie mojej następczyni - pewnie będzie cudownie dopóki prawda nie wyjdzie na jaw. Ale ile można tak żyć? Dzieci dorosną, opuszczą rodzinny dom a oni będą żyć jak współlokatorzy - skoro przy dzieciach nie rozmawiają ze sobą więcej niż to konieczne.
Od naszego ostatniego spotkania mineły 2 tygodnie  - boli jak diabli - ale jestem twarda.
Wierze, że kiedyś się wyleczę z tej "chorej" miłości...

Dziewczyno uciekaj póki jeszcze masz na to siły! Im dłużej będziecie "razem" tym trudniej będzie odejść.
Też miałam nadzieję, że jestem tym "wyjątkiem" któremu się uda- przeciez poświęcił mi TYLE czasu, TYLE nas łączyło... nie musiałam się prosić o spotkania, naturalne było, że był ze mną każdego dnia! - ale prawda jest taka, że nie zbuduje się szczęścia na kłamstwie i krzywdzeniu innych.

Trzymam kciuki, że Ci sie uda.
Ja sobie wmówiłam, że jesli faktycznie mnie kocha to znajdzie do mnie drogę - przecież ja tylko "odeszłam" a nie umarłam.
Chociaż staram się nie łudzić, że z tego będzie jakiś Happy End.

"Rozłąka osłabia mierne uczucie, a wzmaga wielkie, jak wiatr gasi świecę, a rozpala ogień."

Piszesz nie chcę porad tylko chcę wiedzieć jak to wygląda. To ja jako żona z 14 letnim starzem i dzieckiem - opiszę ci jak to wygląda z mojego punktu widzenia: mąż jest taki zapracowany nie ma czasu dla domu dzieci ale przecież musi zarabiać - wychodzi wieczorami ma prawo do spotkań ze znajomymi wkońcu tyle pracuje, nie kochamy się tak często pewnie jest zmęczony źle się czuje itd...... nieświadoma żona (do pewnego czasu będzie szukać każdego możliwego wyjścia nie dopuszczając zdrady tym bardziej że mąż owszem zmienił się ale i tu znajdzie przyczyny inne niż kochanka. Mąż - kochanie szef każę (lub własny biznes trzeba doglądać) dbam o dom , kiedyś zobaczysz będę mniej pracował, kocham cie i dzieci itd....
Kochanka: z żoną nie śpi, mają kredyt, małe dzieci, długii itd... ale powiedział że za jakiś czas (oczywiście nie określony) będziemy razem rozwiedzie się muszę tylko być cierpliwa.
Tak dla mnie to wygląda skutek - prawie zawsze (jeśli żona go nie kopnie w przysłowiowy tyłek gdy klapki spadną z oczu) zerwie kontakt z kochanką podając tysiące powodów lub też całkiem nie i wróci potulnie do żony łóżka i domu - może nie na stałe bo czasem szukają kolejnych kochanek które na początku nie są natarczywe nie stawiają żądań ot po prostu cieszą się OCHŁAPAMI jakie dostają od żonatych facetów. I jeszcze jedno nie wież w chonor i uczciwość takich gości bo jeśli zdradzają kobietę której przysięgali, kłamią i ukrywają to te zalety nie są im znane.
Szkoda że kolejna naiwna kobieta funduje sobie taki los i stratę czasu a życie jest tylko jedno.

Agniechaaa jak bardzo twoja historia przypomina mi moją. Z tą tylko różnicą że mój facet do zostawił żonę i zamieszkaliśmy razem. Ale co z tego?? Szybko mu się znudziło takie życie. Po kilku miesiącach doszedł do wniosku że starsznie tęskin za dziećmi (22 i 20 lat) nie potrafi dłużej walczyć z tym uczuciem, kocha mnie i właśnie dla mojego dobra to robi!!!! W takich związkach nie ma HEPPY ENDU. Wiecie jak się teraz czuje? Jak szmata, tak wiem mam to na własną prośbę. Został mi tylko  żal, ból. Na własnym przykładzie mogę powiedzieć żę taki związek nic dobrego do życia nie wnosi. Facet wróci do żony a my zostajemy z pustką. Ja straciłam trzy lata życia.

Rozumiem...co prawda nadal mam mętlik w głowie ale to już nie jest sieczka tylko artystyczny nieład;) A tak serio: do głowy dociera tylko jeszcze trzeba durne serce w ryzach zamknąć...

Median i to jest cała prawda, w takiej sytuacji brakuje kogoś kto da ci przysłowiowego kopa i poprowadzi na racjonalne tory myślenia, bo jak wiadomo człowiek zakochany myśli niestety irracjonalnie.

