Czy to się dzieje naprawdę? - Netkobiety.pl

Solaris napisał/a:

A masz pewność, że dzielił się z Tobą najskrytszymi problemami i codziennym życiem? Jak widać nie do końca się dzielił:)
Ile jeszcze Ci nie powiedział? Kto wie... Takie internetowe związki czasem są pełne niespodzianek...

Tego nie wiem...i pewnie już się nie dowiem.
Ale powiedzieć komuś przy okazji śmierci mamy, że "nie jesteśmy sobie bliscy", to jest okrutne. Po jakiego grzyba było te prawie 6 lat?
Mógł sobie ze znajomymi przy piwie je przegadać, a nie zabierać mi czasu, energii, a teraz i zdrowia...bo się przez to pochorowałam.

nie śpię, to się zalogowałam.. Przeczytałam i jestem w szoku..niestety z innego powodu niz Ty.
On stracił Mamę, jest mu cięzko, ale Ty skupiasz się na sobie i  dalej uważasz że jesteście blisko? Dlaczego przez tyle lat nie zorganizowaliscie tego, by być razem?

Bardzo przykre jest usłyszeć/przeczytać coś takiego od kogoś, kogo traktujesz jak bliską osobę, bratnią duszę. Tak naprawdę nie znałaś go dobrze. Myślałaś, że odwzajemnia Twoje uczucia a chyba niekoniecznie, skoro przez 6 lat nie "poczuł bliskości". Smutne. Trzymaj się. Ciężko coś na to poradzić.

Priscilla napisał/a:

Smuteczek25 napisał/a:

Naprawdę Elu uważasz, że człowiek, który przez parę tygodni skrzętnie ukrywa śmierć mamy, rozmawia ze mną w dobrym nastroju, śmieje się, żartuje, jeździ na basen, do kina, opowiada mi kłamstwa, jak to personel szpitala wspaniale opiekuje się mamą zasługuje po czymś takim na współczucie?
Dla mnie, to co zrobił jest ohydne...i nie chodzi tu o mnie, tylko o szacunek dla zmarłej mamy.

Wiesz, że są osoby, które właśnie w taki sposób radzą sobie ze stratą? Dla mnie to jest kompletnie niezrozumiałe, ale miałam okazję obserwować tego typu zachowanie. To coś na zasadzie: "im będzie bardziej normalnie, tym będzie mi łatwiej".

Wspomniałaś też, że nie był z mamą emocjonalnie związany - być może on istotnie nie przeżył tej śmierci w jakiś szczególny sposób.

Nie potrafię jednak w żaden sensowny sposób usprawiedliwić tego, że tak długo Cię okłamywał, a kiedy w końcu prawda ujrzała światło dzienne, to przy okazji Ci dowalił, że nie jesteście ze sobą wystarczająco blisko. Przecież to jest cios poniżej pasa, zwłaszcza, że do rozmów o chorobie mamy byłaś "wystarczająca".

Przykro mi to pisać, ale uważałabym na tego człowieka, bo nie wiesz, jakie jeszcze ma dla Ciebie niespodzianki.

Dziękuję za wsparcie. Wiem, że żałobę każdy inaczej przeżywa, rozumiem. Ale dokładnie tak, jak napisałaś, do rozmów o mamie byłam przydatna, do prawdy już nie.
Aż boję się pomyśleć, czym jeszcze mógłby mnie uraczyć ten mój "przyjaciel".

Trzy dni temu, jak grom z jasnego nieba partner powiedział mi, że prawda jest taka, że mama zmarła ponad miesiąc temu, ale on nie czuł się na siłach mi o tym od razu powiedzieć, bo poczuł, że nie jesteśmy sobie na tyle bliscy, aby się ze mną tym dzielć...
Słuchałam tego...i nie wierzyłam!

A w ogóle kiedykolwiek poznałaś jego mamę?
Jeśli nie jest szczery, to równie dobrze ta mama mogła dawno umrzeć tylko wymyślił tę jej chorobę i śmierć, być może też jest żonaty, a ty byłaś tylko jego czasoumilaczem?
Jak często się spotykaliście, byłaś u niego?

