Straciłem zaufanie - Netkobiety.pl

Jaki był powód ?
Co się wydarzyło ? Co zrobiłeś konkretnie ?

Stałeś się? A może wreszcie przestałeś grać i pokazałeś się jej w pełnej, 'domowej' krasie?

Czyli lekceważyłeś ją i jej potrzeby, szacunek też poszedł na długi spacer.

Co z owego zrozumienia wynika? Co z tego wynika dla dziewczyny? Jaką dasz jej gwarancję, iż nie zrobisz 'powtórki z rozrywki' (wszelkie zapewnienie typu 'zrozumiałem', 'obiecuję', 'nigdy więcej' daruj sobie)?
Poza tym co zrozumiałeś? Wcześniej nie wiedziałeś, że lekceważenie partnera, brak szacunku i miłości nie jest budulcem związku?

Są tu i panowie, ale chyba nie pomogą po takim wstępie

Zależy z jakiego powodu straciłeś zaufanie. Co znaczy "innym człowiekiem" albo "żyłem, jak żyłem" Rozumiałeś, że Cię kocha, więc pozwalałeś sobie z tej pewności na więcej. Na co? Na zdrady? Spotykanie się z innymi? Pisanie z nimi?

U mnie oprócz zdrady/ pisania z inną można stracić zaufanie po jakiś potężnym kłamstwie. Raczej po niczym innym, bo chwilowe zaniedbywanie jej przecież nie prowadzi do utraty zaufania. Musisz jasno sprecyzować powód, a zobaczymy, jak bardzo nawaliłeś i czy jest szansa na odzyskanie zaufania, poradzimy, co robić, czy same dałybyśmy szansę.

Więc to, o czym piszesz, nie jest utratą zaufania, które bardzo ciężko odzyskać, ale jest to u niej poczucie braku wsparcia. A to zupełnie co innego.

Zadaj sobie lepiej pytanie, czemu ją lekceważyłeś. Nie umiałeś okazać wsparcia? Przerosło Cię to? Coś innego było ważniejsze? Nie zależało Ci aż tak bardzo? Po prostu masz olewczy  stosunek do życia i ludzi? Jak znajdziesz w sobie powód takiego zachowania, to będziesz mógł nad tym popracować. Niektóre powody da się zmienić, np. uczyć się okazywać wsparcie, wybrać na przyszłość, co jest ważniejsze. Ale jak masz ogólny olewczy stosunek do ludzi (taką osobowość, są tacy ludzie, że na nikim i niczym im tak naprawdę nie zależy) albo jak ogólnie mało Ci na niej tak naprawdę zależy, to może być ciężko. Osobiście stawiam na to, że trochę przerosła Cię jej miłość, nie umiałeś zachować się, gdy były problemy, okazać współczucia i wsparcia, więc łatwiej było "uciec".

Hmm, zmieniłeś się? A jaki tak naprawdę byłeś przed związkiem z nią? Zawsze taki poważny, czy raczej mniej? Nie zmieniaj przede wszystkim tego, jaki jesteś w głębi siebie. To się nie uda, będziesz się męczył udawaniem, a nie o to chodzi. Jak ona chciała z Tobą być, to powinna Cię akceptować. Jak nie akceptuje i ma inne oczekiwania co do osobowości chłopaka, to powinna z kimś innym się spotykać. Bo człowiek powinien zauważać swoje duże błędy i wady, starać się ulepszać itd. Ale nie zmieniać i to na siłę, pod kogoś. Z tego co piszesz, to dbałeś o nią. I jedynym problemem było, że dużo mówiłeś? Albo że nie okazałeś wsparcia? I już od razu zrywa. To w takim sama jest niedojrzała, bo jak w związku występuje problem, to trzeba o tym problemie wprost pogadać, wyrazić swoje uczucia i wątpliwości. Tak, byś mógł zauważyć swoje ewentualne złe postępowanie i je poprawić. A nie tak od razu zrywać. Szczerze? To błahy powód i gdybym kogoś kochała, nie zerwałabym z tego powodu. Jedynie rozmawiałabym na ten temat, sygnalizowałabym, czego mi brakuje. Chyba,  że to miała być terapia wstrząsowa. Teraz jeszcze lecisz do niej, ale żeby się kiedyś dziewczyna nie zdziwiła, gdy za którymś takim posunięciem powiesz "to ok" i pójdziesz sobie na zawsze. Bo zrywanie/straszenie zerwaniem, gdy się rzekomo kocha, żeby uzyskać coś dla siebie, zmienić kogoś na siłę, to czysta manipulacja

