"Dom dobry" - kto oglądał i jakie wrażenia? - Netkobiety.pl

Byłam dopiero niedawno i muszę przyznać, że film zrobił na mnie duże wrażenie. Skąd się bierze przemoc i dlaczego jest na nią przyzwolenie - można zobaczyć na przykładzie tego filmu. Czy naprawdę pieniądze i znajomości potrafią wszystko załatwić? Dlaczego powinniśmy reagować na przemoc - dużo przemyśleń. Film, moim zdaniem, świetny.

Oglądałam, ale żeby pomóc ofiarze przemocy, to OFIARA też musi chcieć przyjąć tą pomoc, tak jak alkoholik czy narkoman musi chcieć dobrowolnie leczyć się. Na siłę nikomu pomóc nie da się.

I ja również jestem nim zachwycona. Całkowicie rozumiem, skąd ten cały szum, hehe. Muszę jednak przyznać, że mogłabym się przyczepić do kilku fragmentów. Na przykład do momentu (uwaga, spojler!) kiedy siedzą przy wspólnym stole i pijana siostra Gośki mówi Grześkowi, że bije żonę. Siedzi tam również mężczyzna, który najwyraźniej się w niej podkochuje. Na wieść o przemocy wobec kobiety chce pobić Grześka, ale zostaje powstrzymany. Później jednak całkowicie o sprawie zapomina i już nie angażuje się w pomoc Gośce.

Sam film porusza bardzo wiele ważnych tematów, takich jak przemoc relacyjna, wpływ relacji matki z dzieckiem na dorosłość czy konsekwencje takiego wychowania. Czego mi zabrakło? Za mało było pokazanej przemocy psychicznej na początku związku, tych pierwszych sygnałów ostrzegawczych. Być może bardziej otworzyłoby to widzom oczy.

Film jest pełen ciekawych smaczków, na przykład celowego przestawiania kubków czy motywu z kluczami. Scena z lampą i budzeniem była moim zdaniem trochę przekoloryzowana. Rozumiem jej sens, ale było tego za dużo i sprawiało wrażenie oderwanego od całości. Wystarczyłoby raz czy dwa.

Zakończenie bardzo mi się podobało, ponieważ pozostawia pole do interpretacji i refleksji.

Naprawdę polecam ten film. Trudno opisać wszystkie jego smaczki, jest ich bardzo dużo. To świetna reżyseria i inteligentna zabawa widzem. Świetnie pokazane typowe problemy przemocy domowej i udawanie, że problemu się nie widzi. Czy to, jaki to ma wpływ na dziecko, które dorasta obserwując przemoc domową (dobrze, że nie upadłas tam, tam by Cię bardziej bolało ")

Powiem szczerze, rzadko kiedy płaczę na filmie (chyba, że o zwierzętach), ale tu poleciały mi łzy.

Był też taki moment, kiedy w całym kinie nie było słychać żadnego szelestu, chrupania, nic, cisza absolutna...  (Nagrania)

Istotka6 napisał/a:

I ja również jestem nim zachwycona. Całkowicie rozumiem, skąd ten cały szum, hehe. Muszę jednak przyznać, że mogłabym się przyczepić do kilku fragmentów. Na przykład do momentu (uwaga, spojler!) kiedy siedzą przy wspólnym stole i pijana siostra Gośki mówi Grześkowi, że bije żonę. Siedzi tam również mężczyzna, który najwyraźniej się w niej podkochuje. Na wieść o przemocy wobec kobiety chce pobić Grześka, ale zostaje powstrzymany. Później jednak całkowicie o sprawie zapomina i już nie angażuje się w pomoc Gośce.

Sam film porusza bardzo wiele ważnych tematów, takich jak przemoc relacyjna, wpływ relacji matki z dzieckiem na dorosłość czy konsekwencje takiego wychowania. Czego mi zabrakło? Za mało było pokazanej przemocy psychicznej na początku związku, tych pierwszych sygnałów ostrzegawczych. Być może bardziej otworzyłoby to widzom oczy.

Film jest pełen ciekawych smaczków, na przykład celowego przestawiania kubków czy motywu z kluczami. Scena z lampą i budzeniem była moim zdaniem trochę przekoloryzowana. Rozumiem jej sens, ale było tego za dużo i sprawiało wrażenie oderwanego od całości. Wystarczyłoby raz czy dwa.

Zakończenie bardzo mi się podobało, ponieważ pozostawia pole do interpretacji i refleksji.

Naprawdę polecam ten film. Trudno opisać wszystkie jego smaczki, jest ich bardzo dużo. To świetna reżyseria i inteligentna zabawa widzem. Świetnie pokazane typowe problemy przemocy domowej i udawanie, że problemu się nie widzi. Czy to, jaki to ma wpływ na dziecko, które dorasta obserwując przemoc domową (dobrze, że nie upadłas tam, tam by Cię bardziej bolało ")

Powiem szczerze, rzadko kiedy płaczę na filmie (chyba, że o zwierzętach), ale tu poleciały mi łzy.

