Brzydzę się nim - Netkobiety.pl

w-dziewczyna napisał/a:

Cześć wszystkim.
   Mam 20 lat, on 22. Jesteśmy razem od prawie 5 lat, czyli zaczęliśmy dość wcześnie. Napisałam strasznie długi post, ale stwierdziłam, że to było  kiedyś, więc nie ma znaczenia...
W wielkim skrócie on jako nastolatek był bardzo zaburzony psychicznie i jest do teraz. Robił mi potworne, potworne rzeczy, które nie mieszczą się w głowie. Co się zmieniło to moje nastawienie, przestałam być tylko dzieckiem a zaczęłam dorastać i nie umiał mi już wejść na głowę ani wciskać kitów. Po roku, dwóch, sytuacja się drastycznie zmieniła. Zauważyłam, że to jest bardzo toksyczny związek a on się nie nadaje na partnera na stałe, ale wciąż z nim byłam. Gdy było lepiej, myślałam o nim poważnie, gdy było gorzej - od razu kierowałam się do rozstania. Przez to sobie nie pozwalał tak bardzo jak na początku, cały czas mnie gonił; ja miałam pozycję osoby decydującej i cały czas z nim zrywałam.
   Czas mijał, próbowałam cały czas wszystko naprawić, ciągle coś było nie tak, ciągle były jakieś problemy. Wypruwałam sobie żyły, tłumaczyłam mu, a on się zachowywał jak dziecko we mgle które nic nie rozumie. Kłamał, manipulował, wszystko psuł do momentu aż mówiłam, że to koniec. Wtedy wpadał w histerie i mówił piękne rzeczy, obiecywał wszystko, tyle, że nic nigdy nie doszło do skutku. Ja przyjmowałam go znowu tłumacząc sobie, że to moja wina. Podczas kłótni nie raz mówiłam mu potworne rzeczy, pękałam, frustracja mnie przygniatała. Później miałam wyrzuty sumienia i chciałam sobie udowodnić, że jak się bardziej postaram to będzie lepiej.
  Cały ten czas to była męka, walka. Na przykład traktował mnie jak obiekt seksualny, nie istniało słowo nie, wielokrotnie sypiałam z nim dla spokoju, często czułam się prawie.. zgwałcona. Zajęło to 1,5 roku kłótni zanim do niego cokolwiek zaczęło docierać. Tłumaczyłam mu na wszystkie sposoby, że przez to niszczy nasz związek. Na spokojnie, krzycząc, milcząc, szukając metafor, robiąc wielogodzinne wykłady, tłumacząc. Mówił, że rozumie, a później znowu robił to samo. Takich rzeczy było wiele. Nie byłam dziewczyną idealną, też swoje narobiłam, raz spotkałam kogoś innego i zerwałam z moim zanim do czegokolwiek doszło. Tamtego też zostawiłam zanim do czegokolwiek doszło i wróciłam po tygodniu...
   
   Teraz po latach czuję całą sobą jak mam dość...Niby jakoś to było ale dla mnie to wszystko jest jedną wielką katastrofą. Zniszczona jest każda dziedzina wspólnego życia. Nie szanuję go, nie wierzę w jego słowa. Czuję, że zmarnowałam nawet nie czas - gdzieś mam czas, ale cały ten wysiłek emocjonalny... Tyle razy mnie zawiódł, wbił nóż w plecy, ośmieszył. Jest okropnie słaby emocjonalnie, kieruje się tylko emocjami a mnie to brzydzi. Nie ma żadnej godności i udowodnił to nie raz. Cieszą go moje porażki. Nie interesuje go nikt poza nim, jest potwornym emocjonalnym egoistą. Gdy stało się u mnie coś strasznego, nie dostałam za grosz wsparcia, a nawet drastycznie pogorszył sytuację i musiałam od niego uciekać. Przez tyle czasu próbowałam... A on tego nie widzi. Wg. niego między nami wszystko jest w porządku i nie widzi nic z tego co piszę! Kiedy pytam co mu we mnie nie pasuje, nie jest w stanie nic wymienić. Wcale nie chce, żeby było dobrze, a wystarczy żebym udawała. Dla mnie to jest zupełnie niepojęte! Trzyma się mnie pazurami i nie daje odejść, a ja coraz bardziej się nim brzydzę. Od zawsze miał podejście takie, że gdy już się godziłam wrócić, to nigdy więcej nie poruszał tematu. Zamiatał pod dywan i zostawiał. Kilka miesięcy temu coś pękło i zaczęłam się na to zgadzać... I dochodziłam do tego wszystkiego. Odsuwałam się coraz bardziej, przestałam lubić jego towarzystwo, unikałam spotkań, seksu.

