Kiedy spotkanie? - Netkobiety.pl

Gdy ja korzystałem z aplikacji randkowych, to tez po kilku wiadomościach proponowałem spotkanie i rozmowę twarzą w twarz.
Nigdy nie lubiłem pisać smsów czy rozmów telefonicznych, nic nie zastąpi rozmowy w realu.

Dla mnie jest mocno creepy iść na spotkanie z kimś po wymianie 2 zdań.

Wyobraźmy sobie że kobieta ma nawet 50 par dziennie (o ile siedzi i przegląda tindera) i wszyscy panowie w pierwszej wiadomości piszą "spotkamy się?". Czy ona ma rzucić pracę, żeby chodzić na randki? Jak ma wybrać z kim się spotkać? I właśnie po to trzeba gadać przynajmniej kilka dni.

Faceci często zakładają: "spotkaj się z każdym, a potem wybierz", ale nie rozumieją że kobieta ma za dużo par by to zrobić. Ja uważam że "pogadaj z każdym i wybierz z kim się spotkać".

Taka ciekawostka, czytałam kiedyś o badaniach na temat spotkań z internetu. Związki z ok. 90% pewnością tworzyły się, jeśli ludzie intensywnie rozmawiali co najmniej 30 dni.
Jeśli spotkanie było od razu - prawdopodobieństwo spadało do 20%.
Niestety nie wszyscy chcą tracić czas (a zwłaszcza faceci).

Np. ja z moim męzem gadałam równo 2 tygodnie, zanim się spotkaliśmy.

Im szybciej dojdzie do spotkania, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że kobieta zakończy kontakt.

Sorry nie, wygląd panów na żywo najczęściej jest rozczarowujący, nie mający się do zdjęć, a przede wszystkim zawsze przegra z wyobrażeniem jakie zbudowało się podczas pisania. I rozczarowanie gotowe. Zresztą w drugą stronę tak samo.
Pisanie to żadna więź jeśli nie ma spotkań.

W punkt.

Nie bardzo, bo nie jesteśmy racjonalni. A ten wywód zakłada racjonalność. To raz. Dwa. Kobiety wybierają wg kluczy wygląd, status, zaradność, emocje. Ktoś fajny znaczy jaki? Często tego fajnego trzyma się w świecie internetu, bo fajnie wypełnia nudę.  Do tego kobiety z reguły mają taki problem jak Autorka, nadmiar absztyfikantów. Taki fajny ma marną szansę na przebicie się.
Także wywód dobry racjonalny, idealistyczny. Niestety niewiele mający wspólnego z rzeczywistością.

Większość kobiet/facetów nie jest warta aby się z nimi spotkać na żywo. jak kobieta traci zainteresowanie po krótkiej rozmowie to szkoda na nią czasu bo i tak na 99,9999% nic z tego nie będzie.
Znalezienie wartościowego faceta czy kobiety na portalu jest bardzo trudne a kobiety jeszcze trudniejsze z powodu że kobiety dostaja nawet kilkadziesiąt razy (kilkaset) więcej wiadomości od facetów niż sami faceci ..

Zgadzam się: ważne by ludzie się dobrali pod kątem oczekiwań co do terminu spotkania.
Wielokrotnie faceci pytali mnie już w pierwszej wiadomości o spotkanie. Odmawiałam, oni się wycofywali i ok, ja to rozumiem. Powinni szukać kobiety która spotka się od razu. Ale znałam tez facetów którzy pierwszą wzmiankę o spotkaniu robili po tygodniu czy kilku tygodniach, bo - jak sami twierdzili - nie są oszołomami i chcą najpierw kobietę poznać, zamiast traktować spotkania taśmowo.

Ja ogólnie miałam w życiu kilka związków z netu. I zawsze był to wynik długiego gadania. Jak mówiłam - z mężem po 2 tygodniach. Ale z ex po 8 miesiącach! A z innym ex po 2 miesiącach.
Miałam tez szybkie randki, po jednym dniu - to zawsze była porażka.