I właśnie, co masz na myśli, mówiąc problemy? Jakiej wagi były? Duże, czy to np. że do kina nie chciałeś z nią pójść i czuje się przez to opuszczona?

Zawsze jest tak, że komuś zależy bardziej i ta "gra" polega na tym, żeby nie ustawić się w pozycji podnóżka, a Ty to właśnie robisz. Ok, trzeba wspierać dziewczynę w trudnych chwilach. Ale Ty starałeś się o nią (kwiaty, wycieczki itd.).Więc czego jej brakuje? rozmów (a podobno "za dużo" gadałeś). Zainteresowania problemami? Ale jakimi? Ktoś jej zmarł w rodzinie, straciła pracę, choruje na coś i zostawiłeś ją z tym samą? Czy o co chodzi? Bo może wymyśla błahe sprawy, zrywa pod byle pretekstem po to, żebyś się bał i skakał koło niej.. już masz nastawienie, że to TY masz się bardziej starać, TY masz zabiegać, Ty masz walczyć.. i odpokutować.. winy? A ona coś musi, czy tylko łaskawie daje lub nie zgodę na to nadskakiwanie? I od tego, jak bardzo będziesz się starał, będzie zależało, czy łaskawie pozwoli Ci się starać dalej, czy pozbędzie się Ciebie przy pierwszej okazji? Choć bądź spokojny, nie pozbędzie się. To tylko miało Cię nastraszyć i zmusić do naskakiwania. Jakby serio chciała zerwać, to miałaby powód, urwałaby kontakt, a Wy macie kontakt i ona mówi, że wciąż kocha. Bo chce, żebyś miał nadzieję i walczył. W super pozycji się ustawiła, ale wiesz, w związku powinna być równowaga. Powinno się dawać tylko tyle, ile się otrzymuje w zamian.
Nie zraniłeś jej chłopie, bo jej nie uderzyłeś, nie zdradziłeś, nie zostawiłeś. Nie dawaj sobie wmawiać rzeczy, których nie ma. Jak coś jej nie pasuje w zachowaniu, to niech konkretne przykłady Ci poda, a nie, że powie enigmatycznie.

"No i pewnego dnia, powiedziałem totalną głupotę" co to za głupota była? Dla mnie to dziwne, bo piszesz z sensem i żadnych głupot, co jej powiedziałeś, że musiała aż zerwać? co to za "pieprzenie bez sensu"?? O czym wtedy mówisz? Wyrażasz, co czujesz, co masz na myśli, a ona to nazywa pieprzeniem bez sensu?

Łzy dziewczyny przy chłopaku to też manipulacja. Ja nigdy nie płakałam przy nikim, choćby nie wiem jak było mi przykro i chociaż mogłam to zrobić. Ona chciała w ten sposób coś uzyskać. Dzieci też płaczą w sklepie, żeby uzyskać od rodziców to, co chcą dostać... Pamiętaj, że prawdziwie smutni ludzie płaczą w samotności lub nocą, a nie na pokaz.

Poczekaj, czyli coś zostało przez nią źle zrozumiane (Twoje zachowanie lub kogoś innego), strzelała focha, a potem miała pretensje, że nie dajesz jej wsparcia w tych "trudnych chwilach"? Tak z ciekawości, ile ona ma lat? A ile Ty? Bo mi paniujesz, czuję się staro, a może niedużo młodszy jesteś

No chyba raczej dość chwiejna emocjonalnie, miewa humory i coś dziwnego jest, że Ty się aż boisz zrobić jeden nieuważny krok, bo wybuchnie. Jesteś w stanie wyobrazić sobie takie coś za 20 lat, w małżeństwie, kiedy będziecie mieszkać razem, a ona takie humorki i obrażanie się będzie Ci fundowała codziennie, za byle co? Jak takie coś Ci odpowiada, to ok, ale miej świadomość, że tak zapewne będzie, bo teraz to nie wiem, czy wybiegasz myślami tak daleko w przyszłość.