Smuteczek25 napisał/a:

wieka napisał/a:

A w ogóle kiedykolwiek poznałaś jego mamę?
Jeśli nie jest szczery, to równie dobrze ta mama mogła dawno umrzeć tylko wymyślił tę jej chorobę i śmierć, być może też jest żonaty, a ty byłaś tylko jego czasoumilaczem?
Jak często się spotykaliście, byłaś u niego?

Dziękuję za zaintersowanie. Tak, bywaliśmy u siebie nawzajem. Oboje jesteśmy po rozwodach. Mamę poznałam już jako chorą osobę, byłam nawet u niej w szpitalu.
Oboje mamy dorosłe dzieci i szczerze mówiąc,  po trudnych małżeńskich historiach nie uśmiechało nam się pakować w dojrzałym wieku w patchworkową rodzinę. Było nam dobrze tak, jak było. Trudno mi pojąć, zrozumieć to odrzucenie. I to w taki ohydny sposób. Ot, nagle nie jesteśmy już sobie bliscy.
Gdybym tylko wiedziała, że Ona odeszła, serce bym oddała, żeby go wspierać. Ale nie raczył mnie powiadomić. Ot, drobnostka...co tam taka śmierć

Ciężko to racjonalnie wytłumaczyć.
Może jeszcze przy okazji porozmawiaj z nim, że bardzo źle się z tym czujesz i czy faktycznie nie jesteś mu bliska czy tylko mu się tak powiedziało.
Mogło tak być, że nie chciał ciebie na pogrzebie, ze względu na rodzinę która jest z tych świętych, co to bez ślubu nie powinno się żyć, a potem głupio mu było i wyszło jak wyszło. Twojego sparcia to on akurat nie potrzebował i to można zrozumieć.

Ja bym na twoim miejscu jeszcze nie przekreśla tej relacji, skoro tak fajnie się dogadywaliście. Bardzo niefortunna była ta wypowiedź, ale myślę, że on ci właśnie prawdy nie mówił dlaczego nie powiedział o śmierci matki.
Ideałów nie ma, dlatego ja bym tylko oczekiwała odpowiedzi na pytanie czy faktycznie nie jesteś mu bliska, czy to był wykręt z jego strony. Powinien sam się odezwać i wytłumaczyć jak chce utrzymać tę relację.

wieka napisał/a:

Smuteczek25 napisał/a:

Dziękuję za zaintersowanie. Tak, bywaliśmy u siebie nawzajem. Oboje jesteśmy po rozwodach. Mamę poznałam już jako chorą osobę, byłam nawet u niej w szpitalu.
Oboje mamy dorosłe dzieci i szczerze mówiąc,  po trudnych małżeńskich historiach nie uśmiechało nam się pakować w dojrzałym wieku w patchworkową rodzinę. Było nam dobrze tak, jak było. Trudno mi pojąć, zrozumieć to odrzucenie. I to w taki ohydny sposób. Ot, nagle nie jesteśmy już sobie bliscy.
Gdybym tylko wiedziała, że Ona odeszła, serce bym oddała, żeby go wspierać. Ale nie raczył mnie powiadomić. Ot, drobnostka...co tam taka śmierć

Ciężko to racjonalnie wytłumaczyć.

To wcale nie jest ciężkie do wytłumaczenia.Motywacje typa są pokręcone i dziwaczne .
Facet znalazł sobie sposób na zakończenie tego związku i tyle , właśnie w taki sposób ,
żeby rozstanie było nieodwracalne i wygadało podle , zimno
z emocjami , jakie chciał ze znanych sobie powodów wywołać .
Krótko - facet to popapraniec.

ja nadal nie rozumiem jak można ciagnąć coś przez 6 lat na odległość. I po co przy dorosłych dzieciach zasłaniać się rodziną paczworkową?? Przeciez to bzdura, gdy dzieci dorosłe.
Blisko chyba tylko w Twojej głowie byliście autorko, On ma żałobę po Matce- trzeba chyba nigdy nie zetknać sie ze śmiercią, by nie wiedzieć że w żałobie jest faza i szoku i zaprzeczenia.
ale po co to pisać, skoro autorka przyszła tu po współczucie.
Gość pewnie nie usłyszał nawet kondolencji.. sorry ale jesteś egocentryczką i jak na egocentryczkę przystało, widzisz tylko swoje odczucia.

