Finansowe rozterki narzeczonego. - Netkobiety.pl

Ależ oczywiście, że można. W internetach mnóstwo jest takich realizacji, przy czym dom na bazie niewielkiej szkoły, to przy tych, których podstawę stanowi stodoła, stajnia czy choćby młyn (wcale nierzadkie), jest relatywnie niewielkim wyzwaniem.  Cała rzecz wciąż rozbija się jednak o to, że taka inwestycja pochłania mnóstwo środków, których tutaj brak.
Dodatkowo, aby miało to sens, remont powinien być generalny, kompleksowy, bo łatanie w zasadzie nigdy nie ma końca i co jedno zostanie naprawione, to drugie się zepsuje.

Widzę jeszcze inny problem. O ile lato na wsi jak najbardziej może wydawać się sielsko-anielskie, to już na przykład mroźna, śnieżna zima, kiedy niemożliwością staje się dostanie gdziekolwiek, choćby po to, by kupić podstawowe artykuły spożywcze czy skorzystać z pomocy lekarza, do tego brak podstawowych wygód, w tym ciepłej wody, palenie w piecu, by się ogrzać, nawet bardzo dzielną kobietę ostatecznie może pokonać.

On z nią by pewnie zamieszkał nawet w psiej budzie gdyby miała takie życzenie.
Tak, on chce kawałek tego domu. Jemu tez podoba się to miejsce. Gdyby tam zamieszkał to miałby w odległości  od kilkunastu do ok. 25 km w kilku kierunkach od tego domu możliwość pracy. Bo na dojeżdżanie do obecnej to za daleko. Ewentualnie tak jak teraz, przyjeżdżać tylko na weekendy.
On jest ze wsi, lubi tu mieszkać, potrafi korzystać z uroków wsi.

Wystarczy, że to będzie 5 km. Nawet w mieście, kiedy drogowców zaskoczy zima, zaczynają się problemy i ludzie mają nie lada kłopot, by zdążyć do pracy , a mówimy o potencjalnie samotnej kobiecie mieszkającej w głuchej wsi, gdzie przypuszczalnie jeśli cokolwiek się dzieje, to dzieje się na samym końcu.

I żeby nie było, ja naprawdę znam wieś - i tę współczesną, i tę z końca XX wieku, tę nowoczesną i tzw. zabitą dechami także. Większa część mojej dużej rodziny, zarówno ze strony mamy, jak i taty, mieszka na wsi. Mają bardzo różne warunki i oczekiwane standardy.
Wciąż jednak mam przed oczami dom moich dziadków, którzy mieszkali w pięknym miejscu, ale "na końcu świata". Gdy byli starsi, a działo się to wcale nie tak dawno, to czasem nie byli w stanie wydostać się poza obręb własnego podwórka. Latem było tam pięknie, ale zimą zaczynał się horror. Niemniej oni w taki sposób przeżyli całe życie, byli zahartowani, gdziekolwiek indziej czuli się zwyczajnie nieszczęśliwi.

I oczywiście, że na wsi można żyć bardzo wygodnie, ale to wszystko, o czym wspominasz, to dla bohaterki wątku jakaś daleka przyszłość i nie wiem dlaczego, ale mam przeczucie, że ona jest mocno oderwana od rzeczywistości. Jeśli jednak ma świadomość, na co się porywa oraz z czym to się wiąże, a mimo to wciąż nazywa to swoim marzeniem, to mogę tylko podziwiać za determinację i odwagę.

