Krótki związek, problemy. - Netkobiety.pl

Tak, daj sobie z nim spokój!! Argumentów za tym jest aż nadto! Bardzo brakuje w tym związku równowagi. Zbyt wiele zrzuca na Ciebie a niewiele (jeśli coś w ogóle) wnosi. Nawet nie wykazuje dobrej woli, współodpowiedzialności za wspólny dom. Wykorzystuje Ciebie

Senshi, z jakiegoś powodu wybierasz mężczyzn niedostępnych, takich o których musisz bardzo zabiegać, których musisz ratować, wspomagać, albo za których miłość musisz płacić tak jak robisz to teraz
Przykro mi, ale Twoja mama nie ma racji.
Dodatkowo z jakiegoś powodu zupełnie nie zauważyła, że Ty też pracujesz. No, chyba, że pracujesz lekko, na przykład przez 8 godzin siedzisz, pijesz kawę, machasz stopą w bucie i nie wiesz co ze sobą zrobić przez resztę czasu pracy. Ale intuicja podpowiada mi, że wcale tak nie jest.
To nie jest docieranie się. To jest wykorzystywanie i pasożytnictwo. Ty jesteś w takim układzie żywicielem, a on jest pasożytem. To dzięki Tobie on spłaca swoje zobowiązania, tak naprawdę śmiało można napisać, że to Ty je właściwie spłacasz, jego alimenty i jego długi.
Nie widzę tu żadnej miłości, a jedynie wyrachowanie, żerowanie na Tobie i buractwo.
Znacie się raptem kilka tygodni, a gość już u Ciebie mieszka, utrzymujesz go i jeszcze zaczyna Ci robić awantury o to, co i jak i kiedy powinnaś robić w swoim własnym domu?!
Chciałabym Ci napisać coś innego, ale napiszę tak - ufaj sobie Senshi. Jeśli masz wątpliwości, jeśli nie czujesz się komfortowo - to znaczy, że coś jest nie w porządku. Możesz sobie ufać.

O przepraszam! Ten facet to kompletne dno.
Jak mu nie pasuje darmowa nora, z wiktem, utrzymaniem i opierunkiem, to niech sobie Hiltona wynajmie.
Droga wolna

Prawda jest po Twojej stronie. Zresztą sama spójrz - czy na tym etapie czujesz się w tej relacji lepiej niż było Ci przed nią? Nie sądzę. Ten człowiek zwyczajnie Cię wykorzystuje, a na domiar złego ma bardzo roszczeniowe podejście do tych kwestii, co do których powinien milczeć, bo gdyby nie Ty, to nie miałby ani dachu nad głową, ani nawet co jeść. Nie ma też w sobie nawet elementarnej przyzwoitości, aby skoro Ty go utrzymujesz, zrekompensować Ci to w inny sposób, na przykład wyręczając w obowiązkach. Dodatkowo niepokoi, że coraz mniej w tym troski, zrozumienia, nie widzę też szacunku, zatem na czym masz ten związek budować? Sama sobie odpowiedz na pytanie czy będąc z nim cokolwiek zyskujesz, bo ja tu widzę, że on ciągnie Cię w dół zamiast pchać do góry, co znaczy, że nie jest to zdrowa relacja.

Przypuszczam, że jego początkowe zachowanie w stosunku do Ciebie wynikało ze zwykłego wyrachowania - musiał przecież czymś Cię do siebie przekonać, abyś go wpuściła do swojego życia, a potem się nim zaopiekowała.

Też sądzę, że początkowo grał, bo wie jak podejść kobietę, był pod ścianą. Teraz widać, że nie ceni tego co ma od Ciebie mimo, że on sam tylko bierze. Trochę mnie dziwi, że tak szybko go przygarnęłaś, ale skoro widzisz, że nie jest dobrze, to poproś by się wyniósł.

"Szybko się w sobie zauroczyliśmy"

Autorko życzę aby to chwilowe zauroczenia jak najszybciej ci przeszło.
Ten facet to psychiczna toksyna, która na dodatek pasożytuje na tobie.
Myślę, że więcej pożytku i cieplejszych uczuć miałabyś od pierwszego lepszego bezdomnego gdybyś zaprosiła do wspólnego zamieszkania.
Pogoń go jak najszybciej, nie miej wyrzutów, że on nie ma gdzie iść. Są noclegownie, nie zginie.
On cię ciągnie w dół psychiczny i finansowy.