Czy jest o czym mówić to zależy też od Ciebie.
Smuteczek, śmierć to sytuacja ekstremalna, ostateczna. Potrafi spowodować, że ktoś sobie coś uświadomi, nie że coś ukrywał, nie że zakłamane bydlę z niego ale zwyczajnie świadom nie był , w sytuacjach ekstremalnych czasem tak bywa, widzi się inaczej, dostrzega coś, co było niejasne, niewyraźne. Miałam okazję poznać osobę, która dopiero w momencie nagłego zgonu własnego ojca uświadomiła sobie, że się tego własnego ojca całe życie bała... hardcore.
Ten Twój partner dal ci komunikat "przez ja" czyli "uświadomiłem sobie". To może zwyczajnie być prawda i coś sobie uświadomił odnośnie waszej relacji. To jest być może punkt wyjścia do jakiegoś sensownego ciągu dalszego, następnego kroku w relacji.   

Bliskość ma różne aspekty. Jest ta codzienna, związana z bieżącym życiem i przyszłością. Jest też ta związana z przeszłością, czasem trudną, czasem ewidentnie zamkniętą, do której wcale się nie chce wracać i do której w bieżącym życiu wracać nie ma potrzeby, bo jest przeszłością.
Pisałaś, ze on nie był w bliskiej relacji z matką. Z jakiegoś powodu nie był. Możliwe, ze nie czuł potrzeby, żeby w to wnikać, żeby Ci o tym opowiadać. Co innego rozmawiać o sprawach bieżących, co innego odbyć wyprawę we własną przeszłość. Może on w ogóle żałoby po matce w zwykłym rozumieniu nie przeżywa i nie czuje się na siłach tłumaczyć Ci, dlaczego tak jest? Mężczyźni, tak statystycznie, z gadaniem o własnych emocjach miewają problem. Ludzie z rozmawianiem w własnym na przykład trudnym dzieciństwie też. Może ta jego matka była jakaś okropna, a on zwyczajnie nie chce Ci o zmarłej opowiedzieć licznych rzeczy jak najbardziej prawdziwych, ale niepochlebnych, łagodnie rzecz określając? Dla Ciebie to była jakaś starsza, chora pani i może wolałby, żeby tak zostało? Może ta starsza pani z pewnego punktu widzenia na jego szacunek nie za bardzo zasłużyła albo i wcale nie zasłużyła?
To, co opisałaś, to jego zachowanie jest na pewno nietypowe. Ale czy on się zachował akurat ohydnie względem Ciebie? Tak bym tego nie opisała. Zachował się dziwnie, nietypowo i nie bardzo wiesz, dlaczego, ok. Takie coś zapewne w swoim czasie znajdzie wyjaśnienie albo i nie, ale jeśli z tego powodu zerwiesz relację, nie dowiesz się. I być może rozwalisz coś, co wcale nie zasługuje na zniszczenie.

Smuteczek25 napisał/a:

Tamiraa napisał/a:

Tak się fajnie dogadywali, że mało o sobie wiedzą. Na pogrzeb matki przychodzi rodzina, wychodzą różne animozje, sympatie, ale autorka nic nie wie, bo mieszka kilkaset km dalej.

Ale chyba trudno mieć o to do mnie pretensje. Fakt, mieszkam daleko i na pogrzeb bym się nie wpraszała. Tu zresztą nie o pogrzeb i trumienną otoczkę  chodzi.

Do Ciebie nie, tylko, że pomimo tylu lat niewiele o sobie wiecie. Może on tak, skoro opowiadałaś? Chodzi, że on nie zawiadomił cię o śmierci matki, bo uznał, że na to nie jesteście dość blisko.

Smuteczek25 napisał/a:

Tamiraa napisał/a:

Do Ciebie nie, tylko, że pomimo tylu lat niewiele o sobie wiecie. Może on tak, skoro opowiadałaś? Chodzi, że on nie zawiadomił cię o śmierci matki, bo uznał, że na to nie jesteście dość blisko.

