O czym rozmawiać z umierającą osobą? - Netkobiety.pl

Odmówić. Nie udawać tego, czego nie ma. Są osoby, które były bliżej, to czują się zobowiązane.
W takich sytuacjach można wspominać dobre, stare czasy. Wy nawet tego nie macie.

Tylko, że ja się już zgodziłam. Umówiłam na konkretną godzinę na jutro, pomiędzy czynnościami pielęgnacyjnymi.
Mogę jedynie skłamać coś, że np. jestem przeziębiona i nie chcę roznosić infekcji, albo auto się zepsuło.
Tego mężczyznę widziałam raz w życiu na parkingu koło pracy gdy po nią przyjechał, nie rozmawiałam z nim nigdy.
A teraz prawie płakał do słuchawki, jakoś nie potrafiłam odmówić.
Dopiero po zakończeniu rozmowy dotarło do mnie jaka to będzie moja  rola w tych odwiedzinach.

Pytam, bo ja bym miała. Mimo, że miałyście zerową relacje i kontakt, to jednak ta godzina, dwie nie zrobiłyby mi różnicy. A może sprawisz jej tym jakąkolwiek radość w ostatnie dni? Mały koszt dla Ciebie, a możesz pozbawić się późniejszych rozkmin.

Tylko jak zapełnić ten czas godzinnej wizyty?
Bo na tyle mniej więcej jest przewidziana.
O czym rozmawiać a jakich tematów nie poruszać?

Nie tak dawno sama byłam w podobnej sytuacji. Nie chciałam żadnych wizyt, nie chciałam z nikim rozmawiać.
A gdy już ktoś przyszedł to nic z tego co mówił mnie nie interesowało. Było nawet irytujące.  Ale to ja. Ktoś inny może reagować inaczej.

To było kilkanaście lat temu.
Nic nie wiem o jej dalszych losach i relacjach z ludźmi.
A czasami ludzie się zmieniają, mądrzeją, dojrzewają.
Była złośliwa, roszczeniowa, nietaktowna to fakt.
Ale miała też dobre cechy, kochała zwierzęta, dokarmiała bezdomne psy i koty, płakała gdy jednego z takich bezdomniaków ktoś przejechał i leżał na poboczu koło naszej pracy.

Jeśli lubiła zwierzęta, to może o nich. Ważne, żeby być.

To ile spędzisz tam czasu, zależy tylko od Ciebie - przecież nikt na siłę Cie nie zatrzyma . Jak bedziesz widziała, że się nie klei/jest słaba/zasnęła/będziesz sie czuła niekomfortowo to powiedz, że musisz już iśc bo coś tam i tyle . Wizyty u kogoś mają własnie tą przewage od goszczenia u siebie - możesz wyjść w każdej chwili.
Ja bym rozmawiała dosłownie o pierdołach, jaki ładny ma dom/mieszkanie, jaki super kwiatek obok, jaki ladny piesek na dole, jak dzieci, jaka pogoda, można troche o sytuacji w kraju - no cokolwiek.
Nie poruszłabym tematow zdrowia, ani jak Tobie super w życiu.

Sam ten pomysł zapraszania do umierającej osoby kogoś kogo ona pewnie ledwie pamięta nie jest chyba najlepszy. W takiej chwili chory pragnie mieć przy sobie nalbliższych; rodzinę i bliskich przyjaciół, a nie jakiś znajomych sprzed lat. To może być nie tylko krępujące dla wszystkich ale też bardzo męczące dla chorej. Ja osobiście bym nie poszła, znalazłabym jakąś wymówkę i tyle.

Pamiętać to mnie raczej pamięta. Choćby ze zdjęć robionych w pracy z różnych okazji. A poza tym ma do tej pory mój numer. Ja wykasowałam jej chyba krótko po tym jak odeszła z pracy. Nie miałam zamiaru się z nią kontaktować.

Pewnie dobrze radzicie aby nie jechać.
Być może ta wizyta skończy się po kilku minutach, być może będę miała potem moralnego kaca bo nie umiałam się zachować, bo pustka w głowie i nie będzie o czym rozmawiać.
Jednak pojadę.

Teraz doradźcie jakiś drobny prezent dla niej.
Bombonierka, słodycze, kawa?
Gdy ona nic już nie je to czy to nie będzie nietaktowne?
A może coś z apteki; maść na odleżyny, krem pielęgnujący, takie z górnej półki coś?
Książka, płyta? Lubiła czytać, nawet pamiętam co bo pożyczyłam jej kiedyś książkę i oddała z plamą po kubku.