No mnie na coś takiego to już się włącza syrena alarmowa.

Senshi, początek związku, to jakieś pierwsze dwa lata. W tym czasie ludzie się poznają, zaczynają tworzyć plany na przyszłość, zaczyna się wspólne mieszkanie itp.
A Ty masz związek który trwa ledwo ponad 10 tygodni i mężczyzna, z którym powinnaś dzielić teraz czystą radość z początków związku, już zaczął traktować Cię bardzo źle.

Skończył 2 kierunki, ma 40 lat, kupę długów i pracuje fizycznie?? Za pensję, z której sam by się NIGDY nie utrzymał?? A cóż stoi na przeszkodzie, aby znalazł sobie pracę godną swojego wykształcenia, i zapewne doświadczenia, bo przecież ma już 40 lat, musiał coś zawodowo osiągnąć? Nie ma ambicji? Potrzeb?
To, że on zaczyna od początku nie oznacza, że Ty też musisz. Ty już coś osiągnęłaś. Coś sobie zapewniłaś.

Nie ma w tym nic złego, że chciałabyś być tak traktowana. To jest jak najbardziej normalne, że chciałabyś być traktowana z wzajemnością.

Tak zrobiłby każdy człowiek będący w podobnej sytuacji. W końcu jak można najlepiej wyrazić swoje podziękowanie komuś, kto nas dobrowolnie utrzymuje i dba o nasz komfort?

Masz do tego prawo. Masz prawo do tego, aby nakazać mu wyprowadzkę. Masz prawo nie chcieć już wspólnego mieszkania. Masz prawo do tego, aby nie chcieć go już dalej utrzymywać.

Nie musisz się wstydzić NICZEGO. Nie zrobiłaś niczego złego, a jedyną osobą jaką skrzywdziłaś, jesteś Ty sama. Tak, masz rację, dałaś tyle ile miałaś. Ale nie trafiłaś na człowieka który by to docenił i był za to wdzięczny.

IsaBella77
bardzo mnie wsparły, dodały otuchy Twoje słowa. Będę je czytała jeśli pojawią się wątpliwości by to zakończyć. Brakuje mi jeszcze więcej pewności siebie, a może to kwestia tej nadmiernie dużej empatii, którą mam - tak stwierdziła terapeutka. Taka jakby mocno rozwinięta ta empatia. Muszę się bardziej pilnować i nabierać charakteru.

On podobno długów jakiś wielkich nie miał. Jego rodzice dali mu na prawdę dużo - na pewno ogrom kasy na studia. Prawnicze i ekonomiczne skończył, prywatnie. Miał być także pilotem - skończył szkołę w tym zakresie w Stanach. Nie  rozumiem nadal, czemu jest w takim miejscu jakim jest. Bredzi coś, że chciał coś sobie udowodnić, że jego ojciec pilot, nie potrafił wbić gwoździa w ścianę a on nie che taki być. Opowiadał, że gdy w Stanach pracował jako analityk polityczny dla ważnych ludzi, szedł do drugiej pracy do Mc Donalda, by tam pobyć ze "zwykłymi" ludzmi, bo szukał w ludziach dobra. Nie czaje, grubymi nićmi jest to szyte.

Co by o nim złego nie powiedzieć, to wyobraźnię ma:D

Dokładnie, z tymi jego kawalifikacjami to jest jakaś wielka ściema. Najwyżej może być jedną z tych osób co zaczynają rożne kierunki, ale nic im nie wychodzi.