Ano tak właśnie uznał.

A to mogłoby znaczyć, że jesteś jedną z wielu albo kimś nie tak ważnym w jego życiu.

Solaris napisał/a:

Nie wierzę w takie związki na odległość i Twój właśnie pokazuje, jak one wyglądają. Nie ma bliskości, bo jak ją budować, przez komunikatory i okazjonalne spotkania? Bez sensu.

Pominąwszy już nawet brak bliskości...Jak można nie podzielić się z osobą, z którą od lat dzieli się najskrytszymi problemami i codziennym życiem o tak istotnej w życiu każdego człowieka sprawie, jak śmierć matki?
I ukrywać ten fakt przez parę tygodni? Naprawdę można to logicznie wytłumaczyć?

Ona traktowała go jak "bratnią duszę" on ją potraktował jak pannę nikt. Matka umarla a gość wymyślal historyjki za każdym razem, gdy pytała o nią, bajkopisarz. Aż w końcu stwierdził, że nie czuje bliskości i dlatego jej nie powiedział. Czyli tak sobie klepał z nią w klawiaturę przez 6 lat z nudów i okazjonalnie się spotykał?;)

Tak czy tak w okolicach śmierci rodzica czy kogoś bliskiego moim zdaniem nie pora na pretensje, że się ktoś "nie tak" zachował.

Mam dziwne wrażenie, że robisz wszystko by pokręcić karuzelą emocji, bo ci się nudzi.
6 lat bez zamieszkania razem, tego nie można nazwać związkiem. Pewnie obojgu wam pasowało, że byliście dla siebie zapchajdziurami i czasoumilaczami.
Co do realnej sytuacji ze śmiercią matki. Pewnie nie chciał twojego kręcenia karuzelą, wypytywania jak się czuje itd., bo sprawa tak jak z tobą i z matką była zapewne dziwaczna, wolał o tym nie rozmawiać.

Ela210 napisał/a:

pewnie było tak, ze ktoś tu się nie czuł zadowolony z długiego zwiazku niezwiązku, ale nic nie mówił. Jak umierała matka, to sobie uświadomił, że jest sam tak naprawdę i w głowie się odciął. A potem opowiadał bajeczki bo nie miał siły na perypetie zrywania znajomości akurat w tym czasie.
jak mi zmarła Mama, a parę miesięcy póżniej Tata, a byłam w związku na odległość, to mimo że mam cudownego partnera, nawet nie chciało mi się z nim gadać i był moment ze mi wszystko zobojętniało. praca, znajomi wszystko. Wtedy ma znaczenie jak się taki partner zachowa. autorka wyjechała z pretensjami, nie kondolencjami- game over

Śmierć bliskich przewartościowuje, ale zwróć uwagę, że nawet jak coś się działo w życiu tego partnera, autorka żyła w nieświadomości, dla niej miało być wszystko u niego w porządku czyli od początku nie był z nią szczery. Mógł mieć jakieś inne problemy, a nawet nie dawał o tym znaku.

Ona z nim nie rozmawia - tak wynika z wypowiedzi autorki - nie wyjeżdża z pretensjami.

czyli nie wyraziłaś pretensji, tylko złożyłaś kondolencje i się nie odzywacie do siebie?
To On wie że coś się posypało? pisałaś że codziennie rozmawiacie, to o czym teraz?

Smuteczek25 napisał/a:

Ela210 napisał/a:

czyli nie wyraziłaś pretensji, tylko złożyłaś kondolencje i się nie odzywacie do siebie?
To On wie że coś się posypało? pisałaś że codziennie rozmawiacie, to o czym teraz?

