Potrzebuję rady! Czuję się samotna w trójkącie - ja, on i komputer - Netkobiety.pl

Myślę, że warto zastanowić się nad tym, czego potrzebujesz od związku i porównać to z tym, co dostajesz.

Ale jeszcze zanim to zrobisz, to sprawdzić tak na serio, poważnie potraktować to pytanie, jakie masz oczekiwania od związku. Co Tobie ma dać? Jakie potrzeby spełniać? Co chcesz, żeby się działo, co sprawi, że poczujesz, że to jest to, to jest relacja partnerska, to jest osoba, z którą chce być. I zostaw te naczynia w spokoju, bo nie chodzi mi o zachowania, które dana osoba przejawia, tylko o postawy. To nie jest pytanie na które można odpowiedzieć "chcę, żeby podzielił się obowiązkami na pół" bo to mit i zawsze ktoś będzie uważał, że zrobił więcej - równia pochyła. Chodzi o to, jak mają wyglądać wasze relacje, jakie postawy i uczucia mają w nich być?

Jest taki cudowny tekst, "Gdy ludzie dobrze ze sobą żyją, naczynia same się zmywają. Ale to rzadkość" polecam go przeczytać i pod tym kątem spojrzeć na swoje potrzeby i na ten związek.

Stawiasz się w pozycji konkurencji z jego komputerem, z jego matką, z jego przyzwyczajeniami, potrzebami snu i odpoczynku. Już na starcie jesteś na straconej pozycji, bo on z grami, matką, swoimi przyzwyczajeniam i potrzebą odpoczynku czy snu jest dłuuuugo więcej niż z Tobą. I Twoje oczekiwanie, że on zmieni te rzeczy, jest po prostu nierealistyczne.

Jak już zaakceptujesz, że wzięłaś sobie takiego człowieka, dla którego ważne są gry, sen, relaks i matka, który ma dziwne rozkminy przy napojach i pewnie jest nieśmiały w sytuacji, kiedy ma o coś poprosić w sklepie (znam to bardzo dobrze!), to wtedy się zastanów, co sprawi, że będziesz przy nim szczęśliwa, bez proszenia go o rezygnację z tego, kim on jest.

Sądzę, że warto wziąć pod uwagę, że ta akceptacja może nigdy nie nastąpić, bo Autorka "wzięła sobie" nie tego konkretnego człowieka, z jego wadami i hierarchią życiowych priorytetów, ale wyobrażenie o nim, a to wyglądało diametralnie inaczej niż pokazała rzeczywistość. W tej sytuacji bycie szczęśliwą może być zwyczajnie niemożliwe.

Myślę, że Twojemu facetowi jest bardzo wygodnie z Tobą. Szczególnie w dzisiejszym świecie, gdzie wiele osób ma spore wymagania wobec związku i to już nie te czasy, że chłopu wystarczy by baba jako tako gotowała, a babie, żeby chłop nie pił i nie bił. Chłopak ma posprzątane, ugotowane. Może sobie do woli pykać w gierki i nikt mu głowy nie suszy. Ogólnie obowiązków nie ma. Nie musi rozmawiać z ludźmi, nie musi mierzyć się z problemami swojego introwertyzmu (bo introwertykiem ewidentnie jest). Pracę jakąś tam ma, o dziewczynę troszczyć się nie musi, z żalami może zawsze przyjść do mamci. Żyć nie umierać. Pytanie, czego Ty oczekujesz od związku. Jeżeli myślisz o przyszłości, to zapewne wyobrażasz sobie, że on się zmieni. To jest bardzo optymistyczna wersja. A co jeśli się nie zmieni? Pomyśl, że Wasze życie wygląda tak samo, ale Ty masz już 35 czy 40 lat. I jeszcze nie daj Boże macie dziecko, którym zajmujesz się tylko Ty.

Czy wrócić do domu rodzinnego "na jakiś czas"? Oczywiście, że nie. Przecież Ty tam mieszkasz. Dlaczego Ty masz się wynosić? Poza tym, co to da? Wrócisz z nową nadzieją, a potem będzie to samo. Co ma zmienić rozłąka? Spróbuj szczerej rozmowy, może terapii. A jak nic nie przyniesie efektu, to sorry, ale rozwiązaniem nie jest zabawa w kotka i myszkę, ale podjęcie dojrzałej decyzji o rozstaniu.

