Piszę tutaj, bo już naprawdę nie mam siły. Nie wiem, czy to jeszcze jest małżeństwo, czy już tylko ciągła walka o przetrwanie.
Jesteśmy razem od 2001 roku. Poznaliśmy się, zakochaliśmy, zbudowaliśmy relację od podstaw. Było między nami wszystko – rozmowy do rana, bliskość, zaufanie. Naprawdę byliśmy sobie bliscy. To nie był przypadek, to było coś mocnego.
W 2007 roku wzięliśmy ślub. Pojawiły się dzieci. Życie, jak u wielu – praca, obowiązki, ale też uczucie i wzajemne wsparcie. Ja dawałem z siebie wszystko. Dbałem o nią, o dom, o dzieci. Chciałem, żeby była szczęśliwa, szczególnie że wiedziałem, jakie piekło przeszła w dzieciństwie.
Nie jestem święty. Kilkanaście lat temu napisałem do obcej dziewczyny na Facebooku. Głupota. Jedna wiadomość. Do dziś tego żałuję. Ale dla mojej żony to był początek końca zaufania.
Prawdziwy dramat zaczął się kilka lat temu, kiedy zachorowała na nowotwór. Chorobę wygrała, ale coś w niej wtedy pękło. I od tamtej pory żyjemy w czymś, co trudno nazwać normalnym życiem.
Zostałem w jej oczach kimś, komu nie można ufać.
Zaczęło się od zazdrości. Potem przyszła kontrola. Potem oskarżenia o rzeczy, których nigdy nie zrobiłem. Każda kobieta na ulicy, w internecie, w telewizji – to był dla niej problem. Każde moje spojrzenie było podejrzane. Każda sytuacja kończyła się awanturą.
Doszło do absurdu.
Nie mogłem normalnie korzystać z internetu. Nie mogłem oglądać filmów. Nawet reklamy w telewizji były problemem. Zacząłem zmieniać wszystko – ustawienia, aplikacje, treści. Ograniczałem siebie krok po kroku, żeby tylko nie prowokować kolejnych kłótni.
To nic nie dało.
Z czasem przestałem być jej partnerem, a stałem się kimś, kto musi się tłumaczyć z każdej sekundy swojego życia.
Byliśmy u psychologów. Nic to nie zmieniło. Bo jeśli ktoś jest przekonany o swojej racji, to żadne argumenty do niego nie trafiają. Fakty nie mają znaczenia.
Zacząłem się w tym wszystkim dusić.
Stałem się nerwowy, wybuchowy. Zacząłem uciekać z domu, wychodzić, żeby tylko nie słuchać kolejnych oskarżeń. Każda rozmowa zamieniała się w monolog, w którym ja byłem winny wszystkiego.
Najgorsze jest to, że cokolwiek zrobię – jest źle.
Jak zostaję i próbuję rozmawiać – słyszę, że kłamię.
Jak wychodzę – słyszę, że uciekam.
Jak mówię, że potrzebuję przerwy – słyszę, że chcę odejść.
Jak mówię o rozwodzie – słyszę, że nigdy mi nie zależało.
Nie da się wygrać w tej sytuacji.
A ja jestem już wykończony.
Z jednej strony ją kocham i wiem, że ona cierpi. Wiem, skąd się to bierze – trauma, choroba, lęk. Ja to wszystko rozumiem.
Ale z drugiej strony – ja też jestem człowiekiem. I nie da się żyć w ciągłym napięciu, w ciągłym byciu podejrzanym, w ciągłym tłumaczeniu się z rzeczy, których się nie zrobiło.
Próbowałem jeszcze raz. Zaproponowałem wyjazd na rekolekcje dla małżeństw w kryzysie. Ostatnia próba. Odmówiła.
I teraz stoję pod ścianą.
Nie wiem, czy mam jeszcze walczyć, czy w końcu powiedzieć „dość” i odejść.
Bo prawda jest taka, że ja już prawie nie mam siły.
I chyba najbardziej przeraża mnie to, że zaczynam się zastanawiać, czy zostanie w tym wszystkim nie zniszczy mnie bardziej niż odejście.
Piszę tutaj, bo może ktoś z Was był w podobnym miejscu. Może ktoś powie coś, co pozwoli mi podjąć decyzję.
I proszę – nie jedźcie po mojej żonie. Ona naprawdę dużo przeszła i to ją ukształtowało. Ja też mam swoje błędy.
Ale to, w czym teraz jesteśmy, przestaje być życiem. To jest przetrwanie.
Ty starasz sie zaspokoić wszystkie jej potrzeby a ona ma Twoje gdzies. I co z tym zrobisz? Będziesz ślepa miłością kochał kogos kto ma Ciebie gdzies? Możesz próbować ale Ci sie nie uda