Kleomo, o ile dobrze pamiętam, to masz męża, a to jest zupełnie coś innego, jeśli jest się zdaną na samą siebie, a kiedy obowiązki i trudy dzieli się z kimś innym.
Na marginesie dodam, że moja mama po śmierci taty, a potem brata, który z nią mieszkał, też przez kilka lat musiała radzić sobie sama. Miała pod opieką duży, piętrowy dom, sama paliła w piecu, chodziła po zakupy, wykonywała drobne naprawy, zajmowała się ogrodem. Dała radę, ale kiedy robić tego już nie musi, bo się przeprowadziła, to twierdzi, że nie tęskni. Zresztą widać po niej, że obecnie jest jej zdecydowanie lepiej, a muszę dodać, że pochodzi ze wsi, wychowała się w bardzo trudnych warunkach bytowych, w wielodzietnej rodzinie i w biedzie, nigdy się nie skarży, jest bardzo dzielna i pracowita.

Nie wiem, jak czytam opowieści ze wsi Kleomy to mam wrażenie, że tam technika i cywilizacja dojedzie tak za 50 lat najwcześniej.

Btw. Kleoma nie porównuj ogrzewania w bloku i w domu. Jak masz duży dom i części nie będziesz ogrzewać to w końcu Ci się wyziębi. Jak mieszkam w bloku i grzeje sąsiad nade mną, pode mną i dwójka obok, to ja sobie mogę nie grzać, bo oni mnie ogrzeją. Tyle, że w blokach często i tak jest powiedziane, że w zimie musisz mieć kaloryfer na minimum odkręcony, bo inaczej ci grzejący Cię sąsiedzi muszą grzać więcej, żeby i na Ciebie starczyło. Więc efekt jest taki, że w regulaminach wspólnot zdarzają się zapisy o konieczności grzania zimą.

Jak ja to widzę:
narzeczona porwała się z motyką na słońce. Chce wyremontować wielki, stary dom, by mieszkać na wsi - to jej marzenie. OK. Ale to będzie kosztować. Dużo, bardzo dużo pieniędzy. Zapewne wszystkie instalacje muszą być nowe (hydrauliczna, elektryczna, ogrzewanie). Okna, podłogi, drzwi. Dom wypadałoby ocieplić - inaczej rachunki za ogrzewanie będą potężne. Ogarnąć teren wokół, jakąś altankę albo garaż postawić. Im razem będzie to ciężko wykończyć, a jej samej to się w ogóle nie uda. A co potem? Będą sami w wielkim częściowo wykończonym domu mieszkać? Pokoje na wynajem? (turystom bądź stałym lokatorom). Wydzielone mieszkanie wynajmą? Bo jak na razie to widzę babkę zafiksowaną na punkcie tego domu i gościa zapatrzonego w nią. Nie widzę długofalowego pomysłu na życie w tym domu.

Moje propozycje:
1) Sprzedać, pobrać się, kupić coś zgodnego z ich możliwościami finansowymi na wsi.
2) Rozebrać (cegły z rozbiórki da się sprzedać - będzie jakaś część kasy na nowy dom), wybudować nieduży, nowoczesny, ocieplony dom.
3) Pobrać się, ona przepisuje mu jakąś część (niekoniecznie 50%), on wkłada swoją kasę w remont. Ale to życie może być ciężkie, jeśli będą całą kasę ładować w remont. A gdzie kasa na "nowe" tj. używane auto? A kasa na rozrywki i wycieczki? Cały czas tam będą siedzieć? No można i tak. A jak dziecko/dzieci się pojawią?
4) Żyć jak do tej pory, ale nie ma mowy o założeniu rodziny.
5) Rozstać się.

Ogólnie to słabo to widzę, ale ja może zbyt duży realista jestem ze zbyt małym optymizmem.

Pełna zgoda, z tym, że ona jest teraz tak zafiksowana na ten dom, może nawet bardziej rajcuje ją wrzucanie filmików do sieci, przez co wizja większych pieniędzy... W każdej fazie remontu może sprzedać tę posiadłość, więc ona zawsze wyjdzie na swoje.

Gorzej z nim, ja widzę go jako jej trampolinę do realizacji marzeń... pewnie poprzednicy się wykruszyli Nie dziwi więc jej "diabelski" plan.
Ona nim już tak zakręciła, że osiągnie to co chce, chłopak zagubiony, skrzywdzony przez rodziców, bo ojciec też  nie był wzorem do naśladowania, myśli, że złapał Pana Boga za nogi...