"Jestem pilotem PPL(A), LAPL(A) i mam też uprawnienia VRF noc i licencję pilota szybowcowego.
To są SETKI godzin samego latania w ramach kursu. Nie przesadzam, setki. Do tego skoki, do tego setki godzin z części teoretycznej, przyrządy, glass cockpit, do tego egzaminy państwowe w Urzędzie Lotnictwa Państwowego przed Lotniczą Komisją Egzaminacyjną. Plus, jak chce się latać poza obszar kraju, wymagane jest zdanie egzaminu z języka angielskiego ICAO/ EASA na poziomie minimum 4.
Tyle o wstępie do bycia pilotem "

WOW imponujące! Chylę czoła.To kupa pracy! Tym bardziej nie wierzę w tę jego licencje. Ostatnio coś wspomniał, że pozbył się wszystkich papierów związanych z lataniem, że spełnił marzenie o lataniu i tyle mu wystarczy.
On spędził parę lat za granicą więc ten angielski ma świetny - tak mówi. Ja mam kiepski i nie mam jak zweryfikować. Twierdzi, że problemy w małżeństwie (miał wtedy 27 lat) oderwały go od kariery pilota. Potem rzekomo miał problemy z mdleniem. Raz się przy mnie wyłożył, póżniej wyznał, że to również jest powód dlaczego nie lata. To było takie teatralne...

No cyrk tu się dzieje jak teraz widzę.

Jeśli chodzi o pracę fizyczną, wielokrotnie dziwiłam się, że człowiek po dwóch fakultetach mówi słowa - poszłem, wziołem itp. Pokazał mi Indeks ze studiów doktoranckich, które przerwał po roku. Było tylko zdjęci, bez żadnych semestralnych wpisów.
Mam niezły (choć krótki) kontakt z jego matką. Mam ochotę zadzwonić do niej i podpytać ją o jego karierę zawodową i zaraz to zrobię.

Jak sprzątam, to w pierwszej kolejności wywalam ważne dyplomy i uprawnienia zawodowe, a zostawiam sobie na wszelki wypadek kartę rowerową z podstawówki.
Też tak macie?

Podobnie.
Ukończyłam szkołę baletową ale po odbiór dyplomu nie poszłam bo byłam akurat na tournee zagranicznym jak dyplomy rozdawali a potem też nie miałam czasu...

Miałam kiedyś znajomego, który był na wojnie w Afganistanie, po której miał traumę - na jego oczach zginął najbliższy przyjaciel, rozerwany na strzępy samolotową bombą. Miał też syna z poprzedniego związku, z którym nie widział się aż do ukończenia przez niego 18 lat, kiedy to chłopak postanowił poznać ojca - kiedy o tym opowiadał miał łzy w oczach. Pewnego dnia okazało się, że leży w szpitalu, bo ma guza w mózgu.
Facetem poważnie zainteresowana była moja bliska koleżanka, chciała go w tym szpitalu odwiedzić, ale napotkała na opór, podobno było mu tak ciężko, że nie chciał się z nikim widzieć. Przyciśnięty wreszcie pękł, że to wszystko zmyślił, bo... potrzebował atencji. Radziłam dziewczynie, by trzymała się od niego jak najdalej, wtedy zaczął mi grozić, a że wiedział, gdzie mieszkam, to poważnie zaczęłam się go obawiać.
Jaki jest powód, że Twój partner-nie partner stał się bajkopisarzem, to już tylko on wie. W każdym razie nie wierzyłabym w nic, co opowiada, bo to się zwyczajnie nie trzyma kupy.

Ratuj się, Senshi, z czasem będzie Ci coraz trudniej się od niego uwolnić. Jeśli go spakujesz i każesz wyprowadzić się z Twojej "nory", proponuję, aby oprócz Ciebie ktoś był w domu obecny - dla Twojego bezpieczeństwa i jako świadek.

Senshi, masz trochę swojego własnego Johna Meehana... To chyba była dość głośna sprawa w Stanach. "Lekarz anestezjolog z lekarzy bez granic, służący w Iraku, też biedak bez pieniędzy przez kobiety i alimenty zaczynający od nowa"... Oczywiście wszystko kłamstwa. Manipulant z wyrokami i zakazami zbliżania do kobiet w kilku stanach, wyłudzeń i ataków na ludzi i zakazem wykonywania zawodu... pielęgniarki. Na Netflixie masz dokument Dirty John: John Meehan. Na faktach, ale w formie serialu. Też wisiał na kobiecie... która wyszła za niego po dwóch miesiącach! Taki był dobry. Żył za jej i się poczuwał jak do swojego. W necie masz też dokumenty z prawdziwymi ofiarami. To jest taka wersja hard... ale uważaj na siebie i uciekaj.

