Finansowe rozterki narzeczonego. - Netkobiety.pl

Czyli zdecydowanie masz interes w tym, żeby on się jej trzymał. Nieważne na jakich zasadach, bo w przeciwnym razie znów Wam się zwali na głowę.

Cięgle uparcie nie chcesz dostrzec różnicy między pomocą w porąbaniu drewna, a sprezentowaniem komuś dorobku życia.

W poprzednim wątku pisałaś lekko i nawet błyskotliwie, tutaj występujesz jako wyjęta z czarnej komedii stara baba, która swoje wie, a jeśli fakty świadczą o czymś innym, to tym gorzej dla faktów.

Sprawy poszły nieco do przodu, ale nadal nic się nie wyjaśniło.
Powiedział jej wprost, że jest gotowy kupić od niej już teraz część domu.
Ona na to, że po co ma kupować gdy po ślubie będzie to także i jego dom. Na papierze również.
Na razie jednak niech wszystko będzie osobno.
Ona nie chce korzystać z jego pieniędzy bo nie jest pewna czy on z nią wytrzyma do tego ślubu.
Ona sama jest pewna swojego wyboru.
Ten czas oczekiwania na ślub to jest dla niego aby dobrze się zastanowił.
Nie gra przed nim, niczego nie ukrywa, pokazuje się taka jaka jest naprawdę.
Kasę niech zbiera, ona ma pomysł jak ją będzie można wykorzystać dla obopólnej korzyści.
Założą firmę, która ma szanse zapewnić im byt bez rozłąki.

Tego nie wiem. On też nie wie bo nie dopytywał jak to ma wyglądać.
Przeżywał to, że na sprzedaż ona się nie godzi. Rozmowa poszła też w kierunku tej planowanej firmy i innych ustaleń.
Teraz dopiero będzie szukał informacji czym jest współwłasność, czym darowizna czy intercyza itd.
Żeby się cokolwiek orientować.

Powinien przyjść na taką rozmowę przygotowany. Bo dziewczyna albo sama jest zupełnie niezorientowana w temacie albo sprzedaje mu bajeczkę, że po ślubie "będzie to także i jego".

No, ale nie był przygotowany na inne opcje niż kupno-sprzedaż.

Wychodzi na to, że jakiego by nie dotknąć tematu, to on nie ma nic do powiedzenia ani na nic wpływu. Nieważne czego on chce, ważne jest wyłącznie, czego chce ona, a ona ma już cały plan na ich wspólne życie, a on jedyne co może, to się do niego dostosować.

To co mnie osobiście bardzo razi, to że ona zgrywa taką szlachetną, używa pięknych słów, a równocześnie wykorzystuje jego spolegliwą naturę i pod płaszczykiem dobra traktuje go, czyli osobę, którą podobno kocha, wyraźnie z góry. Ta kobieta nigdy nie pozwoli mu w tym związku poczuć się mężczyzną. Mało tego, ona go nawet nie szanuje.

On niestety jest nią zauroczony, jest też, jak pamiętam z pierwszego wątku, uczynny, pracowity, życzliwy, ale przy tym dosyć pogubiony. Niby wie czego chce, jednak to wszystko podszyte jest pewnego rodzaju naiwnością i brakiem instynktu samozachowawczego.

Moim zdaniem zbyt negatywnie zaczyna się oceniać tę dziewczynę.
Ona nie chce od niego kasy przed ślubem i zaznaczyła, że po ślubie dom będzie także jego i to na papierze. Nie wiadomo dokładnie co ma na myśli, ale nie wynika z tego aby miała jakieś złe ukryte zamiary wobec niego. Wprost przeciwnie, myśli o tym aby "lokator" nie czuł się obco w tym domu PO ŚLUBIE.
W tym, że ona planuje co będą robić po ślubie też nie widzę nic złego. Nawet jeśli zahacza to o wykorzystanie jego pieniędzy w celu otwarcia wspólnej firmy. Przecież ona wnosi do tego związku jakiś majątek którym chce się podzielić z męzem, to dlaczego on miałby czuć się wykorzystany, gdy sfinansuje coś, co będzie dawalo im wspólny dochód po ślubie?