Ale jak najbardziej powinien przedstawić swój plan, żeby chociaż wiedzieć na czym stoi.

Rozterki fonansowe bardzo często się zdarzają, szczególnie w obecnych czasach kiedy ogólnie miaszkania/nieruchomości są bardzo drogie. Przecież nawet na forum było tu sporo tematów poruszających ten wątek. Rzadko się zdarza, że 2 ludzi 'startuje' z tego samego poziomu/pułapu i podobnie zarabia. Zawsze ktoś pod tym względem zyska, a inny straci. Tyle że chyba cześciej obecnie mamy do czynienia z przypadkami, kiedy ktoś mieszka na swoim i/lub spłaca kredyt, a druga osoba ma się ew do niego przeprowadzić. Wtedy też pojawia się problem czy i ile ktoś ma dokładać do tego mieszkania, jeśli nie jest jego itd. Biorąc pod uwagę fakt, że róznie w życiu bywa i nie mówimy tu raczej o ludziach, którzy mają bardzo dobrą sytucję finansową, to jednak każdy jednak chce zachować raczej swoją właśność, ew. robić coś w tym kierunku jak już pojawią dzieci.
Tu jest znacznie bardziej skomplikowana sytuacja bo nie tylko chodzi o miejsce ale też to, że w ten dom trzeba jeszcze duuużo zainwestować.
Jaszcze apropos tego co napisał Klaus:

Ja bym "wybrała" 3. lub 4. opcję. Przy czym 4-ta bym rozwinęła o to co pisałam już wcześniej.
Inna sprawa, jego rodzinny dom. Póki matka zyje i jak tu było pisane "wszyscy" chcą by on tam zamieszkał, a brat (właściciel) jest za granicą, dlaczego bohater tego wątku nie zawalczy o swoje już teraz? O ile nie są skóceni, a skoro takie propozycje padają, to ma pole do negocjacji. Jak rozumiem jest to dom czy też siedlidko na wsi. Nie wiem jak daleko te miesca są od siebie ale... wszystko jest do dogadania.
Ja też, podobnie jak Olinka, mam sporo rodziny i znajomych na wsiach i to w różnych zakątkach i często tak jest, że całość "zapisuje się" jednemu dziecku, który wszystko przejmie i dochowa rodziców. Tylko w pojedyńczych przypadkach i to małych gospodarstw dzieliło się działki. Wtedy ta osoba/dziecko, która miała zostać dostawała główną część, a 'reszta' jakieś inne działki. Ja nie wiem czy tu też inne działki wchodzą w grę ale jeśli nie to bez sensu trochę było to dzielić. Inaczej by było gdyby brat był na miejscu, szczególnie w kontekście perspektywy dochowywania rodziców.
Podam przykład z życia i to całkiem świeży. Też domek na wsi wraz z ziemią został przepisany na 1 z rodzeństwa. Inni już wyprowadzili. Ziemia wydzierżawiona więc nie było tam 'gospodarstwa'. Oczywiście z czasem pojawiały się pretensje czy roszczenia rodzeństwa. Wtedy ta osoba powiedziała, ok ja mogę oddać/przepisać/sprzedać i podzielić, cokolwiek ale jeśli ktoś się zgodzi wziąć Rodziców na starość do siebie albo po prostu nimi zająć. Wtedy każdy wycofał, mało tego sam zrzekł się jakiegokolwiek prawa do tej działki/gospodarstwa. To jednak nie było gdybanie tylko poważna rozmowa.