Napisałaś wcześniej, że twoje serce nie rozstało się z nim już te kilka lat temu, i chyba nadszedł na to czas.
Jest też takie powiedzenie : Jeśli kogoś kochasz puść wolno, jeśli wróci będzie tylko twój, jeśli nie to znaczy że nigdy twój nie był.

warto bylo bo sie dowiedzialam, ze jestem dobrym czlowiekiem

Jestem przeciwna krzyczeniu na kochanke i wmawianiu jej, ze jest zla i glupia itp albo, ze zona bedzie cierpiec i takie tam. Trzeba inaczej przedstawic problem w przypadku, kiedy kochanka mysli tylko o sobie. Watpie w to, aby sytuacja zony mogla kochanke wzruszyc...

Co do tego nie ma wątpliwości.

Coś mi się przypomniało.
Kiedyś przeczytałam takie "łopatologiczne" wytłumaczenie przez chłopaka (tak, nawet nie mężczyznę), co znaczy, że On kocha swoją dziewczynę.
Powiedział: Moim ideałem kobiecego piękna jest Angelina Jolie. To, że kocham swoją dziewczynę oznacza, że pomimo iż nie jest tak piękna jak A.J. to, nie mam wątpliwości jak bym się zachował, gdyby A.J. stanęła teraz przede mną i powiedziała "chodź, będę Twoja na zawsze". Gdy kogoś kochamy - inni w ogóle nas nie interesują. Bez względu jak wygladają i jak się zachowują.

Mam nadzieję, że moja córka spotka właśnie takiego chłopaka

Zatem gratuluję Tobie (wychowania syna) i Jemu (charakteru).
Ale musisz obiektywnie przyznać, że to widok dający nadzieję - Ci młodzi unoszący się nad ziemią
Heh... nam trudniej, bo zafundowałyśmy sobie "balaścik"

Tak więc droga autorko wątku - takiego mężczyzny szukaj, bo Twój z takim gigantycznym balastem to nawet nie podskoczy. O pofrunięciu nawet nie wspomnę.

Hmmm... sugerujesz, ze jednak ci zdradzajacy faceci tak naprawde nie kochaja swoich kobiet?
A moze czasem taka zdrada jest potrzebna aby facet sobie uswiadomil, ze kocha "obecna" ? No moj podobno sobie to uswiadomil..........

hmm... to, o czym piszesz oczywiscie ma sens, ale mysle tez o tym, ze czesto jest tak, ze jak ktos cos straci to zaczyna to doceniac. Moze tak tez jest w przypadku niektorych facetow. Nie twierdze, ze wszystkich, ale moze przynajmniej jakiejs czesci?

Czytam Was z zaciekawieniem

Czyli faceci dzielą sie na takich kochających uczciwych i takich, co mogą zdradzić/mają do tego sklonnosc?

Wtedy nie bede musiala pytac jak to sie dzieje że mezczyzna ktory slubowal po kilku latach dopuszcza sie zdrady....
Wtedy bym wiedziala, że wina lezy tylko w tym, kogo poznalam te pare lat temu a nie  w fakcie że brakowalo nam czegos w zwiazku....
Kazdy dojrzaly czlowiek powinien starac sie rozwiazac problem- jesli nam zalezy na drugiej osobie, a nie uciekac w ramiona osoby trzeciej. Tak robią tchorze-kobiety i mezczyzni...

Mam takiego kumpla(26lat) ze studiow, pisalismy maile do siebie, dosyc szczere, bo miedzy na nic sie nie zapowiadalo ani nic nie bedzie,
on nagle napisal że z ostatnią dziewczyną byl rok ale to pierwsza ktorej nie zdradził.
byłam w szoku! i takie wyznanie mialoby pocieszyc dziewczyne ktora chcialaby z nim byc?

moja sympatia do niego natychmiast zmalała a chec poznania go na blizej jako "na mojego faceta" umarła...

Wszyscy LUDZIE dzielą się na uczciwych i nieuczciwych.

Witajcie

Rozetrzyjcie się dokoła czy na pewno takie związki kończą się źle?
Ja znam kilka które się skończyły dobrze.

Cześć z was zna moją historie, byłem w związku z tą trzecią. I to był wspaniały okres mojego życia. dziękuje jej ze była.

Skończyło się, ale warto było po to się urodzić żeby ja spotkać.

Czy koniec był szczęśliwy?
Mimo ze nie jestem z nią to tak, zawsze pozostanie moim ideałem.

Twoja obwieści jest moim potwierdzeniem ze przyjaźń miedzy kobietą i mężczyzną prędzej czy później zmienia się w miłość.

Monia Zawsze są dwie strony medalu, żeby ktoś wygrał inny musi przegrać.
Chcesz wiecznie przegrywać? Ja nie.