Ja to widzę bardzo fair z jej strony. Ona stara się planować i bardzo dobrze, bo jak znamy "lokatora" to facet jest pracowity i poczciwy, ale poza tym to raczej niezbyt sobie radzi w życiu i daje się wykorzystywać. Taka żona która zadba o ich wspólne dobro i trochę nim pokieruje to naprawdę dobre zrządzenie losu dla niego.
Facet nie inwestuje póki co żadnej gotówki w ten dom i ma świadomość, że nie powinien tego robić, a dodatkowo ona tego nie chce. Sytuacja więc jest klarowna, a jeśli po ślubie ona rozszerzy wspólność małżeńską o ten dom to naprawdę trudno doszukiwać się u niej złych intencji nawet gdy on wyłoży jakieś swoje pieniądze na założenie ich wspólnej firmy.

Widzę to tak samo. Niby podszyte troską, ale w zupełnie innym celu.
Mojej sympatii zdecydowanie nie wzbudzają ludzie, którzy są fałszywie skromni, ale i - jak ona - fałszywie dobrzy. 

Wszystko byłoby w porządku, bo różne są modele związków, ale... ona zupełnie nie bierze pod uwagę jego potrzeb, oczekiwań i jego zdania, a przecież jemu to, co sama postanowi, choćby - obiektywnie patrząc - było to najmądrzejsze i najbardziej rozsądne, z subiektywnego punktu widzenia wcale nie musi odpowiadać, a wręcz, jak czytamy, nie odpowiada. On zgadza się, bo jeśli chce z nią być, to zwyczajnie nie ma wyboru.

Tu w ogóle nie chodzi o pieniądze.
Kwestia jej podejścia:
a) bałamutna pseudotroska o niego- jak chcę być z facetem, to mu nie sadzę tekstów, żeby się zastanowił czy aby na pewno ze mną wytrzyma. Już prędzej staram się zataić cechy, które mogłyby go spłoszyć i po cichu nad nimi pracować. Tutaj jest EWIDENTNE wymuszanie deklaracji od niego, że tak, że ależ skąd, że.... taki element do szantażu na przyszłość: ''przecież wiedziałeś, że....'' To jest naprawdę bardzo typowe dla skrajnych manipulantów.
b) Salomonko, ona nie planuje ICH wspólnej przyszłości. Ona planuje swoją, a on ew. się może podpiąć do jej planów i współtowarzyszyć.
c) Tu nie ma żadnego ''trochę nim pokierowania''. Jest totalne zawłaszczenie i wręcz pogarda dla niego jako odrębnego bytu ludzkiego.
   Miesiąc się chłopaczyna zbierał do rozmowy, która w normalnym narzeczeństwie jest rutynowa i w jakimś sensie stanowi element codziennych pogaduszek. Został zlany ciepłym moczem a na pocieszenie dostał ochłap w postaci mglistej nadziei na jakąś tam wspólną firmę ''kiedyś''. Jak natrętny szczeniak. Teraz pewnie znów będzie miesiąc myślał nad kolejnym krokiem i znów dostanie frazesy.

Owszem, z jej perspektywy to myślenie jest rozsądne, ale ja nie o tym. Tutaj problem stanowi jej stosunek do narzeczonego, bo zamiast traktować go jak partnera, rozmawiać w sposób konstruktywny, WSPÓLNIE szukać rozwiązań, to ona narzuca mu swoje zdanie, traktując je jak jedyne słuszne. On nie ma nic do powiedzenia i to zarówno w kwestii ich przyszłego domu, teraz okazuje się, że także własnych pieniędzy, bo już znalazły przeznaczenie, jak i terminu ślubu. Tam nie ma uzgodnień, ustaleń, ona mu po prostu oznajmia, że będzie tak a tak, a on powinien to przyjąć do wiadomości i zaakceptować. Mnie taka postawa od razu zapaliłaby czerwoną lampkę.
I w sumie można byłoby przymknąć oko, gdyby nie fakt, że on wyraźnie sygnalizuje, że chciałby inaczej.

Salomonko, piszesz bardziej o sobie, niż osobach z tego wątku, dlatego wychodzi trochę bez sensu...

''Lokatorowi'' nie chodzi o wejście w posiadanie części domu, tylko o to by dać ukochanej pieniądze na jego remont pod jakimś pretekstem. Pomysł z zapisaniem mu części domu miał sprawić by nie poczuła się urażona takim prezentem .... To jednak zmienia sytuację diametralnie.

Co do jednego zgoda: jej się ewidentnie nie spieszy do zacieśnienia więzów z nim. To widać na kilometr. Tylko w takiej sytuacji nie powinna była przyjmować oświadczyn, a raczej ich nie prowokować. Bo jak czytam kolejne wpisy Kleomy, to przypuszczam, że i w tej kwestii Lokator też tylko spełnił mniej lub bardziej zawoalowane oczekiwanie.