Tutaj tak naprawdę jest zbyt wiele niewiadomych żeby sensownie doradzić. Wiemy, że znają się od kilku miesięcy i już się zaręczyli. On ma 39 lat a ona nie wiadomo. Nie wiemy czy rozmawiali o dzieciach, czy i kiedy chcieliby je mieć. Może już tutaj są rozbieżności. Dziwi mnie też jak można się komuś oświadczyć nie mając wcześniej ustalone gdzie będą mieszkać i na jakich zasadach (wynajem, kupno wspólnie nieruchomości, itd.). Takie: jakoś to będzie. Możliwe, że ona przyjęła zaręczyny żeby nie zrobić mu przykrości odrzucając go, ale sama czuje, że to za wcześnie na deklaracje i chce jeszcze trochę pobyć w związku zanim zdecyduje się na większe kroki w stylu wspólne zobowiązania finansowe. I wcale jej się nie dziwię, szczególnie jeśli jest młodsza i nie ma jeszcze parcia na dziecko.

Wnioskując z dotychczasowych opisów tego faceta, podejrzewam, że zarówno oświadczyny, jak teraz 'zakup' części domu mają na celu przede wszystkim przytrzymanie jej, takie mentalne (i nie tylko) przekupienie, by z nim była.

Rozmawiali o dzieciach i chcą je mieć.
Po ślubie, gdy dom będzie gotowy.
On jej oferował mieszkanie na wynajmie już teraz, gdzie on zobowiązałby się do płacenia za całość. Nie zgodziła się, uważając że to strata pieniędzy.

Tak to jest złe. Płaszczy się przed nią jak podnóżek. Zero własnych wymagań i granic.
Miłości dziewczyny nie kupi, a że zachowanie jak podnóżek jest mało atrakcyjne przekona się, gdy panna i tak kopnie go w 4 litery.

Ciotki się kłócą.

No dobrze, a jak to będzie dalej?
Załóżmy, ze pomieszkają ze sobą kilka czy kilkanaście  lat i zechcą się rozstać bo nie wyszło, synowi spodoba się ktoś inny.
Wy czy syn wypłacicie jej pieniądze za ten jej wkład. Które to pieniądze mogą być groszami przy galopującej inflacji i zmianie cen.
Podczas trwania tego związku będzie musiała żyć pod presją czy nie narazi się partnerowi czymś co może spowodować u niego chęć rozstania.

Zakładając, ze podałby matkę do sądu o zwrot kosztów jakie poniósł w związku z modernizacją tego domu to nawet gdyby sąd zasądził coś od matki to ona nie miałaby z czego mu oddać. Nawet posługując się komornikiem to trwałoby latami bo dochody ma niewielkie a koszty utrzymania, leczenia duże.
Z kolei od brata to na jakiej podstawie mógłby czegoś żądać?
Zresztą matka mu powiedziała, że jeszcze on jest jej winien bo mieszkał od ukończenia szkoły kilkanaście lat za darmo u niej.
Gdyby przez te lata wynajmował stancję to zapłaciłby więcej niż wart jego remont.
Bo ona nie miała obowiązku go trzymać po uzyskaniu pełnoletności i zawodu.
I on nie chce matki ciągać po sądach, sam też nie ma na to czasu i szkoda mu kasy na adwokatów  gdzie raczej wątpliwe aby wyrok był dla niego pomyślny.

Te oświadczyny mogła mu zasugerować dziewczyna... chłopak chciałby mieć swój kawałek podłogi...
Najgorsze jest to, że on we wszystkim jej przytakuje, czy mu pasuje czy nie, to kiedyś walnie...

Oświadczyny to był jego pomysł.
Najpierw jej zapytał czy to wypada aby facet oświadczał się po kilku miesiącach znajomości.
Ona odpowiedziała, że tak bo okres narzeczeństwa jest niezobowiązujący do ślubu, może trwać różnie długo, służy do poznawania się, zawsze można się wycofać gdy coś nie pasuje.
Więc on poprosił o rozmiar jej palca na pierścionek.
Ona poprosiła by pierścionek był skromny i z malutkim oczkiem.
A co do  ślubu to jemu akurat pasuje, ze dużego wesela nie będzie.
I większość tego co ustaliła mu pasuje.