W dłuższym gadaniu jest tak, że nawiązuje się więź, bliskość, pewnego rodzaju "zakochanie". I nie jest tak jak niektórzy piszą że potem jest rozczarowanie w realu, ponieważ gadając ze sobą kilka tygodni czy nawet miesięcy, wymienia się dosłownie miliony zdjęć, filmików, gada się przez kamerkę. Że ja idąc na spotkanie znałam każdy pieprzyk (także na ciele) u tej osoby.

Zgadzam się w 100%!

Brawo Lady Loka! Celny strzał.

Dziewczyny nie odpisują, odpisują półsłówkami, nie da się rozmawiać, one nie są zaangażowane. Panowie narzekają na brak zaangażowania. Ale jak gość jedzie z tekstami "jakie jest twoje hobby", albo "co robisz wieczorami", to nie dziwię się, że jak dziewczyna słyszy to setny raz, to ją obrzydzenie bierze -- obrzydzenie do tego nudziarza.

No to co poniektórzy cwaniacy myślą, że będą sypać zaproszeniami od razu i że kobieta po pracy będzie codziennie chodzić na zapoznawcze spotkanie. Pewnie nie będzie.

Wg mnie to jest dobry balans:

ale zamiast tego:

uważam, że powinno być:

Na spotkaniu, gdy ona w tej knajpie je co lubi, to rozmawiać, aby ona wróciła... .

Będąc kobietą nigdy bym się nie umówił na pierwsze spotkanie dłuższe niż kilkadziesiąt minut. I nie chodziłbym na spotkania z gośćmi, którzy nie proponują kawy, jedzenia, ciastka, abym "w razie wtopy ja coś z tego miała, abym nie czuła, że coś straciłam". Mówię o dorosłych ludziach, a nie studentach, którzy mają mało kasy na kawę. Dorosły gość jak jest sam i mało zarabia, to zamiast na pieluchy niech wydaje na randki. Jak nie ma kasy na randki, to niech kopnie się w tyłek i idzie pracować.

Samotna kobieta, która nie chodzi na spotkania, bo uważa, że nie ma na to czasu, bo traci wieczór, a woli porozmawiać wymieniając online wiele wiadomości, to sama siebie skazuje na porażkę, bo ona przez to doprowadzi się do zniechęcenia.

Chyba w czasach internetu ludzie są skazani na hurtową weryfikację w realu. I trzeba to robić sprawnie, aby nie obciążać swojego życia, czyli małym zaangażowaniem realizować cel.

Te same przeżycia miałam z tą aplikacją ..wejdź na jeden z wątkow o tinderze tam zobaczysz moje doswiadczenia

Odgrzebie nieco temat.

Zgadzam się z Paniami. Rozbrajają mnie faceci, którzy po wymianie kilu byle jakich zdań wyskakują z propozycją spotkania. Kobitkę trzeba jakoś sobą zainteresować, wzbudzić emocje. Jak ktoś mi proponuje szybko spotkanie, to dla mnie to oznacza, że albo szuka byle kogo, czyli jest zdesperowany albo "oferuje" równie byle jaki seks.

Na tinderze jest kilkadziesiąt lub kilkaset takich.
Kto ma czas na zabawy?

Bo kobieta to ma się od strzała umawiać z każdym Adasiem, który do niej napisze. Tak jakby spotkanie na żywo dawało gwarancje, że jakiś losowy typ, z którym się wymieniło kilka byle jakich zdawkowych wiadomości na pewno na żywo okaże się świetnym gościem A nie np. jakimś wyrwanym z totalnie innej bajki jegomościem albo w najgorszym wypadku creepem czy psycholem.