   Od roku, dwóch przytył ok. 30 kg i tyje dalej, poinformował mnie, że to mój problem. Dziś w nocy po raz pierwszy jego dotyk i pocałunki mnie obrzydzały. Nienawidzę go całym sercem i o wszystko obwiniam a jednocześnie kocham. Gdy myślę o tym, że mam z nim zerwać i o tym jak miesiącami będzie mnie nachodził, to tracę siły. Nie wiem jak to zrobić. Wiem, że będę się wahać. Wiem, że będzie mi ciężko, że będzie błagał i obiecywał.

   Naprawdę go kocham ale mam już dość. Nie widzę żadnych szans. Dajcie mi siły, żeby to zrobić, bo znowu nie dam rady. Ciągle się oszukuję, że nagle chociaż zrozumie to wszystko. Żeby chociaż pojął jak ja widzę ten związek! Boję się życia samej.. boję się, że mnie namówi

Sugeruję dobrego psychologa...

Przykro mi, ale jeśli to jest w ogóle miłość, to toksyczna.
Powinnaś od niego odejść, bo ewidentnie bycie razem nie służy ani Tobie, ani jemu. Przecież sama to widzisz.

Ktoś wyżej sensownie zaproponował pomóc specjalisty, ale ja bym poszukała raczej dobrego terapeuty, nie psychologa. Nie ma co się obrażać, sama nie dasz sobie z tym rady, inaczej już dawno byś odeszła i zaczęła normalnie żyć.

Cyngli napisał/a:

Przykro mi, ale jeśli to jest w ogóle miłość, to toksyczna.
Powinnaś od niego odejść, bo ewidentnie bycie razem nie służy ani Tobie, ani jemu. Przecież sama to widzisz.

Ktoś wyżej sensownie zaproponował pomóc specjalisty, ale ja bym poszukała raczej dobrego terapeuty, nie psychologa. Nie ma co się obrażać, sama nie dasz sobie z tym rady, inaczej już dawno byś odeszła i zaczęła normalnie żyć.

Dziwne, że wydaje mi się, że tym razem dam radę? Ta nienawiść zawarta w poście zrodziła się w ciągu ostatnich 3 dni, dlatego wydaje mi się, że coś pękło.
Chcę tylko poczekać aż święta miną

w-dziewczyna napisał/a:

Cyngli napisał/a:

Przykro mi, ale jeśli to jest w ogóle miłość, to toksyczna.
Powinnaś od niego odejść, bo ewidentnie bycie razem nie służy ani Tobie, ani jemu. Przecież sama to widzisz.

Ktoś wyżej sensownie zaproponował pomóc specjalisty, ale ja bym poszukała raczej dobrego terapeuty, nie psychologa. Nie ma co się obrażać, sama nie dasz sobie z tym rady, inaczej już dawno byś odeszła i zaczęła normalnie żyć.

Dziwne, że wydaje mi się, że tym razem dam radę? Ta nienawiść zawarta w poście zrodziła się w ciągu ostatnich 3 dni, dlatego wydaje mi się, że coś pękło.
Chcę tylko poczekać aż święta miną

To już Ty sama wiesz najlepiej, czy dasz radę...

w-dziewczyna napisał/a:

   
   Teraz po latach czuję całą sobą jak mam dość...Niby jakoś to było ale dla mnie to wszystko jest jedną wielką katastrofą. Zniszczona jest każda dziedzina wspólnego życia. Nie szanuję go, nie wierzę w jego słowa. Czuję, że zmarnowałam nawet nie czas - gdzieś mam czas, ale cały ten wysiłek emocjonalny... Tyle razy mnie zawiódł, wbił nóż w plecy, ośmieszył. Jest okropnie słaby emocjonalnie, kieruje się tylko emocjami a mnie to brzydzi. Nie ma żadnej godności i udowodnił to nie raz. Cieszą go moje porażki. Nie interesuje go nikt poza nim, jest potwornym emocjonalnym egoistą. Gdy stało się u mnie coś strasznego, nie dostałam za grosz wsparcia, a nawet drastycznie pogorszył sytuację i musiałam od niego uciekać. Przez tyle czasu próbowałam... A on tego nie widzi. Wg. niego między nami wszystko jest w porządku i nie widzi nic z tego co piszę! Kiedy pytam co mu we mnie nie pasuje, nie jest w stanie nic wymienić. Wcale nie chce, żeby było dobrze, a wystarczy żebym udawała. Dla mnie to jest zupełnie niepojęte! Trzyma się mnie pazurami i nie daje odejść, a ja coraz bardziej się nim brzydzę. Od zawsze miał podejście takie, że gdy już się godziłam wrócić, to nigdy więcej nie poruszał tematu. Zamiatał pod dywan i zostawiał. Kilka miesięcy temu coś pękło i zaczęłam się na to zgadzać... I dochodziłam do tego wszystkiego. Odsuwałam się coraz bardziej, przestałam lubić jego towarzystwo, unikałam spotkań, seksu.

Sugestia udania się na terapię jest jak najbardziej na miejscu. Współtworzysz opisaną wyżej patologię. Gdyby nie Twój chętny udział w niej, nie byłoby tego. Wkładasz rękę do ognia i się parzysz. Dziwisz się za każdym razem, że ręka uległa oparzeniu. Za każdym razem jednak wkładasz ją ponownie i chcesz utrzymać w ogniu, chcesz żeby nawet nie drgnęła. A tu, o! Oparzenie! Jak to?! Dziwne! Przecież chcę trzymać rękę w ogniu, więc czemu ten ogień mnie parzy! Nie powinien, bo przecież ja chcę! I wkładasz rękę do ognia, żeby znowu się zdziwić oparzeniu i zdziwić tym, że ogien nie rozumie.
Gdyby nie było Twojej chęci istnienia w takiej właśnie relacji, to on mógłby na rzęsach stawać, a i tak nie zdecydowałabyś się na powrót. Jednak za każdym razem decydujesz się i to nie dlatego, że on tak ładnie prosi, ale dlatego, że chcesz wrócić. Wracasz też nie dlatego, że kochasz. Co innego niż miłość Cię popycha do takiego związku, ale tego nie dostrzegasz. Właśnie dlatego, że nie chcesz tego widzieć i dlatego, że nie chcesz dostrzec własnego udziału w tworzeniu toksycznego związku i własnej chęci w jego trwaniu potrzebny jest Ci terapeuta. Dopóki nie dojdziesz do tego co naprawdę pcha Cię do powrotów, to będziesz wracać, czy to do relacji z nim, czy też z innym „ogniem”. Koło się będzie toczyć.

w-dziewczyna napisał/a:

Czy możliwe jest, że skoro papierosy rzuciłam z dnia na dzień, podejmując ostrą decyzję, to z nim też mi się uda?

Tak, uda się... zerwać z nim, ale nie ze swoimi deficytami, które pchają Cię do takiego rodzaju relacji. Z nimi nie zerwiesz ot tak, bo nawet nie do końca zdajesz sobie sprawę z czym masz zerwać, nie dostrzegasz ich wyraźnie. Sugerujesz lęk przed samotnością, ale ten lęk też się skądś bierze. Nie jest powodem samym w sobie. Raczej szukałabym źródła we wzorcach wyniesionych z domu, w relacjach z rodzicami.
Potrzeba więcej samoświadomości, zdawania sobie sprawy z mechanizmów popychających Twoje dotychczasowe zachowanie, tak abyś widziała wyraźnie ogień, widziała swoją chęć włożenia do niego ręki, ale żebyś w tym momencie podjęła świadomą decyzję: stop, nie chcę tego dla siebie. To pierwszy krok, po którym nastąpią dalsze tym razem w kierunku zbudowania zdrowych relacji.