Ale przez te kilka, kilkanaście lat ona przecież będzie korzystać z mieszkania, używać sprzętów, mebli, one też będą tracić na wartości, a ten wkład znowu nie jest tak duży, żeby móc czuć się skrzywdzonym. Poza tym tak to zostało podzielone, że pokryte z jej środków zakupy to głównie sprzęty, które można zabrać, ewentualnie sprzedać, z jego te, które są integralną częścią mieszkania. Wydaje mi się zresztą, że zawsze lepiej mieszkać u kogoś i z kimś na zdrowych zasadach, a te naprawdę udało nam się wypracować, niż płacić komuś za wynajem. Jest jeszcze taka kwestia, że za kilka lat to mieszkanie przypuszczalnie zostanie sprzedane i będzie stanowić wkład na kupno czegoś większego.

Równocześnie przyznaję, że jeśli chodzi o drugą część Twojej wypowiedzi, to zupełnie nie rozumiem takiego podejścia. Zabrzmiało to tak, jakby ludzie mieli ze sobą żyć, coś tworzyć i do czegoś wspólnie dążyć, a mimo to czuć się pod stałą presją i w strachu, żeby się przypadkiem nie wychylić/narazić, bo to zakończy się rozstaniem. Przecież coś takiego nie ma prawa działać, tak nie wygląda związek oparty na zdrowych zasadach. Myśląc w ten sposób, lepiej w ogóle z nikim się nie wiązać, bo jakieś ryzyko, że coś nie wyjdzie, zawsze istnieje. Musisz mieć złe doświadczenia, bo ja zupełnie w taki sposób nie kalkuluję, pomimo że dawno nauczyłam się żucia i ostrożności.
Ponadto są ludzie i ludzie, tacy, po których nigdy nie wiesz czego się spodziewać i tacy, którzy z zasady Cię nie skrzywdzą. Młodzi są ze sobą już kilka ładnych lat, sprawdzili się w wielu sytuacjach i nie wygląda na to, by mieli się rozstawać. To wspólne zamieszkanie było kolejnym, dorosłym już, etapem ich związku, póki co bardzo im to służy i jest tylko lepiej.

W każdym razie jeśli spotyka się dwoje życzliwych sobie, uczciwych ludzi, to wszystko można ze sobą ustalić w cywilizowany sposób, nawet jeśli po drodze coś się zmieni.

No właśnie nie, między innymi temu miała służyć ta umowa, by do takiej sytuacji nigdy nie doszło.
Reszta jak wyżej. Z takim widzeniem tematu lepiej w ogóle z nikim się nie wiązać, bo człowiek zawsze będzie w stresie, a jeśli się wiązać i podejmować poważne decyzje, to z kimś, komu się ufa i zdąży się go poznać na tyle, by wiedzieć, że cokolwiek się zdarzy, to zachowa się na poziomie.

Powiedziałabym nawet, że on zachowuje się bardzo desperacko, a desperacja nigdy nie jest dobrym doradcą.

Ona mieszka w domu pracodawców.
Na parterze są gabinety, na piętrze mieszkanie pracodawców, a ona i jeszcze jedna dziewczyna mieszkają w suterenie. Płacą tylko za liczniki.

Też tak myślę, jakby chciala z nim zamieszkać, znalazłaby sposób, chociażby w tej suterenie, koleżanka by się mogła wyprowadzić, ale po co, jak znalazła "jelenia".

Życie go jeszcze nie nauczyło, żeby nie dawać z siebie więcej niż się bierze...

W każdym razie ona dba tylko o swój interes i dobrze, ale on też powinien o swój, ona nie chce niby nic być mu winna, ale jego wkładu pracy nie liczy... W ogóle z nim się nie liczy...

Asymetria tej znajomości wali po oczach i tyle.
Powtarzam swoją wcześniejszą radę: niech on zrobi coś po swojemu, tak jak on chce,  wbrew niej. Wtedy zobaczy ile to wszystko warte.