Był też taki moment, kiedy w całym kinie nie było słychać żadnego szelestu, chrupania, nic, cisza absolutna...  (Nagrania)

A mnie się podobała gra aktorów, szczególnie przemocowca - on miał wszystko w oczach: zuchwałość, bezczelność, próby obudzenia litości, np prawie wszystko, bo nie zagrane okrucieństwo.
Ofiara była tak bezwolna jak w życiu.

Te sygnały ostrzegawcze wychwyciłam, one były prawie niezauważalne, bo to były próby manipulacji, na przykład wyreżyserowane spotkanie sylwestrowe, potem umniejszanie Gośce przez, na przykład, pokazywanie znajomym filmiku jak chrapie i parę innych drobiazgów. Gośka oczywiście  nie reagowała, jakby godziła się  z tym.

Sam film porusza bardzo wiele ważnych tematów, takich jak przemoc relacyjna, wpływ relacji matki z dzieckiem na dorosłość czy konsekwencje takiego wychowania. Czego mi zabrakło? Za mało było pokazanej przemocy psychicznej na początku związku, tych pierwszych sygnałów ostrzegawczych. Być może bardziej otworzyłoby to widzom oczy.

Film jest pełen ciekawych smaczków, na przykład celowego przestawiania kubków czy motywu z kluczami. Scena z lampą i budzeniem była moim zdaniem trochę przekoloryzowana. Rozumiem jej sens, ale było tego za dużo i sprawiało wrażenie oderwanego od całości. Wystarczyłoby raz czy dwa.

Zakończenie bardzo mi się podobało, ponieważ pozostawia pole do interpretacji i refleksji.

Isotka6 napisał/a:

0meqaO24 napisał/a:

Oglądałam, ale żeby pomóc ofiarze przemocy, to OFIARA też musi chcieć przyjąć tą pomoc, tak jak alkoholik czy narkoman musi chcieć dobrowolnie leczyć się. Na siłę nikomu pomóc nie da się.

To prawda. Ale wiesz dlaczego Gośka nie szukała pomocy? Bo ofiara została wychowana na ofiarę nie posiadającą własnych granic. Dlatego tak ważne jest przyjrzenie się temu, jak wychowujemy dzieci

Mnie się wydaje, że ona była trochę bezmyślna. Widać było jak przez całą wigilię flirtuje przez telefon. Potem bez chwili zastanowienia wprowadziła się do Grzegorza, właściwie go nie znając.
Liczyło się dla niej tylko to, że ucieknie od matki i jej awantur.

Czy bezmyślna? Po prostu pragnęła bliskości, miłości i akceptacji, której nie zaznała chociażby w domu rodzinnym, sama będąc ofiarą przemocy ze strony matki. Ta obwiniała ja przecież na każdym kroku za to, że w życiu jej się nie udało, umniejszała jej, nawet dobrego słowa przed wigilią nie potrafiła powiedzieć.

Palec Boga napisał/a:

Czy bezmyślna? Po prostu pragnęła bliskości, miłości i akceptacji, której nie zaznała chociażby w domu rodzinnym, sama będąc ofiarą przemocy ze strony matki. Ta obwiniała ja przecież na każdym kroku za to, że w życiu jej się nie udało, umniejszała jej, nawet dobrego słowa przed wigilią nie potrafiła powiedzieć.

Tam jeszcze coś było o piciu matki jak to córki się jej wstydziły. Jak nie bezmyślność to taka obojętność, pogodzenie się, może.

Nie oglądałam, bo w ogóle nie oglądam filmów, poza tym nie jestem masochistką. Ale czytałam jakąś recenzję - że przemoc tu jest wkładana nachalnie do buzi szuflą.

To, ze jest przemoc taka i nawet owaka, to dobrze wiem, jak również jestem w stanie wyobrazić sobie jak się taka ofiara może czuć, więc po co miałabym oglądać film. Jedyna rzecz która mnie zastanawia, to stanowisko samej bohaterki, czemu nie przerwie kręgu zła i jakie korzyści z tego związku czerpie skoro siedzi cicho niczym mimoza. I to byłby dopiero ciekawy film - o decyzjach podejmowanych przez samą bohaterkę.

Samba napisał/a:

Nie oglądałam, bo w ogóle nie oglądam filmów, poza tym nie jestem masochistką. Ale czytałam jakąś recenzję - że przemoc tu jest wkładana nachalnie do buzi szuflą.

To, ze jest przemoc taka i nawet owaka, to dobrze wiem, jak również jestem w stanie wyobrazić sobie jak się taka ofiara może czuć, więc po co miałabym oglądać film. Jedyna rzecz która mnie zastanawia, to stanowisko samej bohaterki, czemu nie przerwie kręgu zła i jakie korzyści z tego związku czerpie skoro siedzi cicho niczym mimoza. I to byłby dopiero ciekawy film - o decyzjach podejmowanych przez samą bohaterkę.