I nawet jeśli przyjmiemy optykę Kleomy i Salomonki - czyli że skoro znalazła jelenia w typie bezwolnego Dulskiego, to powinna skorzystać z okazji bo JEJ się to opłaci...- to też nie bardzo.
Bo jednak jeleniowi bezkrytyczne zauroczenie wcześniej czy później minie. Skoro nawet rodzonej matce w końcu się postawił, to i autorytarnej żonie się postawi gdy nieco otrzeźwieje. Tak więc długofalowo ona również ucierpi.

Z tym, że do żony daleko...Ja nie widzę tego, że ona ucierpi, teraz chodzi jej o to, żeby pomagał w pracach, ona spełnia swoje marzenia i tylko to jest dla niej teraz istotne.
On się może wycofać na każdym etapie, ona nic na tym nie straci, w przeciwieństwie do niego.
Jeśli ona straci, to oddanego partnera, którego nie docenia... Myśli, że on cały czas, będzie jadł jej z ręki.
Tacy jesteśmy, wykorzystujemy tych co dają się wykorzystywać, taka natura ludzka, choć nie można generalizować.

Gorzej, bo ona ułożyła jemu życie na przyszłość nie pytając o zgodę ... każde jego zdanie było torpedowane... I jak tu wypracować kompromis.

Myślę, że problemem jest tu też brak głębszego uczucia z jej strony, on zakochany, zrobiłby dla niej wiele, a ona co... Nic. To ma przełożenie na jej myślenie tylko o sobie.

A może tak? Dziewczyna niech zajmuje się tym domem,  inwestuje w niego. A On niech założy swoją firmę i na tym się skupi. Ona będzie miała to co chce - własny dom, nieważne w jakim stanie. On swoją firmę która będzie tylko jego. Chyba po ślubie nie będzie tak, że firma też przechodzi na żonę? Ewentualnie podpiszą odpowiednie dokumenty aby zapewnić rozdzielność. I wtedy gdyby coś poszło nie tak, On będzie zabezpieczony.

Żeby założyć firmę to trzeba mieć jakieś zaplecze lokalowe na sprzęt. No i miejsce do spania.  On tego nie ma. W chwili obecnej to najbardziej mu się opłaca pracować tak jak teraz, u kogoś.
Ma darmową kwaterę, posiłki regeneracyjne, wodę. Przy okazji uczy się, zdobywa doświadczenie bo dopiero w tej branży zaczął niedawno.
Z tego co usłyszałam to ona jest jeszcze bardziej upierdliwa niż on.
Wszystko robi z ołówkiem w ręku.
Ma notatniki, plany na każdy dzień, miesiąc, prawie co do godziny.
Już zapisała jak będzie wyglądał dzień ich ślubu.
Ślub na pewno będzie na początku sierpnia.
Jeszcze tylko nie wiadomo którego roku.
Rano wstaną, nastawią gar rosołu, gar kompotu, obiorą ziemniaki, usmażą kotlety nadziewane grzybami kurkami. A gdyby kurek nie było to pieczarki też mogą być. Nakryją stół, udekorują mieszkanie kwiatami.
Poprzedniego dnia upieką 3 blachy ciasta i tort, ugotują gar czerwonego barszczu i paszteciki upieką.
Po zakończeniu gotowania, prysznic i szykowanie się do ślubu.
Świadkowa pomoże zrobić fryzurę i makijaż.
Ślub, po ślubie nakładają fartuchy i podgrzewają, serwują gościom przygotowane dania.
Gości tylko kilkanaście osób, świadkowie, kilka osób z jej najbliższej rodziny, może ktoś od niego.
Na kolację o ile jeszcze ktoś zostanie i był głodny to ten barszcz z pasztecikami.
I koniec imprezy, zmywanie.
Praktycznie, niedrogo, nietuzinkowo.

Ja na razie to właściwie niczego nie stracił.
On lubi spędzać czas aktywnie, przy pracy. Zawsze to powtarzał będąc u nas, że cieszy go gdy coś wytworzy, zmieni, da nowe życie.
A teraz gdy ona docenia jego pomoc, chwali go to jeszcze dostał skrzydeł.
Nawet gdy to nie wypali to zawsze będzie miło powspominać.
Dla niego prawdopodobnie nawet ta świadomość, że ona patrząc na to co on w jej domu/obejściu zrobił wspomni o nim gdy go już nie będzie też jest warta tego zachodu.