Rozmowy utknęły. Skoro padło wprost, że nie jesteśmy sobie bliscy, to mnie się odechciało gadać. Owszem, zapytałam dziś, dlaczego.
Tyrada trwała chyba z godzinę, z wywlekaniem jakiś przedziwnych epizodów sprzed lat, np. że na początku relacji zażartowałam, że może on jest jakimś zakamuflowanym oszustem matrymonialnym. Śmialiśmy się potem z tego wiele razy. Okazuje się, że "jego to boli do dziś".
Padły też słowa, że "mógłby mi przytoczyć dziesiątki przykładów traktowania go jak śmiecia, aż spadłabym z krzesła". A to miałam w rozmowie ton pogardliwy, a to ukrytą agresję, a to synowie przesłaniają mi cały świat, a to zbyt czule odezwałam się do kota, a do niego nigdy tak...Że spojrzałam kiefyś viepło na małą dziewczynkę na ulicy, a niego nie! Jezu! Miałam wrażenie, że głowa mi eksploduje. Zostałam z otwartą gębą i nastało wymowne milczenie...
Napisałam, że mam podejrzenia, że to zaburzony człowiek, bo ja w ogóle takich sytuacji nie pamiętam. Mało tego, do ostatniej chwili przed informacją o mamie, szczebiotał ze mną o wszystkim jak skowronek.
Po tych jego zarzutach poczułam nawet coś w rodzaju radości, że nie rzuciłam domu, pracy, synów i nie zamieszkałam z nim na drugim krańcu Polski.
Wybaczcie, ale mnie to wygląda nienormalnie.

A mnie to teraz jasno wygląda, że poznał inną kobietę.
Do nikogo nie można mieć bezgranicznego zaufania, przynajmniej teraz wiesz, że to wszystko było po to, bo chciał zerwać i kombinował jak z tego wybrnąć.

Smuteczek - a często widywaliście się osobiście? Spędzaliście razem jakieś urlopy, weekendy? Wyjazdy? Czy może przyjeżdżaliście do siebie do domów na kilka dni? Co jaki czas? Rozumiem, że na co dzień mieszkaliście osobno w innych miastach.

wiesz, jako kobieta której mąż gdy zakochał się w innej opowiadal jej bajeczki, powinnam może iść tym tropem co Wieka, ale nie jestem przekonana.
może Ci się jednak wydawało, że oboje byliście zadowoleni z tego układu.
On wyglada że nie był.
Nie zasłaniaj się dorosłymi synami, dadzą sobie radę bez Ciebie- nie rozumiem dlaczego nie chciałaś z nim zamieszkać.
widocznie do siebie pasowaliście, skoro wytrwało to tak długo- trzeba było się odważyć.
Powiedziałabym sprawdzam i stanęła u niego w drzwiach z walizką. Jesli jest uczucie, to nie będzie problem.
dlaczego Ty? Bo On chyba już się u Ciebie objaów zaangażowania nażebrał...
chyba że nie jest Ci bliski i tyle

Ja widze tego czlowieka jako mezczyzne zbyt wysokiego ryzyka dla autorki. To, co przytoczylas Smuteczek budzi wedlug mnie Twoj sluszny niepokoj. Albo rzeczywiscie jak napisala Wieka, stoi za tym inna kobieta i nieeleganckie konczenie zwiazku, albo facet ma ewidentnie jakies problemy i lepiej niech sam sie nimi zajmuje.

wiesz, jako kobieta której mąż gdy zakochał się w innej opowiadal jej bajeczki, powinnam może iść tym tropem co Wieka, ale nie jestem przekonana.
może Ci się jednak wydawało, że oboje byliście zadowoleni z tego układu.
On wyglada że nie był.
Nie zasłaniaj się dorosłymi synami, dadzą sobie radę bez Ciebie- nie rozumiem dlaczego nie chciałaś z nim zamieszkać.
widocznie do siebie pasowaliście, skoro wytrwało to tak długo- trzeba było się odważyć.
Powiedziałabym sprawdzam i stanęła u niego w drzwiach z walizką. Jesli jest uczucie, to nie będzie problem.
dlaczego Ty? Bo On chyba już się u Ciebie objaów zaangażowania nażebrał...
chyba że nie jest Ci bliski i tyle

A masz pewność, że dzielił się z Tobą najskrytszymi problemami i codziennym życiem? Jak widać nie do końca się dzielił:)
Ile jeszcze Ci nie powiedział? Kto wie... Takie internetowe związki czasem są pełne niespodzianek...