Jak zerwać z kochankiem skoro ciągle wracam do relacji - Netkobiety.pl

To nasz dzielny Zuch jest .

Dowiodłaś moje twierdzenie.

Masz podobny śmiały plan na życie ?

@Salomonka: ja tylko stwierdzam fakt, że takie rzeczy się dzieją.
Co ludzie wyprawiają w sanatoriach chociażby?
A ja nigdy nie lubiłam takich dużo starszy, to nie był mój "target" ale dla tego zrobiłam wyjatek

Nie da się ,
nie z nim,dałaś się podporządkować jemu
w jakiś sposób uzależnić
nie teraz ,potrzebujesz zająć się sobą
zobaczyć ten romans z dystansu
kombinujesz

Zaraz to taki wielki zarazek jest
generalizujesz   i chyba idealizujesz kobiety - że niby takie "uczuciowsze" od facetów
nie zawsze i nie każda taka jest

Tak będę robił

żartowałem sobie

Słodki drań
jakem był młody to ....

Żyjesz iluzją, w której próbujesz na siłę sobie wmówić, że "rozwiązania" pośrednie załatwią sprawę i przyniosą Ci ulgę. Ignorujesz wszystkie możliwe sygnały czy wręcz wyjące syreny. Ktoś z boku już sam by stwierdził, że nie warto się pakować w relację z kimś, kto otwarcie twierdzi, że tkwi w związku z wygody a równocześnie skacze sobie na boki, kiedy chce. Skoro skacze, oznacza to z definicji, że swojej żony nie kocha ani nie szanuje - pytanie czy chcesz się znaleźć na jej miejscu?
Istnieje duża szansa, że w związku z Tobą postąpiłby identycznie.

Jak zawsze w takich wypadkach, można sobie zadać pytanie ile człowiek jest w stanie znieść, aby otrzymać choć odrobinę uwagi, troski i uczucia. Okazuje się , że naprawdę wiele a "tłumaczenie się" w stylu "ze mną na pewno będzie szczęśliwy" lub " mnie nie zdradzi, bo łączy nas coś szczególnego" są jedynie dowodem na to, że facet potrafi dobrze wciskać kit.

A propos tego "słodki drań...jakem był młody to.."

A propos tego "słodki drań...jakem był młody to.."

A propos tego "słodki drań...jakem był młody to.."

Apropos tego "słodki drań...jakem był młody to.."

Coś ci się zacięło Helenjane

Śmichy chichy teraz z jego opowieści o wojsku jak sobie przypomnę...bo to taki typowy tekst na podryw u facetów z tamtego pokolenia...taki wujowski tekst

A jak odłożyć żarty na bok i zmienić temat znów na główny to...wiele razy analizowałam czy gdybym była inna, nie wiem, gdybym miała ładniejsze to, to czy tamto, toby się rozwiódł i był ze mną skoro go pokochałam, czy to jest typ, który nie rozwiodlby się nawet jakby poprosiła go o to sama Monica Belucci albo inna piękność. I myślę że to drugie. To klasyka gatunku, nie odejdzie BO NIE.
Dziwi mnie to w facetach. Kobiety jak się zakochuje w innym to w większości przypadków kończą stary związek i dążą do zbudowania nowego z nowym mężczyzną. A faceci? Ten się we mnie nie zakochał ale nawet jak oni się zakochuje to cykają się rozwiesc. Rzadko kiedy to robią i z reguły jak są podatni na wpływ i nowa kobieta ich urabia. Wniosek jest z tego jeden: faceci są wygodniccy. Za dużo zachodu z rozwodem, podziałem majątku, tym co ludzie powiedzą. To my, kobiety, chcemy kochać i coś czuć, oni chcą mieć w życiu po prostu wygodnie. Większość. Zwłaszcza ci 40+.

P.S. Jak widać powyżej w poprzednich wpisach, miałam jakiś problem z tym forum... dublowały się wpisy.

P.S. 2. Zapamiętajcie Kobiety i nie popełnijcie mojego błędu. ŻONATY TO JAK TRĘDOWATY. Kropka.