Ja preferuję najpierw się rozeznać cokolwiek z kim mam do czynienia, czy w ogóle się rozmowa klei, przed spotkaniem pogadać najpierw telefonicznie/video - bo to już kontakt bardziej na żywo niż tylko suche pisanie. Jak się z kimś pogada przez te kilka dni, to można już pewne rzeczy na "nie", a nawet i trupy z szafy wyłowić. Ktoś nie ma czasu na wirtualne znajomości i zabawy, pójdzie na spotkanie tak jak stoi, spoko, ja szanuję swój czas i randek w ciemno nie uznaje. W takie rzeczy to się bawiłam jak byłam małolatą.

Jak taki Misio na dzień dobry seks proponuje, to dla mnie to wysokie prawdopodobieństwo, że jest nastawiony głównie na to, żeby sobie spuścić z krzyża, obojętnie z kim, pani ma tylko nogi rozłożyć, ewentualnie usta otworzyć.

Jak rozumiem zastrzeżenia do tatuaży, koloru włosów i całej reszty tak nie kumam tego zamawiania drinka. W sensie, ze co - abstynent jesteś i oczekujesz tego samego, czy jak?

A skoro odrzucasz za tak podstawowe sprawy, to może jednak warto dopytać ? Zajmie to mniej czasu niż spotkanie, bo tak to tylko zawracasz bez potrzeby 4 litery.

Tak jestem abstynentem.
Nigdy nie piłem alkoholu.
To moja w pełni świadoma decyzja.
Niestety, wiele razy, gdy pytałem sie czy dana kobieta pije alkohol, słyszałem że nie.
Co sie potem okazywało, ze owszem nie pije, ale dużo.
Bo jeden drink to nie picie.
Zdarzały sie takie agregatki, dla których piwo to nie alkohol.
I to pomimo, że miałem w profilu zaznaczone, że szukam nie pijących i bez żadnych innych nałogów.
Ale cierpliwość sie opłaciła, bo w końcu znalazłem swoja żonę, która podejście do alkoholu ma takie same jak ja.

No ale jeżeli mam nie weryfikować na podstawie rozmowy, tylko od strzała się spotkać z kimś, kto zaproponuje spotkanie, no to na to wychodzi.
Wiesz mi nie chodzi o pisanie miesiącami czy lata, tylko te kilka dni. Dla mnie pisanie to mniejsza "strata czasu", bo mogę robić w międzyczasie inne rzeczy.  Każdy ma swoją strategie.

Dobry myk. W międzyczasie fantazja już nikogo zanadto nie ponosi, bo nie chce się wyjść na kłamcę.

Też cwane, ale jak widać byłaś cwańsza.
A nie miałaś ochoty dopytać się dlaczego zapadła Cisza? Albo przełożyć spotkanie?

Czyli pan przespał sprawę.
Pewnie gdybyś nie rozmawiała z innymi...
I co, warto było umówić się z tym drugim? Wyszło coś z tego?

Z jednej strony w pale się to nie mieści, bo co to za kolesie, ale z drugiej strony patrząc co się porobiło z wielu względów, to takich miękkich buł co z bele pierdoły mają spory problem sobie z tym poradzić, jest z roku na rok coraz więcej. To nie jest zły czas, tylko ludzie

Zależy od tego z kim po drugiej stronie rozmawiam. Jeżeli ma stosowne argumenty i po 2-ch słowach jestem przekonany, że chcę, to tak. Natomiast domyślam się , że w tym przypadku jest to mało przekonujące.

No słabo i to grubo. Powiedz, że to się nie dzieje  naprawdę ? Z marszu po czymś takim zlałbym taką znajomość i to dość dosadnie. Ale jaki to trzeba mieć tupet, żeby po takim olaniu pytać się czy aktualne Na co ten gościu liczył? Na głupią kurę jak on? No nie wierzę Sorry za taki komentarz, no ale przy niektórych historiach, no nie mogę

Maybe

Wszakże podobni do siebie się przyciągają 

Ale teraz na poważnie, nie zlałbyś takiego numeru? Albo konkrety, albo taborety
No przecież nikt poważny i  szanujący siebie na takie tańce nie pójdzie. A najlepsze jest zawsze na końcu, - ale ja nie wiedziałem  No tak, tak