Dziękuję, na pewno zerknę, poszukam tych dokumentów. Straszny wstyd mi jest, że dałam się tak wodzić za nos. Miałam nadzieję, że wróci do analityki, jak sam twierdził, robił w tym niezłą karierę i miał wpływ na wiele ważnych spraw w zagranicznej polityce. No debilizm z mojej strony totalny. Dałam się nabrać na to, że to zniszczony człowiek przez toksyczne, wyższe sfery, szukający w fizycznej pracy wytchnienia. Ja pier*ole...
Miałam nadzieję, że wróci do "robienia kariery" i będzie nam wszystkim lżej a nawet może fajnie.

Szkoda mi jego matki, przez telefon mówiła, że chciała mieć dziewczynkę, ale pomyślała, że w przyszłości będzie miała synową, taką jej "córkę".
Bosze, jaka ta kobieta jest zdesperowana by się jego pozbyć.

Powiedzcie mi tylko jedno - bo ja nadal nie mogę się ogarnąć i otrząsnąć - to jest nienormalne prawda? To nie jest tak, że powinnam wybaczyć bo facet cierpi, nie udało mu się życie, ma traumę za dzieciaka i trzeba zrozumieć? A raczej, że to jest posrana sytuacja i należy z niej spier...

Za 10 minut wraca z roboty, odezwę się pewnie jutro. Muszę uważać, bo jak widać, jest cwańszy niż myślałam.

Przyszedł. Patrzę na niego i zastanawiam się jak można żyć w takim zakłamaniu, jak można spojrzeć na swoją gębę w lustrze. Czy to jest po prostu bardzo zagubiony mężczyzna, którego porył rozwód lata temu czy wyrachowany gnój.

Kochana, myśl tu przede wszystkim o sobie! A już takiego przypadku na pewno nie tłumacz, bo się nieźle wkopiesz, gwarantuję Ci! Przepracuj dobrze tą sytuację na terapii. Twoje podejście by go usprawiedliwiać, realizować jego potrzeby kosztem swoich, pozwalać się nie szanować skądś się bierze. Empatia jest dobra, ale tutaj działa bardzo na twoją niekorzyść, pozwala Ciebie wykorzystywać.

On jest dorosłym facetem, który powinien umieć o siebie zadbać. Tu nie ma co go usprawiedliwiać. Nikłe są też szanse, że się zmieni. Matka wobec niego była/ jest nadopiekuńcza i niestety to ma skutki. Ponosi po prostu konsekwencje.

Piszę Ci to, bo znam takie zachowania, podobne schematy ze swojej rodziny pochodzenia. Ewakuuj się z tego szybko i nie przejmuj się nim więcej.

Senshi dobrze myślisz, ale szczerze wątpię, że da Ci pieniądze. Bądź na to w każdym razie przygotowana. No i tak czy siak, szykuj się do jego ewakuacji. Jak się wyniesie, zadzwoniłabym też z tą informacją - że między Wami koniec - do jego matki, żeby po prostu wiedziała jak jest, bo on jej na pewno naściemnia.

Mnie tylko ciekawi, co by szanowne użytkowniczki pisały, gdyby sprawa dotyczyła kobiety. Znaczy gdyby z kobiety robiono nieudacznika, kogoś komu pomoc się nie należy i trzeba ją czym prędzej wykopać z mieszkania.
Facet płaci alimenty. Kogo to obchodzi, że przecież płaci na swoje dziecko (dzieci). Podobno kobiety kochają dzieci. Tutaj ważniejszy jest pies.
To forum jest super, dużo prawdy, czasem smutnej prawdy w nim wychodzi.

Podpytuję delikatnie

- był zamach stanu (ostatnio) on zna osobę, która do tego nie dopuściła.
- on nie był handlowcem, to przykrywka dla matki. Pracował dla Stanów na odległość z Anglii.
- czasami wracał do matki, najdłużej 4 miesiące. Odwiedziny czy sprawa rozwodowa.

Patrzę na niego, smutno mi, że pękła bańka mydlana. Będę tęsknić za pewnymi rzeczami - jego uśmiech, oczy, to że zawsze wracał.
Łzy stanęły mi w oczach. Do czasu była to iluzja piękna.

Chętnie napiszę jutro jak nieco ochłonę.