Dla mnie to jest sztuczny dylemat wywołany na potrzeby dyskusji.
….” Czy ona może się tym czuć urażona, czy on straci w jej oczach, że /on/ patrzy na ich związek przez pryzmat finansowy”... Przecież jeżeli planują być razem, przez ileś lat, to będą musieli  podejmować  decyzje i dogadywać się w różnych sprawach: nawet trudnych, na różne tematy, w tym finansowe- czyli rozmawiać ze sobą.

Mogę napisać, co ja bym zrobiła, mając własne doświadczenia i własną mądrość. Każdy samodzielnie podejmuje decyzje, wybiera i to skutkuje czymś w przyszłości. Popatrzyłabym całościowo na wspólne życie z drugą osobą. Ja bym porozmawiała z partnerką lub partnerem, jak sobie każde z nas wyobraża życie razem, po to, żeby nasze wyobrażenia nie rozminęły się z rzeczywistością.

1/ …..”to jest dom na mocno wyludnionej wsi. Bardzo daleko  do najbliższego przystanku komunikacji publicznej, sklepu. Wokół lasy, pola”...  Mieszkając tam, z czego będziemy żyć, gdzie pracować, czym dojeżdżać?, bo przecież pieniądze są potrzebne na jedzenie, ubranie, opłacenie prądu- dla nas i dla dzieci itd.- czyli trzeba mieć pomysł jak to zrobić.

2/ … „ planują ….dzieci”... kto będzie opiekował się dziećmi, czy planujemy dzielić się obowiązkami i razem pracować zawodowo, czy wyobrażamy to sobie inaczej, czyli jak? Gdzie jest przedszkole, szkoła?,  bo dzieci będą chodziły obowiązkowo do szkoły- czyli trzeba mieć pomysł jak to zrobić.

3/ Zastanowiłabym się również, co w sytuacji, gdyby któreś z nas doszło do wniosku, że każde idzie swoją drogą, czyli np. rozwód. Co z dziećmi, co z domem? Dobrze by było, żeby każde z nas miało zabezpieczoną samodzielną przyszłość. Czyli trzeba mieć pomysł jak to zrobić.

4/ Na tematy finansowe też bym porozmawiała, bo przecież ten temat będzie cały czas obecny w naszym wspólnym życiu.

idt, itd

Lubię mieć pomysły na życie i je realizować.

Nieprawda... sala na rok do przodu jest jak najbardziej wykonalna, ba, w niektórych miejscach znajdziesz salę nawet na pół roku do przodu.
Przy rezerwacji podajesz orientacyjnie ile będzie osób, ostateczną ilość będą podawać pewnie na początku lipca przyszłego roku.

Zależy od miejsca. U nas sala pierwszego wyboru miała termin bez problemu dostępny. Nie znam nikogo, kto by czekał 3 lata. Max to 1.5 roku

Dojeżdżać będą tak jak teraz, autem. To samo z dziećmi do przedszkola, szkoły.
Tak wszędzie się robi obecnie gdy mieszka się na wsi.

Kleomo, muszę przyznać, że nadal nie rozumiem celu opisywania tych wszystkich szczegółów z życia innych ludzi.
Jeśli lokator Ci się zwierza, prosząc o radę, a Ty wywlekasz wszystko na publiczne forum, to jest to w stosunku do niego nie fair.
Równocześnie on sam podobno planuje z narzeczoną przyszłość, a jednak wcale mu to nie przeszkadza, by w ten sposób tworzyć pewnego rodzaju trójkąt, bo nie wiem jak inaczej nazwać Waszą trójstronną relację. Dla mnie jest to spora nielojalność w stosunku do partnerki, a będąc na Twoim miejscu zwróciłabym mu na to uwagę.

Nie łajam Cię, po prostu zastanawia mnie dlaczego ta sprawa tak bardzo Cię zajmuje, pomimo że przecież nie dotyczy w sposób bezpośredni.
Skoro pojawiło się tak dużo informacji dotyczących ich osobistego życia, to moim zdaniem intymność tych dwojga jednak została naruszona,

Jeśli zaś chodzi o drugą kwestię, to pomijając fakt, że regulaminu to w żaden sposób nie narusza, więc nie ma powodu, abyś miała obawiać się zamknięcia tematu, a tym bardziej blokady konta, to gwarantuję Ci, że z mojej strony nic podobnego Cię nie spotka, w końcu rok temu oddałam swoją funkcję .