Co w macie z tym pisaniem...
Jak spotkałem żonę, wymieniliśmy sie z zona numerami, to dogadaliśmy sie, że następne spotkanie będzie w następna niedziele po 17.
I cały tydzień z sobą nie pisaliśmy, bo po co? skoro można interesujące nas tematy obgadać w 4 oczy, widząc mimikę i ogólne reakcje interlokutora?
Ani dla mnie, ani dla niej, nie było to olewanie.
Po prostu dorośli ludzie umawiają sie na spotkanie, mając w międzyczasie jakiś szereg obowiązków.
Co to gimnazjum? Aby sie serduszkami wymieniać?
Zlitujcie sie.
Cały nasz etap randkowania, ani zona, ani ja, nie pisaliśmy do siebie, w zasadzie noc poza:
"spóźnię sie, o tyle i tyle"
"A co powiesz na zmianę miejsca spotkania na takie"
"Upieke sernik, moze zróbmy sobie piknik w ten dzień o tej godzinie, pasuje Ci"

I do tej pory tak to wygląda, jak mamy sobie cos do powiedzenia, to mówimy to sobie w twarz, a nie tworzymy smsowe rozprawki.

Jak pisałem z kobietami na portalach, przed spotkaniem zony, to tez praktycznie od razu proponowałem spotkanie
Bo niestety, kobiety maja bardzo nieprzyjemny zwyczaj, retuszowania albo kadrowania swoich zdjęć.
Na fotce fajna ładna twarz, a przychodzi na spotkanie ulaniec 100kg
Albo inne rzeczy, które napisałem kilka postów wyżej.

Jeżeli jakiejś kobiecie to nie pasowało, jej sprawa.
Ale nie zdarzyła mi sie sytuacja, aby kobieta nie przyszła.

Zauważ, że nadal jest to problem właśnie tych osób. Dlaczego nazwałem bułami?  Bo marnują Twój, czy mój czas, różnymi nie do pojęcia zagrywkami, a w konsekwencji okazuje się , że jeszcze uwieszają się z własnym tobołkiem dodatkowo dokładając. Czy takiego czegoś  oczekujesz? No nie. Jak każda normalna poukładana osoba  oczekujesz takiej samej. Dla mnie niepojęte jest mieć jakieś sprawy i ładować się w coś następnego, ale w nowoczesnych czasach taka praktyka jest coraz częściej stosowana, bo tak się nauczono, bo tak kombinuje kredyt spłacić kredytem. Nie ma co tłumaczyć takich zachowań, a nazywać rzeczy po imieniu. Wszystko jest dla ludzi, ale coś takiego jest po prostu niepoważne i skreśla w takiej sytuacji z marszu taką osobę jeżeli chodzi o normalną szanująca się i zdrową relację. To co opisujesz jest nie do przyjęcia. To jest szukanie durnej i naiwnej która na takie warunki pójdzie, to jest taka sama zła wola jak szukanie łosia żeby go wydymać. Mnie cieszy to , że masz głowę na karku i odpowiednio reagujesz