P.S. 3. Czy myślicie, że jest szansa, że kiedykolwiek nadejdą czasy, w których kobiety przestaną być gnojone za to, co mężczyźni robią od zawsze, a uchodzi im płazem? Dla przykładu: zonkosie w wieloletnich związkach latający na boki. Społeczeństwo: no niby zle, ALE...
A gdy kobieta skoczy w bok w małżeństwie czy innym związku: ale D**KA.
Dlatego m.in gardzę tą kulturą. Choć niby muzułmanki mają nieporównywalnie gorzej

ostatnie podrygi to są przedtem zanim faceta wywożą nogami do przodu
a do tego to jeszcze jeszcze jest mając sześćdziesiątkę
fakt z puntu widzenia takiego dwudziesto a nawet trzydziestolatka - ludzie tyle nie żyją

Facet wie co robi. Wie jakie cechy przyciagają wynudzoną i ze swoimi problemami mężatkę.
Daje masę emocji, nie jest dostępny na każde zawołanie, zapewne ma jeszcze w sobie sporo urody podrywacza. Na koniec umie wysłuchać, dać wsparcie, byc ostoją - oczywiście tylko pozornie, ale to wystarczy.

Może i zastanawiające jest dla Was dlaczego zachowuję się tak a nie inaczej - otóż dlatego, że jestem po 12-letnim zwiazku z nieodpowiednią osobą, gdzie najpierw byłam wznoszona pod niebiosa, a potem jak już urodziłam dzieci i wziął sobie ode mnie co chciał, zaczęłam być dla niego nikim. Może wziął sobie do serca to co mu mamusia zawsze mawiała: "kobieta jest jak auto, w końcu się nudzi i trzeba kupić nowe". Taki model miał promowany i tak postąpił. O rozwód wystąpiłam ja, ale związek był martwy już od dawna. Mówię o byłym mezu. I z pozycji tej wyśmiewanej i gnojonej mezatki startowałam w dalsze życie, co kochanek wykorzystał. Tak jak ktoś wyżej napisał, powielam bardzo szkodliwe schematy tzn. powielałam.
Do tego nie dziwcie mi się, zakochanie to choroba psychiczna. Przejdzie w końcu bo kiedyś musi. A może ja już zawsze bede Go kochać, tylko z daleka. Ja Go uwielbiam i dla mnie On jest bóstwem.
Może mój mózg pomyślał że ten człowiek przez to że okazał mi zainteresowanie, w sumie okazywał co dnia przez ponad 2 lata, to jest jakimś rodzajem wybawiciela, wsparcia, światełkiem w tunelu.
Myślałam sobie: on w 30-letnim związku o którym mówi się w ich kręgach, że to raczej atrapa i relacja matka-syn, uwikłanie i współzależność psychiczna a uczucia dawno brak, skoro on ją zdradzał a ona wybaczała to tam chyba miłości nie ma - to pomyślałam, że on tak na serio chce kogoś znaleźć nowego. Pomyliłam się.

Po prostu dla mnie, jak gdzieś jest człowiek który zdradza te kobietę i nie tak że się napił i pobzykal tylko normalnie rozwija więź emocjonalną i zwierza się innej kobiecie, budując przyjaźń, a przy okazji jest też seks - to dla mnie w takim zwiazku z żoną u niego jest już tylko przyzwyczajenie, w zwiazku z czym jak sam mi dał zielone światło a wręcz wciągał w to (bo ja a początku byłam sceptyczna) to uznałam że mogę działać.
Niestety schematy, ryzyko utraty utartego życia okazały się dla niego silniejsze. Ja byłam gotowa z nim być.

A powiedzcie mi ale szczerze, czy myślicie że to we mnie jest coś co sprawia że on od tej żony nie odejdzie, czy to jest typ który nie odejdzie choćby się w innej nawet i zakochał i znalazl w swoim mniemaniu ideał?

Tak jak mówisz. Po pierwszym dziecku jeszcze mnie szanował i chyba kochał. Po drugim mną zaczął gardzić. Ktoś mi wytłumaczy na czym to polega? Już jestem w jego oczach tylko inkubatorem?
10 kilo o które przytyłam (zrzuciłam dopiero niedawno) to powód, dla którego żona ma być nikim? Naprawdę tylko ciało się dla niego liczyło? Po 2 ciąży miałam 5 kg nadwagi. Dla męża to był koniec świata, powód by mną gardzić. Miałam napady głodu po antydepresantach i olbrzymią insulinooporność po tej drugiej ciąży. A on nie rozumial niczego. Ciągle słyszałam tylko: "nawet jak schudniesz to d..pa obwisła. Trzeba być 3* w tygodniu na siłowni a nie tak jak Ty". Był sport freakiem i dopóki dzieci nie było i mogłam się z nim sportowac ciągle na rowerach i siłowniach to związek kwitł. Jak pojawiły się dzieci całą odpowiedzialność zrzucił na mnie. Jak mówiłam by pomógł mi posprzątać to mówił POSPRZĄTAM JAK TY ZAROBISZ CHOC POLOWE TEGO CO JA. a zarabiał wtedy 30 tysięcy na reke. Wyliczał każdą zł. Ten związek był od początku do niczego ale ja byłam zbyt uzależniona emocjonalnie by to przyznać.

