Uczucia męża...wygasły! - Netkobiety.pl

Generalnie dziwi mnie, że dwa lata po ślubie się "wypaliło". Rozmawialiście szczerze o źródłach? O wzajemnych potrzebach?
Teoretycznie skoro zdecydowaliście się na ślub, to on  chyba wie co zrobił. Więc może są jakieś przyczyny zewnętrzne: jego problemy, Wasze problemy, rutyna itd. z którymi można coś zrobić.

Generalna zasada jest taka, że obydwie strony muszą chcieć ratować. Czasem jednej stronie zależy mocniej, ale jeśli druga nie będzie zaineresowana, to nic się nie osiągnie... Dlatego można próbować coś zrobić, ale nie dać się zwariować.

Z tym pakowaniem bagaży to bym się nie spieszyła... Rozstać się można - tak jak w Waszej sytuacji - bez dzieci, jesteś zabezpieczona - zawsze, a czasem warto spróbować naprawić, jeśli masz przekonanie, że warto. Oczywiście standardowo przyjrzyj się, czy jego "wypaleniu uczuć do Ciebie" nie towarzyszy zwiększone zainteresowanie telefonem komórkowym lub hobby. Wtedy może się okazać, że przyczyną jest ktoś inny, co trochę Tobie pewnie wyjaśniłoby sprawę.

Inna sprawa jest taka, czy w ogóle jest to sens ratować długoterminowo. Nie wiem ile macie lat i ile się znacie. Bo o partnerze nie napisałaś w tym poście w zasadzie nic pozytywnego. Raczej nakreśliłaś obraz nieodpowiedzialnego człowieka, dla którego ty jesteś "amortyzatorem". I teraz masz jeszcze ratować, bo się wypalił. Pytanie, czy warto. Może będzie to odpowiedź na twoje rozterki.

Mieliście już takie problemy i sytuacja się powtórzyła... Myślę, że powtórzyć może się jeszcze nie raz. Gdybym ja usłyszała coś takiego po raz drugi, to o żadnym "ratowaniu" związku już bym nie myślała. Mam wrażenie, że mąż chce Tobie pozostawić decyzję o rozstaniu, a poniekąd zrzucić na Ciebie winę. Powiesz mu- pakuj walizki i znikaj, a on chętnie tak zrobi. Ja nie ułatwiałabym mu sprawy. Niech sam się zastanowi czego chce i podejmie decyzję. Porozmawiaj z nim i daj mu czas np. trzy miesiące. Niech przez ten czas dojdzie do konkretnych wniosków i powie co dalej. Niech zachowa się jak facet.

Dziękuję dziewczyny za odpowiedzi. Tak jak napisała jedna z Was moim zdaniem mąż chce żebym to JA powiedziała, żeby się spakował i wyszedł, on to chętnie zrobi i temat będzie miał rozwiązany. Również myślę, że nie dorósł do małżeństwa, tylko że niestety ktoś musi teraz na tym ucierpieć, a tą osobą będę niestety w tym przypadku ja... I to jest przykre. Ten kryzys u nas już był. Rozmawialiśmy wielkokrotnie. Jedyną odpowiedzią jego jest to, że on się miota, że on NIE WIE co czuje, że na początku była namiętność, uczucia, ale że teraz to się zmieniło. Ja zawsze mówiłam, że tak w związkach jest... że po prostu uczucia się zmieniają, nie są cały czas takie same...

Dziecka nie mamy, jakoś nie spieszyło mi się do tego... Sama nie wiem, może coś czułam, że to nie będzie dobry kandydat na ojca. Rozmawiam z nim cały czas, dzisiaj też będę, ale nie zmienię człowieka i nie wtłoczę w niego uczuć i chęci zmian. Chociaż próbować będę. Jego jedyna odpowiedź to: Nie wiem... i patrzenie na mnie smutnymi oczami...

Twój mąż to dziecko, absolutnie nie gotowe do małżeństwa.  Na takie rozterki to był czas przed małżeństwem, a nie teraz.
Może separacja byłaby rozwiązaniem.
Ewentualnie wyjedź gdzieś na jakiś czas i odetnij się od niego, żebyście oboje mogli spokojnie przemyśleć.

Tak. O ile ta książka jest gupia bardzo strasznie to ta rada jest bardzo trafna. Żeby było bardziej teatralnie to możesz go sama spakować jak go nie będzie w domu i ustawić mu walizki przed wejściem. Słit

O nie, nie. Dlaczego Misiu ma poczuć się poszkodowany, pokrzywdzony i porzucony? Dlaczego autorka, ma wziąć winę na siebie, za rozpad ich małżeństwa?
Misiu nie wie, co czuje i czego chce, to niech się dowie. On powinien zabrać manatki i wynieść, aby sobie sprawy przemyśleć.

Proponuję kompromis: spakować mu walizki i oświadczyć: misiu, po Twoich ostatnich słowach nie wiem, co czuję do Ciebie, ale czuję, że musisz się wyprowadzić. Tu jest numer na bagażowe taxi

Może powinniście urozmaicić swoje życie intymne ? Czasem to pomaga, dlatego warto kupić jakieś zabawki, albo zmienić coś w łóżku

Dziękuję Wam za wszystkie odpowiedzi. Wiele dały mi do myślenia. Szczególnie patrząc na to, że jako kobieta powinnam mieć poczucie własne wartości i nie prosić i nie czekać czy ktoś mnie do cholery kocha czy nie...

Cholernie dużo rozmawialiśmy... od środy, kiedy była pierwsza rozmowa, odbyliśmy takich rozmów wiele. Czy dochodzimy do jakichś wniosków? Niby tak... On mówi że powiedział to wszystko, bo w sumie nie wie dlaczego, bo poczuł coś takiego, bo się pogubił, bo było między nami średnio, sprawy łóżkowe zeszły na dalszy plan, ja dużo oddawałam się pracy ( tylko, że praca to pieniądze, jestem osobą ambitną i jak na swój wiek bardzo dużo osiągnęłam - nie będę się za to winić... .) Tylko teraz kwestia czy będziemy umieli do jakoś naprawić i poskładać. Ja się nie czuję winna, może troszkę - nikt nie jest idealny, ale moje uczucia do męża się nie zmieniły nagle... Nie sądzę, żeby kogoś miał. Nic na to nie wskazuje, żeby mnie zdradził chociaż nic nie jest przesądzone.
Czasami czuję się, jakbym trzymała się na siłę drutu kolczastego, żeby nie spaść. Jest to dobre, bo nie spadam w dół, ale też złe, bo drut rani moje ręce. Ta metafora w pełni oddaje to co ja teraz czuję.
Jeśli chodzi o bycie osobno, wyprowadzkę itd to ja na pewno się z domu nigdzie nie wybiorę. Mieszkanie jest moje i na pewno nigdzie sobie z niego nie pójdę.