Myślę, że gdyby ten wątek był bardziej popularny (i w innym dziale) to zleciałoby się tu stado kobiet, które w takie okienka między obowiązkami pana się wciskały, krótko potem stały się macochami, gospodyniami i są teraz szczęśliwe w swojej rodzinie patchworkowej. Bo i tak się na pewno da, kwestia priorytetów. Możliwe, że ja sama mam za dużo na głowie, a mam naprawdę dużo za dużo jak na jedną niewielką osobę, by podołać wpasowywaniu się w czyjś grafik. Z jednej strony pracuję ile i kiedy chcę i mam duże, niewymagające opieki dziecko, z drugiej jestem tak dociśnięta psychicznie z kilku stron, tyle rzeczy może mi się posypać, jeśli coś zawalę, że marzy mi się relacja z kimś, kto ma dla mnie czas i nie zwraca mi już gitary swoimi rozwodami, żonglowaniem dziećmi, urlopami tylko w okresie szkolnych ferii, problemami rodzinnymi itd.
Jedna z moich ostatnich relacji, chyba już ją tu opisywałam. Fajny gość, spełniający wymogi wizualne, intelektualne, mieszkalne (że w Krakowie, a nie w jakimś Honolulu), ale z opieką naprzemienną i matką z Alzheimerem. Gdy udało mu się wymęczyć na rodzinie jeden cały weekend i pojechaliśmy w góry, przez całą, calusieńką trasę odbierał w samochodzie (na głosnomówiącym, wiadomo) telefony od matki, która nie wiedziała jak się naciska pilota od tv. Raz było uroczo, bo on taki troskliwy i cierpliwy, drugi jeszcze też, trzeci i czwarty milczałam i słuchałam z uniesioną brwią, a po szóstym i dziesiątym dostałam wewnętrznego wkurwa. Ale co z tym można zrobić? Nic, matka to matka,  choroba to choroba, życie. Ale to był nasz wyczekany weekend w górach. Na miejscu wyciszył telefon, bo sam czuł, że tak nie można odpoczywać we dwoje. Ale napięcie było cały czas, on zerkał czy dzwoniła, ja zerkałam czy on non stop zerka, chujoza na maksa. A drugi wyjazd odwołał, bo zachorowała ex teściowa i ex żona rzuciła mu małoletnich mimo już opłaconego wyjazdu. Rozmowa o tej sytuacji była nasza ostatnią. Tak to właśnie wygląda z "tatuśkami" i "synusiami". Ja się do tego nie nadaję, ja nie chcę żyć czyimiś problemami, wpasowywać się i odwieszać na wieszak swoje, bo na tapecie są kolejne, cudze. No i bujam się sama po świecie, cóż. Lepsze to niż życie czyimś życiem. Za to chętnie umawiam się na randki, czasem kilka pod rząd, bez zobowiązań.

Kasssja:
Ja po postu nie lubię pisać smsów, czy rozmawiać telefonicznie.
nie lubię, sa to dla mnie kalekie formy komunikacji.
Szczególnie, z oosba, która potenialnie, moze byc kandydatem na żone.

Widzisz, ja swojego czasu pracowałem po 16h, nie miałem ani czasu, ani ochoty bawić sie w wiadomość "jak ci minął dzień"
Nigdy tez, nie robiłem tak jak ty, i nie pisałem z kilkoma kandydatami jednocześnie
Dla mnie jest to nie uczciwe.
Gdy umawiałem spotkanie, powiedzmy na sobotę, to była to jedyna osoba z która sie umówiłem.
Jak mi sie nie spodobało, to po prostu o tym mówiłem, ucinałem relacje, i zaczynałem pisać z kolejna osoba.

czytając jakie masz podejście do roli faceta:

"który byłby dla mnie oparciem, takim totalnym supportem odbarczającym i wspomagającym mnie na różnych polach"

Jednocześnie :  "wejście w ścisłą relację z facetem 35+ oznaczało zawsze przejęcie na siebie, choćby psychiczne, części jego problemów i trudności życiowych, konieczność rozmów na ten temat, wymyślania rozwiązań, a przede wszystkim dostosowywania się"

To sorry kass, żaden normalny facet na cos takiego nie pójdzie, ewentualnie jakiś beciak, którego rola będzie supportowanie cie, jednoczenie nie upominając sie o to samo.
I fakt, że twoje dziecko wyfrunie z rodzinnego gniazda, nic tu nie zmieni.