Te sceny przemocy ukazane jakby za mgłą, ja sama spodziewałam się bardziej drastycznie pokazanych, realnych, sądząc z opowieści innych (Przecież non stop bita kobieta doznaje nie tylko takich uszczerbków na zdrowiu, ale - wybite zęby, głuchota czy inne fizyczne defekty).
To jest pokazana taka anatomia ofiary; dlaczego kobiety godzą się na taką rolę i są, można rzec, w pewnym momencie zadowolone, pomijając te chwile kiedy są przez partnera upokarzane. Jakby godziły się, bo nie wierzyły, że stać ich na lepsze życie albo nie chciały podjąć trudu zadbania o siebie.

Istotka6 napisał/a:

W żadnym wypadku nie neguję prawdziwości scen. Zdaję sobie sprawę, że są prawdziwe i takie rzeczy się niestety dzieją. Mam na myśli tylko to, że za dużo było tych scen z lampą, a np za mało tych "detali", czy sygnałów ostrzegawczych

Ok.
W pewnym momencie jest scena retrospekcji wspomnień u Gości, dotyczących związku z jego początków i tam są zebrane w jednym miejscu te sygnały ostrzegawcze.
Na mnie szczególnie duże emocje wywołała scena jak wracają zaraz po ślubie do domu (ta w kuchni). Dopiero w tych wspomnieniach jest ukazana w całości.

Istotka6 napisał/a:

Palec Boga napisał/a:

Ok.
W pewnym momencie jest scena retrospekcji wspomnień u Gości, dotyczących związku z jego początków i tam są zebrane w jednym miejscu te sygnały ostrzegawcze.
Na mnie szczególnie duże emocje wywołała scena jak wracają zaraz po ślubie do domu (ta w kuchni). Dopiero w tych wspomnieniach jest ukazana w całości.

Tak wiem, ale wolałabym aby więcej takich drobnych sygnałów było widać przed ślubem, nie jako wspomnienia tak czy inaczej, pomysł na wspomnienia był dobry, ale mam niedosyt tych drobnych sygnałów

Samba
Co do przemocy, to nie uważam, żeby było jej pokazane zbyt dużo. Wybierając się do kina, myślałam, że połowa filmu będzie się opierać wyłącznie na przemocy fizycznej. Film ma wstrząsnąć, ale sceny przemocy są mimo wszystko dobrze wyważone.

Dobrze,ze to nie bylo tak drastyczne nie wszyscy to moga oglądać, a ludzie tez pewnie oglądali z ciekawosci nie spodziewajac sie jakie beda sceny

Tamiraa napisał/a:

Samba napisał/a:

Nie oglądałam, bo w ogóle nie oglądam filmów, poza tym nie jestem masochistką. Ale czytałam jakąś recenzję - że przemoc tu jest wkładana nachalnie do buzi szuflą.

To, ze jest przemoc taka i nawet owaka, to dobrze wiem, jak również jestem w stanie wyobrazić sobie jak się taka ofiara może czuć, więc po co miałabym oglądać film. Jedyna rzecz która mnie zastanawia, to stanowisko samej bohaterki, czemu nie przerwie kręgu zła i jakie korzyści z tego związku czerpie skoro siedzi cicho niczym mimoza. I to byłby dopiero ciekawy film - o decyzjach podejmowanych przez samą bohaterkę.

Te sceny przemocy ukazane jakby za mgłą, ja sama spodziewałam się bardziej drastycznie pokazanych, realnych, sądząc z opowieści innych (Przecież non stop bita kobieta doznaje nie tylko takich uszczerbków na zdrowiu, ale - wybite zęby, głuchota czy inne fizyczne defekty).
To jest pokazana taka anatomia ofiary; dlaczego kobiety godzą się na taką rolę i są, można rzec, w pewnym momencie zadowolone, pomijając te chwile kiedy są przez partnera upokarzane. Jakby godziły się, bo nie wierzyły, że stać ich na lepsze życie albo nie chciały podjąć trudu zadbania o siebie.

Syndrom sztokholmski.

Tamiraa napisał/a:

wieka napisał/a:

Syndrom sztokholmski.

Raczej coś więcej.

Co jeszcze wiecej?

Tamiraa napisał/a:

Julia life in UK napisał/a:

Co jeszcze wiecej?

Bo co to jest syndrom sztokholmski? Uzależnienie od sprawcy.

Tak wiem. Chociaż też może być tak,że ofiara gra to uzaleznienie, żeby uśpić czujność

To jest pokazana taka anatomia ofiary; dlaczego kobiety godzą się na taką rolę i są, można rzec, w pewnym momencie zadowolone, pomijając te chwile kiedy są przez partnera upokarzane. Jakby godziły się, bo nie wierzyły, że stać ich na lepsze życie albo nie chciały podjąć trudu zadbania o siebie.