Nie mówię że zdrada to wina meza. Ale to że stałam sie podatna na wpływ innego faceta to już jest jego pośrednio wina bo mnie nie szanował, a ten co się pojawił na boku to był facet który mi ciągle słodził jaka jestem hot, jego ideał, gdzie w domu byłam wyzywana od grubasów, to jakoś się wkręciłam. I wysłuchiwał, doradzał, pocieszał, krytykował mojego męża, zachęcał mni do powrotu do pracy, wspierał. I się zakochałam. Bo poza tym jego wkrecaniem mnie w to on mi się mega podobał z urody i stylu bycia.

Zakochanie to nie jest choroba psychiczna. To jest stan zaburzenia psychicznego, zaburzenia równowagi emocjonalnej. To jest potencjał, wielka siła, jak żywioł. Jeśli nad nim nie zapanujesz, to on zapanuje nad Tobą. Jeśli nie nauczysz się korzystać z dobrodziejstw tego stanu, wtedy staniesz się niewolnikiem i będziesz miotana przez siły, których natury nie poznałaś.

Niektórzy (Julia na tym forum jest najlepszym przykładem) wolą być miotani tymi siłami, zwolenniczki wojny płci, propagatorki wrogości, która niszczy od środka: nawet jak przeciwnik (opozycjonista) jest bardzo daleko to i tak ciągle się z nim walczy.
Nawet jak się weźmie rozwód to ciągle trwają zmagania, ciągle trwają waśnie, bo wróg jest w Tobie. Jak nie potrafisz przestać żywić negatywnych emocji, to nic się nie zmieni, to nigdy nie pokonasz wroga, bo wróg jest tym mocniejszy, im bardziej nienawidzisz.

Otóż, w tym jednym słowie jest całe nieszczęście, cały determinizm. Wcale nie musi. Im więcej MUSU, tym bardziej jesteś zniewolona. To Ty przedłużasz każdy proces.

Jest taka opowieść o dwóch psach: złym i dobrym. Zdycha ten, którego nie karmisz. Póki żywisz negatywne emocje, póty zły pies rośnie w siłę, a dobry w Tobie zdycha.

I właśnie dlatego masz szansę. Nic nie musisz: nie musisz go przestawać kochać. Tylko po co Ci to ubóstwianie?

Dla Ciebie Julio, nie ma nadziei. Dla Ciebie wszystko się kończy, bo tak bardzo  nie chcesz mieć więcej. MT 25, 14-30

Ot, właśnie. Jesteś mi bardzo bliska w tym wyznaniu, Helenjane.

Oczekiwania są źródłem zawiedzenia.

Mam. Nieodmiennie, odkąd pamiętam. To jest źródło mojej radości.

Nie wpadnę...jego żona nie jest tu winna. To on wchodzi za jej plecami w układy o których wie, że jej nie pasują.

Interesujący pogląd: to jak jakaś Kobieta jest matką, żoną i kochanką to jest to degradujące?

Zawsze myślałem, że nobilitujące. Czego to ja się dowiaduję na tym forum.

Nie jest dobrze, Autorko, a nawet jest źle.