Co sprawiło, że na początku byłeś inny? Chęć zdobycia jej?

Co do udowadniania jej, że Ci zależy- myślę, że jest szansa. Byłeś u psychologa, chcesz pracować nad sobą, a to się ceni. Boję się tylko, że ta "zmiana" będzie Cię męczyć po jakimś czasie, bo jednak warto być przede wszystkim sobą, a czy po zmianie będziesz sobą i będziesz szczęśliwy? Sam musisz na to pytanie sobie odpowiedzieć.

I dąż do równowagi w okazywaniu uczuć. Ok, teraz możesz zabiegać więcej przez jakiś czas, ale żeby nie zostało tak na stałe, że tylko Ty będziesz zabiegać. Bo na razie to wygląda u Was jak w bajce: http://wiersze.juniora.pl/brzechwa/brzechwa_zk6.html tyle że małżeństwo to u Was zaangażowanie danej osoby w związek i starania.

Ale po co tak powiedziałeś? O uwagę Ci chodziło? Chyba ją miałeś, skoro, jak sam piszesz, że nieprawdą było, że się Tobą nie interesuje. Zezłościłeś się o coś? Byłeś zazdrosny i dlatego tak powiedziałeś?

Eeee, bez przesady, miesiąc dwa i się przeprosi

Mówiłeś, że ranią Cię takie oskarżenia, gdy coś przekręci i źle zrozumie? Musisz jej wyrażać, co Cię boli, co Ci nie pasuje, co Cię rani. Ona musi mieć świadomość, że pewne zachowania powinna przemyśleć.

To mi nie paniuj ciągle, bo jestem młodsza od Ciebie i dziwnie to wygląda

To powiedz jej to i powoli, acz wytrwale i systematycznie dąż do powrotu. Pomyśl, że to początek i że od nowa do obcej osoby startujesz i zachowuj się podobnie.

No tak, zdecydowanie trzeba się okiełznać z wiekiem
Jak wiesz, co jest dla Ciebie ważne, masz cel, to nie zrażaj się, ale działaj. Tylko na przyszłość pamiętaj, że nic nie ma na zawsze. O związek trzeba dbać cały czas, bo inaczej rozpadnie się max do 2 lat.

A jak długo byliście razem?  To zauroczenie zawraca w głowie, miłość pojawia się z czasem, w codzienności, to chęć dobra dla drugiej osoby. Może i miłość, ale musisz tak to jej okazywać, że to miłość.

Aaa, spoko, mówi się tak zawsze, choćby wewnątrz siebie skakała z radości i chęci powrotu. Chce wrócić, ale nie chce tego zrobić "za łatwo", chce trochę Cię przetrzymać, żeby jak najwięcej zmian i starań uzyskać. No ale bądź dobrej myśli. Gdyby w ogóle nie chciała, nie robiłaby Ci żadnej nadziei.
To nie jest wielki uraz, pewnie było kilka momentów, które ona wyolbrzymiła po części, trochę emocjonalnie zerwała, może myślała, że nic do niej nie czujesz, ale wyjaśniaj, staraj się zmienić te rzeczy, które sam możesz przepracować, ale jej też powiedz, żeby popracowała nad sobą (nad tym rozchwianiem i wyolbrzymianiem).

best, brzmisz jak "kopia" mojego znajomego : ). Jeszcze powiedz, że masz na imię S, a dziewczyna, o której jest wątek K ; D.

to cieszę się
z tego i z tego

To daj jej trochę odetchnąć, nie zasypuj jej wiadomościami, ale jednocześnie żeby miała świadomość, że Ci zależy, więc nie rób tak, że nie będziesz pisać nic. Przypomnij sobie początek znajomości po prostu

to dobrze wróży. Myślę, że jak ona kocha, tak jak mówi, to prędzej czy później się zejdziecie, zwłaszcza, że zrozumiałeś błędy i starasz się zmienić na lepsze.

no ale właśnie robi nadzieję przez takie niewykluczanie. I wie o tym, czyli chce, żebyś się wykazał. Rok związku, to jeszcze na tyle krótko, że miłość jej nie przeszła w przyzwyczajenie, a na tyle długo, że to nie pierwsza faza zauroczenia. Nie rozstaliście się z jakiś niewybaczalnych powodów, więc myślę, że będzie ok.

czemu mało? Wyjeżdżasz gdzieś za jakiś czas lub ona?