Zawsze podkreślałam, również przy jego mamie, przy wigilijnym stole, że alimenty to priorytet. Jeśli będzie chciał ze mną założyć rodzinę - ciągnęłam dalej, musi zmienić pracę, być może wrócić do analityki i wziąć się w garść. Powiedziałam też, że nie trzeba żyć skromnie, że należy się rozwijać - co tyczy też mnie - bo pieniądze są potrzebne do dobrego życia. Jego matka się ze mną zgodziła i przyklasnęła.
Pies jest priorytetem o tyle, o ile on pomaga mi w wychowywaniu go - spacery, zabawa. Ja nie mam szans by poznać jego syna bo ten mieszka w Rzymie i sam tatuś widzi go raz w roku, i jak sam mówi, syn nie wie kim on jest. Wiem, tu czerwona lampka razy 1000, twierdził, że to wina ex żony i teściowej. Orypałam go, że powinien z każdych sił zabiegać o kontakt z dzieckiem.

Ale przecież on sam jest odpowiedzialny za swoje życie. Czemu autorka ma brać faceta by mu pomagać, żywić, wykonywać za niego prace domowe, zapewnić schronienie, znosić jego narzekania, dać się oszukiwać i zastraszać (dla mnie jego reakcja na próbę rozmowy o podziale obowiązków jest próbą dominacji i zastraszenia)? Nie widzę, żadnego powodu. To zupełnie nie rokuje i tak samo bym powiedziała gdyby to była kobietą.

Krótka znajomość, a później będzie "widziały gały co brały".

Nie ma brać. Wzięła sobie na chatę faceta z problemami, po 3 miesiącach znajomości. Bardzo dobre pytanie.

Dziękuję za te słowa. Tak właśnie jest co do joty, tylko moja być może krzywa empatia nie pozwoliła by doszło to do mojej głowy w pełnej krasie. Jutro przeczytam Twoje słowa IsaBello jeszcze raz, w moim odczuciu podsumowują doskonale całą sytuację. Jestem strasznie zmęczona i pewnie zaraz położę się spać. Muszę znieść ten sen w jednym łóżku z nim.

Dostała próbkę tego, czego się może po nim spodziewać. Pokazał jak wygląda życie z nim.
Przede wszystkim czuje się z nim źle co bardzo jasno widać z wypowiedzi i ma prawo to zakończyć.

Chodzę po kątach i popłakuję by nie widział. Widzi coś, próbuje być miły lub jest. Zdobył się na gest by pozmywać gary. Powiedział, że chce bym rano wypiła w  uporządkowanym otoczeniu kawkę - to miłe. Na co dzień brakowało tej opiekuńczości. Był tyle godzin w pracy a ma siłę...

Robię z siebie ofiarę, widzę. Blisko mi do tego i mam tego świadomość. Dam znać na dniach co się dzieje. Dzięki za wszytkie komentarze a zwłaszcza za wsparcie.

A tak szczerze - czy jesteś pewna, że mowi prawdę? Skąd wiesz, że na pewno traci wypłatę na jakieś zobowiązania, a nie wydaje na głupoty albo po prostu oszczędza, a żeruje na Tobie? Zresztą nawet jakby wydawał na zobowiązania, to w sumie czemu masz go utrzymywać? Ledwo się poznaliście. Oj, słabiutko to wygląda. Już przekracza granice wspierania faceta, którego się zna 3 miechy...

Powiedziałabym jej, że jest zdesperowana i rozumiem ją - 34 lata, choroba, terapie i wielkie pragnienie stałej, dobrej relacji. Rozumiem ale czy to jest powód by się męczyć i być sfrustrowaną? Sam seks zaczyna być w mojej głowie mechaniczny - gasnące uczucie. Moja matka powiedziała, takie jest życie, ideałów nie ma, ludzie się kłócą, on ciężko pracuje. Moja matka od 20go roku życia w przemocowym związku z ojcem. Ja byłam dzieckiem, które było w sytuacji takiej, że nie wiadomo czy ojciec zabije matkę. Nie chcę robić z siebie ofiary, po prostu tak było, w takim napięciu się wychowałam.