Masz wiele rzeczy do przepracowania, nawarstwiło się tego przez lata i teraz zbierasz tego owoce. Pełna kompleksów i spragniona uczucia byłaś łatwym łupem dla podwórkowego, podstarzałego Casanovy, co na pewno nie usprawiedliwia cię do końca, bo teoretycznie zdawałaś sobie sprawę w co się pakujesz będąc mężatką i nawiązując romans z żonatym facetem.
Teraz jeśli się z tego nie wyplączesz, to zmarnujesz sobie następne lata życia, bo te 12 lat z mężem do udanych raczej zaliczyć nie można, a kochanek do wspólnego życia po prostu się nie nadaje i nawet gdyby ci udalo się go usidlić, to zawsze byłabyś w jego życiu jakąś jedną z wielu. Czy to daloby ci szczęście? Pomyśl. Cała praca polega na tym, żeby odkryć siłę, która napędza twoją skłonność do wchodzenia w tego rodzaju związki. Powinnaś zdać sobie sprawę z destrukcyjnych schematów rządzących twoim życiem. Źle wybrałaś męża, źle ulokowalaś uczucia w kochanku, co z tobą jest nie tak? Jakie masz deficyty, które pchają cię w związki z nieodpowiednimi facetami?
Jesteś jeszcze na tyle młoda że masz szansę na ułożenie sobie życia z kimś normalnym, a kiedyś gdy wspomnisz tego dzisiejszego kochanka, sama się będziesz dziwić, jak mogłaś tak się w nim zakochać. Nie ufasz  swojej intuicji, gdy ta podpowiada ci, że coś jest nie tak. Zawsze znajdziesz jakieś wytłumaczenia, by kochanek pozostał w twoich  oczach idealny, a jeśli nie idealny, to przynajmniej możliwy do "naprawienia", a to niestety tylko mrzonka. Kochanek wykorzystuje cię w jeszcze gorszy sposób niż twój mąż, o wiele gorszy. Kompletnie nie liczy się z twoimi uczuciami, choć wie jakie spustoszenie robi w twoim życiu. Jemu to wisi i powiewa, aby tylko on miał to czego mu brakuje w jego małżeństwie, choć wcale nie zamierza nic z tym zrobić. Jest za wygodny na jakiekolwiek zmiany i dopóki będzie mógł zaspakajać się poza domem, to będzie to robił, dlaczego? Bo może, bo zawsze znajduje sobie kogoś takiego jak ty i wcale tego przed tobą nie ukrywa, wiedząc, że i tak ma cię w garści i zniesiesz wszystko.
Jeśli sama nie znajdziesz w sobie siły aby się uratować, to nikt ci nie pomoże, bo nie można pomóc komuś, kto tej pomocy nie przyjmuje. W twojej głowie musi nastąpić kompletne przemeblowanie, a tego od zewnątrz nie da się zrobić.

Obydwie macie rację. Tylko kompletne przemeblowanie w głowie. Nie wiem, terapia...chyba nie ma już co dłużej na nią czekać.
Co do pierwszej miłości, która mnie zdeptała, tak było. Moja pierwsza wielka miłość potraktowała mnie jak panienkę do zaliczenia i zostawił mnie po moim pierwszym razie, który przeżyłam właśnie z nim. Schemat był podobny do tego z kochankiem - zgodziłam się poniekąd na bycie wykorzystaną, licząc, że zostanę pokochana jak się tak otworze.

Szczerze mówiąc, ja już nie wierzę, że się zakocham ze wzajemnością w kimś odpowiednim. Boję się mężczyzn już jak ognia.

P.S. Tamten mężczyzna jeszcze próbuje rzucać ochłapy uwagi, kryjąc się przed żoną. Dostaję jeszcze smsy z jego tajnego telefonu: "Jak się czujesz?"etc.
Wydaje mi się, że to jakieś strzępki wyrzutów sumienia albo znów go przeceniam i po prostu trzyma mnie o odwodzie "w razie w". Nie wiem tego, ale widzę, że utrzymuje tę pseudoobecność. Tylko, że ja już jestem w innym miejscu. Odpisuję mu, też zdawkowo, a niech ma. Niech myśli, że "nic się nie stało". Ale stało się i to dużo. Myślę, że on się jeszcze próbuje odzywać, bo podskórnie czuje, że wbił mnie w ziemię. Tylko że to mi dobrostanu nie wróci.

To nie jest troska, to haczyk, okruch uwagi, abyś nie odeszła całkiem. Być może boi się samotności, może jesteś jego opcją zapasową, może łechczesz jego ego. Bardzo dobrze wie, że Cię krzywdzi i nie bierze za to odpowiedzialnosci, po prostu zaspokaja swoje potrzeby Twoim kosztem. W innym przypadku dawno by się wycofał i pozwolił Ci ruszyć naprzód.

Jak to "boi się samotności"? Jak ktoś jest samotny w związku, to z niego wychodzi i szuka szczęścia gdzie indziej, tak jak ja zrobiłam.
Jakiż on samotny, jak cały swój wolny czas spędza żoną, która pilnuje go jak pies? On opowiadał przecież, że ona nawet z koleżanką żadną się nie spotyka, cały wolny czas siedzi w domu razem z nim. To chyba im dobrze razem, tak mniemam. A jego po prostu "swędzi".
Swoją drogą ciekawa interpretacja przysięgi małżeńskiej. Wyciął z niej miłość i wierność oraz uczciwość małżeńską ale pozostawił "i nie opuszczę Cię aż do śmierci". A ona cieszy.
Niech sobie tam żyje ta królewska para