]
do całowania się nie bierz od razu bo tak na pierwszych randkach nie wypada Mówię, tak jak na początku rób.

hahah jak to czym? przerwałeś jej oglądanie meczu

Tak, na 100 % tak mam na imię, więc możesz Teraz to już nie te czasy, kiedy moja babcia w dniu własnego ślubu dowiedziała się, że jednak ma na imię Jaonna, a nie Janina teraz już nie ma ryzyka pomyłki

A nie ma za co

I rób tak dalej, cierpliwie, nie daj się wyprowadzić z równowagi. Może sprawdza Twoją cierpliwość i zmianę?

Uu, związek na odległość. Dużą? Od zawsze tak było i jakoś dawało radę? Żeby tylko nie było, że będziecie się rozmijać, podpytuj jakieś jej znajome, kiedy ona zamierza wracać do domu. Zeby nie było, że Ty będziesz w jeden weekend, a ona w następny.

Haha, o rany, chcesz mi powiedzieć, że wypomniałeś jej PMS??? Odważnie jeśli tak, to ciesz się, że to tylko zdenerwowanie no chyba że z innego powodu ma ciężkie dni, a głodnemu chleb na myśli

Też należałam do uczących się studentów, ale myślę, że na początku semestru nie będzie aż tak źle z tą nauką. No ale nie możesz też być napastliwy i nagle co chwilę chcieć spotkań, musisz dać jej trochę wytchnienia, niech przemyśli to i owo. Ważne, że na pewno będziecie się widywać, danie słowa to dużo, jeśli ktoś jest uczciwy. Tylko wiesz- subtelność i cierpliwość, ale też nie traktuj jej zupełnie jak koleżanki zwykłej. Jakieś subtelne aluzje możesz wtrącać od czasu do czasu.

haha, chłopie, to rozwaliłeś system, jeśli wprost napisałeś jej, że przez okres jest wkurzona odważny jesteś, naprawdę

No to ucz się trochę cierpliwości. Jak będziesz nad tym pracował, to ona na pewno zauważy. Myślę, że od czasu do czasy Ty powinieneś zaproponować spotkania, a od czasu do czasu powinieneś pozwolić na to jej. Daj jej też czas na zatęsknienie. Dobrze, że czujesz się lepiej, jakby co, to pisz tu na bieżąco, zawsze ktoś doradzi 

Postaw dziewczynie kawę z tiramisu

Haha, nie, bo przytyję

Ale nie Ty ciastko, tylko Ty dziewczynie ciastko... Mam was umówić? Na przykład jutro o 12-tej na rynku -- pasuje?

No nieeeee.... przecież bym Was krępował, a nie chcę być przyzwoitką Poza tym nawet nie wiem o czym ten wątek jest, a Wy macie swoje sprawy. Poza tym jesteście młodzi, a ja wiesz... już ponad setkę

Czyli nie macie tego samego rynku? A skąd wiesz?

Na razie czekam jak się wszystko rozwinie. Niech się na razie uspokoi, a potem zadzwonię do niej, lepiej chyba przez telefon niż pisaniem przez Facebook-a. Na razie wiem, że jest ciężko, bo to dopiero drugi tydzień mija, od kiedy się rozstaliśmy. Taka prawda, że mnie jeszcze traktuję jako człowieka, który nic nie zrozumiał. Choć mi wybaczyła, to ja nadal wiem swoje. Szkoda, że na razie mnie tak traktuję, ale daję radę. Kobietę mocno zawiodłem, a sam sobie jestem winny. Tak już niestety mam