On wynajmie jakieś mieszkanie, a ona ma się do niego wprowadzić. Bez wspólnego zamieszkania o żadnym ślubie czy zaręczynach nie powinno być mowy.

Watek staje się coraz ciekawszy, ale wszelkie rady, by bohater zrobił coś wbrew woli wybranej kobiety są warte funta kłaków.
Dlaczego? Dlatego:

Wynajęcie mieszkania na rok i na próbę pomieszkanie z wybranką - kuku finansowe
Kupić pół rudery na jakimś wygwizdowie - świetny pomysł

“Czemuś biedny? Boś głupi! Czemuś głupi? Boś biedny”

Gdyby kupił ruderę to ma szansę ją sprzedać i nawet jeszcze na tym zarobić może po jakimś czasie i trochę wkładu własnej pracy.
A gdy wynajmie mieszkanie, które będzie stało puste przez rok /12 X 2500 -3000 zł/ to jest zupełna głupota.

To uważasz, że w porządku byłoby gdyby kupił sam ten zbiornik na szambo, wynajął ekipę, włamał się na posesje i zamontował bez jej zgody?
Czy jakieś inne czynności w tym domu zrobił i pokrył koszty? Bez jej zgody?
Wtedy miałby jaja?

Ja nie twierdzę, że jest pięknie w tym związku.
Jak najbardziej jestem świadoma, że w chwili obecnej on jest na pozycji przegranej i będzie nadal jeśli tylko ona zawsze będzie właścicielką tego domu.
Staram się obiektywnie na to patrzeć, wczuwam się w jej sytuację.
Aż tak bardzo jej się nie dziwię, że nie chce nic od niego bo różnie może być.
A jakie ma plany po ślubie, czy wtedy będzie chciała korzystać z jego finansów i jakoś to prawnie ureguluje to też nie wiadomo aż to się nie stanie.
Nawet gdyby dzisiaj były jakieś deklaracje to są tylko słowa. Niekoniecznie zobowiązujące.

A jakby on jej nigdy nie poznał to co by teraz robił? Oszczędzał na mieszkanie/wkład własny czy już szukał jakiejś nieruchomości do kupienia? Nie rozumiem po co on tak chce pędzić ze wszystkim, to bardziej odstrasza i niepokoi niż zbliża. Niech odpuści na razie temat wspólnego mieszkania,  kupna udziału w nieruchomości, remontu, itp. i niech da tej relacji spokojnie się rozwijać. Mam wrażenie, że to on nadaje takie szybkie tempo, a jej niekoniecznie sie to podoba, ale z jakiegos powodu nie chce mu o tym powiedzieć.

Moja historia jest zupełnie inna lecz z pewnością wiele cech mamy podobnych.
Mnie zawsze z trudnością przychodziło zwracanie się o pomoc do innych.
Unikałam tego za wszelką cenę a jak już nie było wyjścia to było to traumatyczne przeżycie.

Sprzeczność!
Albo obiektywnie, albo wczuwasz się w jej sytuację.
Olinka ma rację- wczuwasz się z uporem wręcz śmiesznym; zważywszy, że jej nawet nie znasz. A jednak kombinujesz  tylko w tę stronę, aby JEJ było dobrze.
W pewnym sensie przyjmujesz punkt widzenia tego nieszczęśnika: on się nie liczy, liczy się tylko usatysfakcjonowanie jej.

Argument, że ona przygotowuje mu coś do jedzenia, gdy on pracuje przy JEJ domu, jako dowód na jej starania na rzecz tego związku jest...bez urazy...głupi.

Temat wątku już dawno się wyczerpał, ale dyskusja jest niezwykle ciekawa właśnie ze względu na psychologiczny aspekt Autorki wątku.
Stawiam roboczą tezę, że podświadomie chcesz się już pozbyć tego lokatora ze swojego życia i dlatego zamiatasz pod dywan wszelkie fakty, które mogłyby temu przeszkodzić.