O byłych? Po co? - Netkobiety.pl

Sewerynie kobieca miłość, to wirowanie wokół faceta. Facet jest w środeczku jak podczas seksu. Wygląda na to, że jej miłość w stosunku do Ciebie nie jest na takim etapie. Dlatego ona wiruje jeszcze poza Tobą.

Dziękuję za obie odpowiedzi! I to z dwóch stron widzenia

Prego - zdaję sobie sprawę, że do pewnych rzeczy trzeba czasu, jestem już po paroletnim związku. Nie uważasz jednak, że na tego rodzaju wytrychy czas może być na początku znajomości, a nie po jej jednak konkretnym rozwinięciu? Dużo jednak - i tu miałbyś rację - może robić fakt, że kiedyś faktycznie została skrzywdzona emocjonalnie, co wynikło z jednej z naszych rozmów. Czyli co - nie poradziła sobie z tym? Akurat nie do tego wątku powraca.

Adiafora - jak wyżej wspomniałem, jedna taka rozmowa się odbyła. Jeśli jednak jest to dalsze sięganie w przeszłość (mniej lub bardziej prawdziwe - inna moja była kobieta przy podobnym zachowaniu po bezpośrednim pytaniu przyznała się, że sporo naciąga), to może to być niepokojące. Ja tej zazdrości nie chcę okazywać, bo nie czuję takiej potrzeby. Może ważna będzie informacja, że moja pani jest z, hm, dość trudnej rodziny? Wiesz, obawiam się, że w takiej sytuacji to może być błędne koło. Bo nie zamierzam zmieniać zachowania pod czyjeś oczekiwanie.

CZuje się swobodnie z Tobą, czuje że może o tym mówić, zaufała Ci. Chce Cię sobą zainteresować. To jej historia, w której byli meżczyźni.

Właśnie dlatego Ci zaufała, bo myślała, że nie będziesz tego psychologicznie rozkminiał.

Czyli chcesz to ukrócić... czyli chcesz aby nie była sobą... pewnie w końcu to zrozumie, że nie wolno Ci wszystkiego móœić, nei wolno się odsłonić. Czyli nie może być sobą przy Tobie. Sam do tego celu idziesz. Szkoda...

Adiafora - dokładnie, nic nie dzieje się bez powodu. Zapewne to mnie skłoniło po praz pierwszy w życiu do założenia wątku na takim forum i poruszenia tego, a nie innego tematu. Bo mi właśnie zależy Tylko że wolę to okazywać to poprzez czyny, a nie słowa. I w jej trudnej - było, nie było - życiowej sytuacji naprawdę staram się okazywać wyrazy uznania przede wszystkim dla tego, co robi. A robi naprawdę dużo i to dla mnie jest ważne. Staram się wspierać dobrym słowem. Tanich zagrywek - przepraszam, jako facet nie akceptuję, bo uważam to za dość dziecinne.

Gary - czyli co, mam dopytywać za każdym razem? Nawiązywać do każdego wątku? Milczeć, lub mówić ,,aha, to jak to było"? Nie mam do tego głowy szczerze mówiąc, bo siedzi mi na niej wiele innych spraw. Nie zrozum mnie źle, ale w takiej sytuacji prowadzi to do rozmowy, w której mam być niemal terapeutą. I to nie jest kwestia dowolności bycia sobą - bo będąc naprawdę sobą wiesz, że nie możesz obarczać całkowicie swoimi problemami i wspomnieniami drugiej osoby. To jest po prostu niedojrzałe.

Skąd taki wniosek? Jak mówi, to chyba nie jest dla Ciebie wielkim bólem jej wysłuchać?

Nie trzeba...

Ja przyjmuję wszystko. Nie cierpię i w rolę terapeuty nie wchodzę. Czasami pomagam jak ktoś chce słuchać -- jak dobry ratownik, czyli taki który ratuje topiącego, a nie topi się razem z nim w ramach współczucia i solidarności.