I bardzo dobrze, cieszę się, że dobrze idzie, postępuj tak dalej, czynami pokaż, że Ci zależy, że się zmieniasz itd., a pewnie będzie ok

Po prostu chce, byś przemyślał, myśli, że to będzie dobre. Więc myśl, choć widzę, że już przemyślałeś tę sprawę Nie naciskaj na spotkanie, ale żeby jakiś tam kontakt był i wiesz, co to są przypadkowe spotkania i że ich tak naprawdę nie ma? przypadek to pojęcie względne i nieraz możesz ją przecież przypadkowo spotkać tu i ówdzie, skoro mieszkacie w tym samym mieście tylko oczywiście, nie za często, bo stałoby się to podejrzane I wtedy zdziwienie na twarzy, radość z przypadkowego spotkania, kilka miłych słów zamienionych i idziesz dalej, bo przecież to było przypadkowe spotkanie

no właśnie Stary, wszystko w swoim czasie jak nie mieszkacie w jednym mieście to trudno, pozostaje Ci czekać cierpliwie na kolejne spotkanie i przypominać o sobie od czasu do czasu jakąś wiadomością powodzenia

Wiem, zawsze to jest trudne, ale postaraj się zająć sobie czymś czas. I pomyśl, że ona prawdopodobnie czuje to samo

Czytam to i oczom nie wierzę!!!
Zacznijmy od początku: nie wytłumaczyłeś gdzie Ty do cholery jasnej popełniłeś błąd, że trzeba z Tobą zrywać i widywać się co trzy tygodnie jak z jakimś urzędnikiem państwowym???? Zrozum to człowieku, że to co Ty robiłeś, to są tylko drobne błędy, które się naprawia będąc w związku!

Druga sprawa: czemu masz ograniczać kontakt i robić coś wbrew sobie??? Jeśli jej na Tobie zależy i Cię naprawdę kocha, to każda wiadomość od Ciebie powinna ją cieszyć, powinna na nią czekać!

No i po trzecie: jak to pod koniec waszego związku wyglądało? To Ty się starałeś bardziej, czy ona? Bo to ważne.

Raz piszesz, że to ona od siebie więcej dawała, potem, że to Ty więcej czasu poświęcałeś.
Ja mam takie wrażenie, że to Ty jesteś bardziej zaangażowany, ona częściej się złościła na Ciebie, zwaliła wszystko na Ciebie, że miała do tego prawo, a Ty ślepo zakochany jej w to uwierzyłeś. Wyprowadź mnie z błędu, jeśli się mylę, proszę!

Myszeczka23
Zacznijmy od tego jak to w ogóle było na początku. Gdy się poznawaliśmy byłem innym człowiekiem niż teraz jestem. Była pełna powaga, myślałem przyszłościowo, dom, praca, rodzina, a potem dziecko w pełnej krasie.
W trakcie w związku byłem naprawdę bardzo wygodny (czyt. Pewny siebie, że nic złego się nie stanie). Były takie sytuacje, że ją naprawdę zraniłem i sobie nic z tego nie robiłem, a ona ryk w poduszkę. Tak nie powinienem robić. Co do drugiej sprawy, tak zależy jej na mnie, tak jak mi na niej. Jednak ona nie za bardzo ma teraz czas. Wszystko poszło na temat studiów, mieszkanie, jak to będzie, nauka najważniejsza dla niej, ja zszedłem na drugi plan. Zgadzam się z tym, bo jednak zawsze stawialiśmy to na pierwszym miejscu. A trzeci aspekt wyglądał tak, że to ja się bardziej starałem. W pewnym momencie usłyszałem, że dość się już na cierpiała i zaraz będzie jej to zwisać, co się z nami stanie. Były dwa momenty takie, na których się zawiodła na mnie i nie ma usprawiedliwienia dla mnie. Na początku związku to ja byłem osobą bardziej dominującą, ona dawała więcej od siebie, a mi to wtedy jeszcze latało, dopiero po jakimś pół roku zrozumiałem, że to jest ta dziewczyna dla której chcę żyć. Najgorsze miesiące to ostatnie trzy, kiedy naprawdę nie było nawet tygodnia, abyśmy się o coś nie pożarli, ale tak naprawdę nie były to żadne problemy.
Tak, może masz rację, tyle tylko, że sama przyznała, że nie była idealna w tym związku i to po części też jej wina. Jestem zakochany, ale też jestem surowy dla siebie i widzę tak naprawdę teraz jak się zmieniłem przez ostatnie lata. Ona to zauważyła, a takiego faceta nie pokochała, prawda?