A ja nie radze jak poprzednicy kopniaka dawać. Mówisz, że nie możesz udawać obojętnej. Co świadczy o głębokim uczuciu, jakim dążysz tego człowieka. Uczucia są niestety ślepe.
Postaraj się odłożyć je na bok. Popatrz na niego sprawiedliwie i odpowiedz na pytanie, czy chcesz z kimś takim spędzić resztą swojego życia. To nie jest jego wina, że został tak ukształtowany. Ale też nie możesz tracić swojego życia, na płaczu, domaganiu się jego uwagi, czy pomocy. On tego nie umie dać.

Jeśli chodzi o mieszkanie, zaproponował mi je, bo nie chciał, żebym spędzała czas ze swoją matką, która jest wdową i na dzień dzisiejszy mieszka sama w wielkim domu. Moja matka poświęciła na mnie sporo czasu, bo bylam dzieckiem z niedosłuchem (w zasadzie jestem, bo to choroba nieuleczalna) oraz nie mówiłam do 6 roku życia - to, że jestem teraz taka samodzielna zawdzięczam jej, więc kiedy ona potrzebowała rozmowy chciałam być przy niej. Teraz widzę jaka hipokryzja płynie z jego strony, patrząc na jego stosunki z matką. I tak coraz bardziej widzę, jak ma w dupie moją rodzinę. O to miałam żal do niego w Sylwestra, kiedy nie chciał iść ze mną do mojej rodziny, bo on nie ma z nimi tematu. A ja chciałam, żeby było sprawiedliwie, bo większość czasu w święta spędziłam u niego. Na jego zaczepkę odpowiedziałam, że ja chcę, żeby mu było miło, dlatego spędziłam czas w święta z jego rodziną, a tematu z jego siostrami i matką też nie mam, mimo, że sprawiam pozory - wszystko po to, żeby mu było miło. Standardowo odpowiedział mi milczeniem. Kiedy moja mama znalazła się przed świętami w szpitalu, a z naszego mieszkania jest blisko, to żeby mojej matce było miło podeszłam po prostu do okna, żeby jej pomachać, on nigdy nie chciał iść, żeby po prostu się przejść. Widzę, że jest leniem.
Potrafił być śmiały w sprawach łóżkowych bardzo szybko - więc nieśmiały raczej nie jest.
Na dziś czuję się oszukana, gdy go poznawałam udawał zupełnie kogoś innego i w kimś takim się zakochałam. I mimo, że mam w sobie uczucia do niego, jeśli trzeba będzie, odejdę. Napisałam tu o poradę, bo kiedy rozmawiam z siostrą, to nic mi nie radziła, mama radzi, żeby tego nie ciągnąć póki jeszcze mogę, przyjaciółka, żebym ratowała. Czasem warto spytać się jeszcze obcych. Za każdą poradę serdecznie dziękuję. Czeka mnie dziś szczera rozmowa i raczej pakowanie po niej, bo nie ukrywam, skoro to jest jego prawdziwa twarz, to tej twarzy nie uda mi się zaakceptować. Nikt nie jest bez wad, ale szukam kogoś, kto jest jego odwrotnością, w kim będę mieć siłę i oparcie, i najważniejsze dla mnie, żeby nie był leniwy - tego u nikogo nie potrafię zaakceptować. Ja zdaję sobie z tego sprawę, że każdy potrzebuje resetu, ale skoro jest się w związku to można zrelaksować się razem, nic nie robiąc czy oglądając coś na co oboje mamy ochotę (bo ostatnio wybrał taki film, którego nie chciałam, jakby na złość, tak to odebrałam).

Hmm jak rozumiem w ogóle  nie spędzacie ze  sobą  czasu bo on gra?
Proponowałas może wspólne spedzenie czasu  poza kanapa?
Może to jest tak,  że on gra bo nie ma co innego ciekawszego do zajęcia,  wybacz ale ja też bym nie chciała siedzieć na kanapie by oglądać filmy i seriale. Postaraj się wyjść z inicjatywą  by urozmaicić  Wasze życie.  Jeśli to nie przyniesie  efektu,  to cóż,  sama wiesz już co.  Natomiast  spróbuj spojrzeć na sprawę z Jego punktu widzenia.
Oczywiście  lenistwa  nie usprawiedliwiam w ten sposób,  ani braku dojrzałości

Rozumiem,  czyli po prostu to dzieciak i leń.  Daj znać co wynikało z rozmowy

Kiedy on proponuje granie na konsoli, bo znalazł grę dla dwóch i chciałby spróbować, to się zgadzam, nawet jeśli nie mam wtedy ochoty na takie spędzenie czasu. Ale tak, już niejednokrotnie mówiłam mu, że Ty nic nie lubisz, co ja lubię i na odwrót. I żebym nie próbowałam nie szukać czegoś wspólnego, bo próbowałam, ale wyszło, jak widać.