A czytałeś te moje opisy problematycznych facetów? W takich relacjach nie ma w ogóle przestrzeni dla drugiej osoby i jej codziennych trudności, bo facet ma taki życiowy sajgon, że wszystko się temu podporządkowuje. Już samo to, że próbowałam w tym przez parę miesięcy funkcjonować świadczy o mojej dobrej woli i typ pieprzonym genie troski o drugą osobę, który odziedziczyłam po mojej matce. Ale mam też swoje granice i gdy jestem tylko wspierającym, nie dostając w zamian tego samego, to idę w cholerę. Mnie potrzeba równowagi, właśnie tego, o czym mówisz, a tatuśkowie i synusiowie 40+ najwyraźniej potrzebują tylko brać (czas, uwagę, troskę, wsparcie, pomoc). Mnie zaproszenia do drogich knajp nie rekompensują gadania w tych knajpach o problemach z ex żoną i tłumaczenia  typa, dlaczego cały przyszły tydzień albo siedzimy z jego dziećmi albo się nie widzimy. Nie rozumiem, dlaczego tylko beciak (?) miałby umieć taką równowagę utrzymać w relacji.

Słuszne podejście. Ludzie są nieobliczalni, więc warto być ostrożnym Choć bywają sytuacje specyficzne...

Pamiętam, że kiedyś pisałem na tinderze z (jak to wyszło w trakcie dialogu) kuzynką koleżanki ze studiów. Wymieniliśmy kilka zdań i w trakcie rozmowy narzekała na facetów, z którymi dotąd się spotkała (opisała mi też kilka różnych sytuacji). Stwierdziła, że ciężko jej poznać kogoś wartościowego. Dialog był kontynuowany, aż w końcu zwieńczony jej propozycją spotkania (to wszystko w ramach tej jednej, pierwszej rozmowy) - stwierdziła, że się jej dobrze ze mną rozmawia i chciałaby się ze mną spotkać - spontanicznie, jeszcze dzisiaj.

Tutaj zrobię mały przerywnik. Jako osoba wysoce wrażliwa, o introwertycznej naturze, preferująca uprzedzać działanie przemyśleniami, miałem w jednej chwili natłok różnych myśli. Z jednej strony była zadbana studentka, która wydawała się ciekawą osobą. Z drugiej strony była moja głowa, która podowiadała, aby się wycofać i spróbować kupić trochę czasu. Koniec końców, głowa wygrała.

Napisałem zatem, że podziwiam jej otwartość i doceniam zaufanie jakim mnie obdarzyła, ale dla mnie to troszeczkę za szybko. Wyraziłem jednocześnie chęć dalszego poznawania się w formie niewerbalnej (póki co). Kilka minut później, bez słowa, zostałem usunięty

Wiadomo, że jej chęć spotkania była podsycona tym, że znaliśmy tą samą osobę (jej kuzynkę) z reala, przez co czuła się zapewne bardziej komfortowo proponując spotkanie. Cóż, ja potrzebowałem troszeczkę więcej - przynajmniej na samym początku. Nie byłem wówczas przywykły do spotkań z ludźmi poznanymi przez internet - w sumie nadal nie jestem

Czy dziś postąpiłbym inaczej? Czy coś bym zmienił? Chyba tak. Nawet jeśli spotkanie okazałoby się rozczarowaniem to miałbym chociaż ciekawe wspomnienia, a sam byłbym bogatszy wewnętrznie i nie pisałbym teraz na forum kobiet, że gdzieś kiedyś jakaś dziewczyna chciała się ze mną spotkać, ponieważ jej się tak po prostu spodobałem.