Powiesz że jestem egoistą, Może masz racje ale jak ja sam ze sobą będę się męczył, i będzie mnie zżerała zazdrość ze ktoś ma ze komuś się udało.
Byłem szczęśliwy i nie zepsuje sobie tego roztkliwianiem się nad tym ze ktoś nie był.
Ilu ludziom mógłbym dać szczęście gdybym przegrał. ilu by się cieszyło z mojego nieszczęścia? A ilu jestem kompletnie obojętny?
To wszystko nie ważne wiem ze to kim dzisiaj jestem zawdzięczam swoim wcześniejszym wyborom. Nikt nie miał na to wpływu.

Monia zapytaj się swojego przyjaciela czy cię kocha? Zapytaj sama siebie czy nie kochasz swojego przyjaciela?
Tylko nie o to czy sypiasz z nim, czy pociąga cie seksualnie, tylko o miłość.

pannanikt

A jak będziesz miała alternatywę to odejdziesz? I nic nie będziesz miała sobie do zarzucenia.

Tobie wolno jemu nie, super filozofia

Moje pytanie brzmi po co pchać się tam gdzie nas nie chcą. Skoro facet ma żonę a kochanką zainteresowany jest średnio to po co dawać mu satysfakcję i za nim biegać.

Mówiąc "alternatywa" miałam na myśli pomysł na inne życie, a nie zmianę chłopaka. Ostatnio nie narzekam na zainteresowanie przez płeć przeciwną, więc pewnie długo sama bym nie była, gdybym go rzuciła. Ale nie chcę. Nie interesuje mnie to.

Moim zdaniem związki oparte na błędnych założeniach, o ile przez jakiś przypadek nie zostaną przewartościowane w trakcie, zawsze kończą się źle.

Wśród moich znajomych nie ma szczęśliwej pary, która poznałaby się w okolicznościach typu - ja rzucam moją dziewczynę/chłopaka/żonę/męża dla ciebie. To zawsze kończy się cierpieniem, a nie można na czyimś cierpieniu zbudować szczęśliwego związku. Poza tym to też świadczy o pewnej dozie bezwzględności, która tkwi w jednej lub drugiej stronie. Bo jeżeli jesteśmy ze sobą na dobre i złe, to oznacza to, że nie porzucamy kogoś, gdy jest źle, tylko staramy się to naprawić. Wiele osób nie potrafi "pracować" nad związkiem. Pojawiają się jakiekolwiek problemy i już uciekają w inne ramiona. A ja uważam, że właśnie problemy to powinno być coś, co związek cementuje. Napotykamy trudności i razem podejmujemy działania, żeby je przezwyciężyć, razem ustalamy strategię tych działań, wspieramy się nawzajem i motywujemy do dalszych działań. Sukces jest naszym wspólnym sukcesem.

Oczywiście są wyjątki.

Podam tylko jeden przykład: alkoholizm.

Ale pisząc to, co napisałam powyżej, nie miałam na myśli żadnych patologii, tylko sytuacje, kiedy ludzie myślą, że stan zauroczenia będzie trwał wiecznie. A najpiękniejszym momentem związku jest właśnie przezwyciężanie wspólne tych codziennych trudności.

Trzecia ma ciężko. Właśnie zostawiła mojego prawie byłego męża, po dwóch miesiącach wielkiej miłości, dla której wiał z domu aż się kurzyło. I nie dała rady... A on ... biedny, porzucony, oszukany próbuje zrobić ze mnie kącik wypłakiwania żalów - bezczelny. Chyba chciał wrócić, ale zanim to wyartykułował, dałam do zrozumienia, że nie ma szans. Dla mnie umarł już wtedy, teraz po prostu dalej nie żyje. I nie współczuję, bo wiedziałam, że tak to się skończy. Chociaż myślałam, że potrwa dłużej.

Nigdy w życiu Ladyred,
dowaliłam mu dzisiaj korespondencyjnie tyle uwag merytorycznych włącznie z prośbą o przebadanie na HIV zanim zbliży się do dzieci, że chyba nawet on, nie zniży się aż tak. Ale jest wojna, miało być pięknie. On u boku ukochanej zgodny co do rozwodu, a tu kłopot. Ukochanej nie ma, pajac sam nie wie co ze sobą począć i denerwuje niepotrzebnie. Ja na pewno wiem co mam robić. I zrobię. I nie pozwolę nikomu zdemolować mojej nowej, cudownej, odrodzonej i wolnej tożsamości. Nie doradzę mu przecież grubego sznurka i mocnej gałęzi, bo to nieetyczne? Chciałam mu nową panią pomóc wyszukać "na cito", ale odmówił. Zmiennym charakterem obdarowany może teraz co chwilę mieć inne zdanie na każdy temat. Staram się jak mogę, żeby z rozwodu nie zrezygnował. Nie, żebym obrażała wprost, ale uderzam równymi, nie za mocnymi sierpowymi, a raz na jakiś czas, dla przyjemności kolanem w j..a. Żeby wiedział jak się sprawy mają. Że stabilnie. U mnie stabilnie. Do czego to dochodzi, żebym ja mu lali chciała szukać dla własnego spokoju?