Ona ponoć chce.
Dała mu telefon i informacje kto jest kim w jej książce telefonicznej gdy wyszedł z taką inicjatywą.
Wiedział do kogo dzwoni, w jakiej pracy się spotkałyśmy.
W pierwszych zdaniach o tym powiedział abym sobie przypomniała o kogo chodzi.
Ja ją pamiętałam bez przypominania.
Powiedział, że gdy ją ktoś odwiedza to jest zadowolona.

Z tą chęcią na odwiedziny to jest różnie.
Gdy mnie się wydawało, że już leżę na łożu śmierci to nie chciałam żadnych odwiedzin.
Zabroniłam mojemu mężowi kogokolwiek do mnie wpuszczać, piętro na którym przebywałam było zamknięte na klucz. Gdy ktoś do niego przychodził to miał mówić, że śpię.
Z kolei mój teść wprost przeciwnie. Ze znaną sobie diagnozą i prognozą, leżąc w łóżku nagle zrobił się bardziej towarzyski niż gdy był zdrowy.
Sam zapraszał swoich znajomych telefonicznie, nakazał mężowi gdy spotka kogoś z jego/ teścia/ znajomych, do których nie miał numeru telefonu aby go odwiedzili. Mnie prosił o pieczenie ciast nie tylko na umówione wizyty, ale też tak na wszelki wypadek gdy ktoś przyjdzie. Żeby zawsze jakieś kruche, niepsujące się szybko ciastka były w domu. Kawa mielona, rozpuszczalna, śmietanka do kawy, herbata też musiała być w dostatecznej ilości w pogotowiu.
Zawsze podkreślał na pożegnanie, że to być może ostatni raz się widzą, rozmawiają. I zapraszał do następnych odwiedzin.
Tak samo moja ciocia. Bardzo chciała aby ją odwiedzać, prosiła synową aby powiadomiła jej koleżanki z innych wsi, że jest chora, długo nie pociągnie, niech przyjdą ją odwiedzić.

To bardziej zależy od stanu chorego. Jeśli ktoś ma siłę na odwiedziny to alleluja, ale:

"Silne leki przeciwbólowe" to pewnie morfina albo inne opioidy. Chory leży wtedy w półśpiączce, z krótkimi fazami przebudzenia. Najczęściej dochodzą do tego halucynacje, lęki i cały szereg innych  objawów ubocznych. To, że ona chciała aby zaprosić znajomych nie znaczy, że w ogóle kogoś z nich rozpozna. Albo zareaguje zupełnie nieprzewidywalnie na kogoś.

To chyba jeszcze nie ten etap. Albo nie te leki jeszcze.
Mówił, że ona cały czas jest kontaktowa, spokojnie leży, ma pamięć.

Temat umierania to tak jakby mam obczajony bo sama przeszłam przez to ze 3 razy.
Wiem jak zmieniają się wtedy priorytety.
Jednak zawsze może nas coś zaskoczyć. Ludzie są różni.

Zdesperowany ...

W ostatnich kilku latach musiałam zmierzyć się z taką sytuacją kilkakrotnie.
Nie miałam oporów, by iść i właściwie pożegnać się z kimś, kto był kiedyś dla
mnie ważną osobą.
Po śmierci mojej córki /*6lat/, z którą właściwie żegnałam się dość długo,
żegnałam Panią Zosię, którą opiekowałam się przez rok, moją przyjaciółkę,
z którą nie widziałam się kilka lat z powodu Jej wobec mnie złego zachowania,
inną dobrą znajomą i matką mojej wychowanki.
Poza Panią Zosią, która umarła na starość w 2 dni po mojej wizycie, a żegnała
mnie silnym przytuleniem do siebie, wszystkie były rakowe.
Gdy szłam do nich, serce mi kołatało,  ale gdy weszłam wszystko odchodziło,
rozmowa sama się układała. Z żadną nie udawałam, nie pocieszałam, nie
mamiłam, odpowiadałam szczerze, na zadawane mi pytania, a gdy żegnałam
się z nimi obie wiedziałyśmy, że to ostatnie pożegnanie, do tego nie potrzeba słów.
Przyznam, że miałam ciut oporów by iść do mojej przyjaciółki, która bardzo mnie zraniła, ale zaraz przywoływałam nasze dobre lata. I dobrze, że poszłam, bo Ona
bardzo na mnie czekała, przepraszała mnie za "tamto" a ja zupełnie szczerze przytuliłam ją zapewniając, że nigdy nie miałam lepszej przyjaciółki, i że dawno jej wybaczyłam.
Obie chyba czułyśmy ogromną ulgę, a w tydzień potem odeszła. Gdybym nie
zdążyła, to z pewnością miałabym ogromne wyrzuty sumienia.