Wiadomo? A skąd wiadomo? Bo według mojej wiedzy i doświadczenia, tylko ci się coś tam wydaje, że coś tam wiadomo, a tymczasem panna cię odpaliła najprawdopodobniej dlatego, że nie byłeś pierwszym ani jedynym, który tyłek jej zawracał bezproduktywną pisaniną unikając spotkania.
Miałem kiedyś identyczną sytuację z tym że dziewczyna pisała ze mną jadąc pociągiem. Oboje mieszkaliśmy w tym samym mieście, no i ona skądś tam wracała. Pisaliśmy tak chyba ze trzy godziny i w końcu musiałem wyjść z psem na dwór. Poszedłem z tym psem na pięć minut, ale na dole spotkałem znajomego, poszliśmy razem do sklepu, no i wracam po chyba godzinie... jeszcze nie było wtedy tindera ani chyba nawet fejsbuka, pamiętam że znalazłem ją na nieistniejącym już portalu randkowym iLove, a pisaliśmy jeszcze wtedy na gadugadu, matko z córko, kiedy to było... no i wracam z tym psem, a na tym gadugadu ona pisze, że dojedzie za ok. godzinę i czy po nią wyjdę na pociąg. Dodam tylko, że nigdy wcześniej nie widziałem jej na żywo, tylko na zdjęciach. Ale że podobała mi się bardzo i z gęby i z gadki, no to po krótkim namyśle mówię a jebać, pojadę na ten dworzec i zobaczymy co będzie dalej. Zaczynam się stroić, bo czasu nie zostało dużo, a jeszcze muszę się przebić przez centrum w godzinach szczytu o czym ją uprzedziłem, że mogę się trochę spóźnić... ale ona już się nie odezwała. Nigdy.
Dopiero sto lat później przez zupełny przypadek wyświetliła mi się na FB. Nawet nie w propozycjach znajomych czy czymś, tylko w międzyczasie została radną w naszym mieście i rozpoznałem ją na zdjęciu z jakichś tam uroczystości państwowych, nie pamiętam nawet jakich. Oczywiście odnalazłem ją na tym FB, zaprosiłem do znajomych, zaproszenie przyjęła i zaczęliśmy pisać. Po krótkiej wymianie uprzejmości wyjawiłem kim jestem, na co ona, że przecież od razu wiedziała, no i zeszliśmy na temat tamtych wydarzeń sprzed lat. Zapytałem dlaczego tak się zachowała i nie dała się przekonać, że tylko wyszedłem z psem, no kurwa skąd mogłem wiedzieć, że za chwilę ten pieprzony pociąg przyjedzie... na co ona, że wracała wtedy ze spotkania u prawnika ze swoim jeszcze wtedy mężem z którym miała się rozwodzić i potrzebowała się spotkać, pójść gdzieś na kawę czy gdziekolwiek, żeby oderwać myśli i przewietrzyć głowę, a może przy okazji coś więcej by z tego wyszło, no ale skoro okazałem się zwykłym pajacem i nawet jej nie odpisałem na propozycję spotkania (bo byłem z psem, ile razy mam tłumaczyć) to dla niej był koniec rozmowy, bo na pewno nie takiego faceta wtedy potrzebowała i bez żalu skasowała znajomość. Koniec.
Cała ta historia rozgrywa się na przestrzeni ok. 15 lat, dzisiaj ona ma kogoś, ja mam kogoś, nie traktujemy siebie nawzajem jako potencjalnych partnerów czy choćby kandydatów na jakiś romans, nic z tych rzeczy. Jesteśmy po prostu znajomymi na fejsbuku i czasem coś tam pogadamy, bez ciśnienia i spiny, że coś ma z tego wyjść.
Fajna dupa kurde, nawet dzisiaj po latach by ją jeszcze... no ale cóż, takie jest życie. Dlatego jak laska proponuje ci spotkanie, to się nie zastanawiasz kiedy ewentualnie mogłoby ci pasować, tylko pytasz w jednym krótkim zdaniu, gdzie i o której masz być. Czy to jest jasne?

O serio? To teraz rozumiem
Bo ja zwykle mam tak, że jak się umawiam na powiedzmy za pare dni, to wcale nie potrzebuje żadnej rozmowy do tego czasu. Mamy ustalone spotkanie to sobie pogadamy, a tu gość jeden, czy drugi mi marudzi, że on by chciał mieć jakiś kontakt ze mną przed spotkaniem i popisać, mnie to wnerwia i rezygnuje ze spotkania. Nie dość, ze niedługo spotkanie to jeszcze mi gitarę zawraca, ze on pisać chce.

Będąc dziewczyną bym przestał już z Tobą rozmawiać.

Nieprawda.