Kilka dni temu pomyślałam, że może znalazłby się ktoś kto dałby mi więcej wsparcia, kto by mnie prawdziwie pragnął mimo wad, a pragnęłabym go za to jeszcze bardziej mimo jego wad. Za chwilę zrugałam się, że życie takie jest, niełatwe a Ty kobieto księcia nie szukasz bo takich nie ma. Weź co masz i ciesz się tym, doceń. Jednocześnie jest pragnienie czegoś innego, ale nadal nie idealnego.

Ale Ty tak serio???
Kompletnie nie rozumiem dlaczego miałabym zachowanie kogoś, kto potrafi warknąć, jest śmierdzącym leniem, oszustem i manipulantem tłumaczyć w jakikolwiek sposób, a tym bardziej zdenerwowaniem czy krótkim stażem w związku? To jest dorosły człowiek, powinien umieć nad sobą panować, a lenistwa, kłamstwa i pasożytnictwa nie da się w żaden sposób tłumaczyć poza byciem kimś niedojrzałym, toksycznym i od kogo najlepiej jak najszybciej się odciąć.
A że jest mu ciężko, to jeszcze nie jest powód, aby dawać sobie przyzwolenie, by się na kimś uwiesić, zwykła przyzwoitość powinna mu na to nie pozwolić. Owszem, gdyby już na starcie postawił sprawę jasno, przedstawił jakiś plan działania, potem starał się, a Autorka świadomie w to weszła, to nie pisnęłabym słowa, ale najpierw był milusi i czarujący, a ledwo osiągnął swoje, to jest znalazł dach nad głową, wikt i opierunek, to szybciuko zrzucił swoją maskę opiekuńczego dżentelmena. Mało tego, on wykazuje postawę, że to co otrzymuje po prostu mu się należy i jeszcze ma czelność krytykować w jakich warunkach mieszka.

Ja tu naprawdę nie znajduję ŻADNEGO usprawiedliwienia dla tego, co on robi ze swoim życiem, a teraz również z życiem Autorki. Ba, wydaje mi się, że na nas projektujesz to, co właśnie sam robisz, czyli solidaryzujesz się i usprawiedliwiasz bohatera wątku tylko dlatego, że jest, jak Ty, facetem.

Masz odpowiedzialność przede wszystkim wobec SIEBIE. Twoim najważniejszym zadaniem na ten moment jest zadbać o siebie, o swoje zdrowie psychiczne i samopoczucie, o swoje zdrowie i spokój.

Dbanie o kolejną osobę dodaj do tych obowiązków wtedy, gdy staniesz na nogi.

Współzależności w związku można oczekiwać, gdy już ludzie się poznają. Dla swojego dobrostanu i przyszłości, rozpisz sobie rzeczy, które nastęnym razem warto zrobić wolniej, inaczej. Na co zwrócić uwagę, czego nie przegapić, jakie swoje uczucia bacznie obserwować.

Chęć zaopiekowania się kimś jest bardzo szlachetna. Pytanie, czy to jest coś, na czym chcesz bazować swoje związki. Chęć "ratowania" kogoś po to, żeby ta osoba ratowała mnie, była mi wdzięczna i dzięki temu ze mną została... nie brzmi zbyt zdrowo. Swoje zapędy by pomagać innym możesz realizować na różne inne sposoby, nie narażając się na to, że ktoś wykorzysta Twoje dobre serce i wejdzie z Tobą w układ, w którym nie wszystkie zasady są jasne.

To jest wspaniałe, że jesteś w terapii i super, że tutaj piszesz. Polecam rzucić na ten moment wyrzuty sumienia w kąt, przynajmniej do dnia terapii, z wyrozumiałością poklepać się po pleacach: taka jestem, to mój charakter, i nad tym pracuję, uczę się na błędach. Życzę Ci cierpliwości i łagodności wobec siebie, zobacz też, że już teraz widzisz co jest nie tak, nie poświęciłaś na ten związek cennych lat życia.

Autorko, co postanowiłaś?

Senshi - co to znaczy marnie zarabiać?
Bo teraz na byle budowie zarabia się całkiem znośnie.....

co to za kurs analityka - jakiś autentyczny dodatek do wykształcenia, czy nie przypadkiem to kilkumiesięczne coś, że niby potem się aplikacje testuje?