Mam 21 lat. Od dwóch lat spotykam się z mężczyzna starszym ode mnie o 25 lat. Z początku oboje traktowalismy ta znajomość bardzo luźno. On od razu uprzedził mnie, ze ma żonę i dwójkę dzieci. Z czasem zaczęło być coraz intymniej. Teraz jest nam razem cudownie. Wiem ze jest miedzy nami miłość. Sytuacja jest o tyle łatwiejsza od tej jaka maja inne kochanki, ze jego dom i rodzina jest 300 km od miejsca gdzie my sie spotykamy. W zasadzie mozna powiedziec, ze razem mieszkamy. On pracuje tutaj, a w weekendy jeździ do domu. Wiec mam go dla siebie prawie cały czas. Niby są jakieś tematy na temat tego co będzie w przyszłości. Ale nie ma nic na pewno. Myślicie, ze powinnam czekać? Patrząc na to ze jestem młoda i będę miała jeszcze czas ( w razie gdyby okazało się najgorsze ) na znalezienie swojej drugiej połówki?

Byc moze sie myle, ale widze to tak:

- wiesz, ze miedzy Wami jest milosc. Skad ten pomysl? Bo mi sie tez zawsze wydaje, ze "miedzy nami jest milosc" i podejrzewam, ze wiekszosci kochanek, ktore nie oczekuja sponsoringu wydaje sie, ze to milosc.. co oczywiscie jest mylne.

- facet mieszka 300km dalej. Moim zdaniem ma genialna sytuacje - jeden dom tu, drugi tam - po chwili zastanowienia mysle, ze byc moze tez bym sie skusila na taki uklad (gdybym miala prace tu, a zycie tam )- samotnosc nie bylaby mi wtedy grozna...

Uwazam, ze facet fajnie sie zorganizowal kosztem obu kobiet... Fajnie dla niego (zeby nie bylo niedomowien)

Smołka, nie pogardze   Cos dawno Cie nie widzialam...

Uwazam, ze facet fajnie sie zorganizowal kosztem obu kobiet... Fajnie dla niego (zeby nie bylo niedomowien)

Może i jestem naiwna, ale zamierzam z nim zostać. Wiem, ze na pewno stworzył sobie sytuacje idealna. I tu i tu ma do kogo wracać. Ale mnie tez jest dobrze. Jestem zdania, ze nie ważne ze on nie może być mój ( choć nie wykluczam tego - byłoby wspaniale ) ważne jest to ile razy miałam go tylko dla siebie... ;-)

To Twoje życie i tak na prawdę ostatecznie sama dokonasz/łaś wyboru. Zastanów się tylko czego pragniesz. Wygląda na to, że na pewno nie pragniesz ,,normalnej" rodziny.
Czy on na prawdę jest aż tak wyjątkowy, byś Ty już na początku swego dorosłego życia z tego życia rezygnowała? Czy warto dla tych chwil, gdy jest ,,tylko Twój" (a w rzeczywistości wcale nie!!!) zatracać samą siebie? Odbierać sobie szansę na prawdziwe szczęście?

Gdzieś daleko odepchnęłaś rozsądek, a na jego miejsce wdarła się chęć przeżywania przemijającej przyjemności.

Joannagwr: napisz proszę, czego oczekujesz po tym "związku".
Czy wiesz, co może byc przyczyną, że właśnie w takiej sytuacji się znalazłaś?

Witaj. Z racji tego, ze to głównie ze mną i z Median prowadziłaś wtedy dialog - pozwolę sobie napisać do Ciebie.
Tiaaa... ten kubeł zimnej wody to chyba głównie ja
Bardzo się cieszę, że jesteś szczęśliwa - zasługujesz na to

Byłaś (jak miło używać czasu przeszłego) jedną z nielicznych "trzecich", które przyjmowały (choć z pewnymi oporami) to, co usiłowałyśmy tłumaczyć i pokazywać z naszego punktu widzenia.

Jeśli jest taka możliwośc - nie jest to dla Ciebie zbyt bolesne - napisz proszę, jak rozmijały się Twoje wyobrażenia, jego obietnice i rzeczywistość. Może przeczyta to kiedyś kobieta w podobnej sytuacji i pomożesz jej podjąć decyzję najlepszą dla NIEJ.

Ściskam Cie mocno i życzę dużo szczęścia. :D