Farmer
miałam napisać to, co już zostało napisane.
Dodam tylko, że może tej kobiecie jest potrzebne takie spotkanie?
No i Ty nie będziesz musiała bić się z własnym sumieniem.
Wizyta ta nie musi być długa i myślę, że wyczujesz moment, iż czas ją skończyć.
Pozdrawiam

A czy potrzebne jest @Kleomie?

Bardzo odważne twierdzenie. Zwłaszcza, że wypowiedziane w stosunku do osoby, w sytuacji, w której obcej osobie nic nie jest winna. Czy @Kleoma powinna być przy koleżance, czy może być przy koleżance jeśli uzna to za stosowne?

Takim samym prawem jakim Ty wypowiadasz swoje twierdzenia o sumieniu innych.  Takim samym jakim Ty oceniasz cudze sumienie. To @Kleoma wie czy będzie musiała bić się ze swoim sumieniem, czy nie.

Mniejszą impertynencją byłoby o to zapytać @Kleomę.

A "Amen" to sobie zostaw na zakończenie hipokryzji w innym miejscu.

jedź zobacz quora są tematy na to
mów to co chcesz aby ta osoba zapamiętała i żebyś ją tak zapamiętała
nie osądzaj takiej osoby, jej spojrzenie na świat jest teraz zupełnie inne

Normalne jest że ludzie uczą się tego etapu, to bardzo ważna lekcja
może najważniejsza

Dobrze zrobiłaś, że pojechałaś?

To co tam zastałam jest tak niewiarygodne, że nie będę tego opisywać bo trudno w coś takiego uwierzyć.
Chodzi o powód dla którego ja i inne osoby zostały zaproszone.

Jadąc tam, bałam się tego, że po kilku zdaniach zapadnie cisza.
I chora będzie myślała sobie, ze ją lekceważę.
Wprawdzie pocieszało mnie to co napisała Wielokropek, ze wystarczy siedzieć i trzymać za rękę. ale tak do końca nie byłam przekonana czy to wystarczy, jak ona to odbierze.
Czy nie będzie to dla niej znak, że jest z nią już tak źle, że nawet słów brak. I pogrąży się w jeszcze większej rozpaczy, że już musi opuścić ten świat.
Bo tak mi się wydawało,  ze jest zrozpaczona umierać nie mając jeszcze 50- ki.
Wygląda bardzo źle, nie do poznania.
Ręki do trzymania nie było na wierzchu.
Było jej zimno, mimo, ze w pokoju było gorąco nawet, więc była nakryta  pod brodę kołdrami i kilkoma kocami i miała zimowa czapkę założoną.
Opowiedziała mi o chorobie, dała do przeczytania dokumentację lekarską, wypisy ze szpitali. Popsioczyła na lekarzy, pielęgniarki, komisje od przyznawania renty, Urzędników ZUS, rząd obecny, poprzedni, sąsiadów i parę innych rzeczy. Gdy słabła i potrzebowała chwili wytchnienia to głos zabierała siedząca przy niej ciotka, która się nią opiekuje wraz z mężem.
Nie musiałam nic mówić bo one nadawały na przemian.
Jedynie pytała mnie o losy koleżanek z tamtej pracy. Pamiętała wszystkie nazwiska.
Była chyba rozczarowana tym, ze ja już od kilku lat tam nie pracuję i nie mam kontaktu z nimi.
Potem do rozmowy dołączył jeszcze mąż.
I zaczął się komediodramat.
Byłam tam ponad godzinę.
Nie żałuję, ze pojechałam.
Bo gdybym nie pojechała to miałabym zupełnie inne wyobrażenie  a i świadomość, że czegoś co powinnam nie wykonałam.

Niesamowite, jak ona żyła jeszcze tamtą pracą i koleżankami. A co do tych urzędników i lekarzy to chętnie przyznałabym jej rację, choć wiem, że byłoby niesprawiedliwe wobec tych ludzi, którzy w swojej pracy dają z siebie wszystko.