Ela210
Nie rozumiem za bardzo, czemu mętnie? Jakie niedomówienia, skrywania? Nigdy nie kręciłem, nie okłamywałem swojej dziewczyny, zawsze w swoim związku stawialiśmy na prawdę, więc nie wiem skąd te domysły? To fakt, przyznaje, że czasami mówię pół słówkami, nie kończąc swojej myśli, ale taka prawda, że moja dziewczyna też zwróciła mi na to uwagę i staram się to zmieniać
Nie obrażasz, spokojnie, to jest forum, aby wyrażać swoje zdanie

Nie chcę odbierać Ci nadziei - nie to jest moim celem, ale spójrz na sprawę z różnych perspektyw - często jest bowiem tak, że osoby, które proponują przerwę już nie kochają, a jednocześnie czują do drugiej osoby sympatię i nie chcą jej zranić. I choć najczęściej oznacza to wcześniejsze lub późniejsze rozstanie, z jakiegoś powodu jest im ciężko o tym zadecydować.

Cokolwiek jest przyczyną to z obserwacji ludzi, wnioskuję, że taka przerwa w większości przypadków tylko nasila problemy i nawet jeśli po niej do siebie wrócili, to nie na długo, ponieważ podczas tej przerwy działy się rzeczy, które po prostu przeświadczyły o rozpadzie związku. Niestety,  przerwa, która w założeniu ma wnieść do związku nowe siły i powiew świeżego powietrza zazwyczaj tego nie robi, a wręcz przeciwnie - pokazuje przynajmniej jednemu partnerowi, że istnieje inne życie i wcale nie jest takie złe.

.. to co później, to tylko Twoje argumenty, nie jej. Czy naprawdę myślisz, że tego nie przekreśliła?

To nie moje argumenty, sama tak powiedziała. Cytuje: Chciałabym z Tobą być, kocham Cię, ale na razie nie potrafię. Na ostatnim spotkaniu szczerze porozmawialiśmy i mówię wam tak jak jest. Może przekreśliła, może nie przekreśliła, na razie jestem na takim etapie, że nie jestem w związku. Jasno przedstawiłem jakbym chciał, aby to wyglądało, ona również swoje propozycje przedstawiła i się na to zgodziliśmy. Nie szukam na razie nikogo, na razie ją kocham i chcę o nią walczyć, jeżeli się nie uda, to trzeba będzie się z tym pogodzić, ale wydaję mi się, że ta sytuacja nie jest bez wyjścia, ale może to jest moje zdanie. Nie sądzę, aby mnie okłamywała, bo naprawdę nie chciałaby mnie ranić, a jak już powiedziała, że nie chcę ze mną być, to by i powiedziała, że związku mam nie szukać, a tego nie stwierdziła. Nie wiem, to są moje odczucia, ale po to napisałem post na tym forum, aby inni ludzie mi doradzili, pomogli i cenię każdy wasz post. Nie jestem kimś innym, po prostu w całej tej sytuacji zrozumiałem jaka ona jest dla mnie ważna, może być za późno, trudno, ale jeszcze się nie poddaje.

Wiem, a z czasem naprawdę krucho. Nie wydaje mi się, że miłość jest wszystkim. Najważniejsze jest zaufanie, jak tego nie ma, to nie da się niczego stworzyć, jeśli nawet jest ta miłość.

Czyli co mam myśleć, że nie bierze pod uwagę związku i tylko tak mi powiedziała, aby mi przykro nie było? Jeśli tak, to nie w jej stylu, znam ją i nie zrobiłaby czegoś takiego. Mamy się cieszyć chwilą, zachowywać się naturalnie, nie śpieszyć się, czas pokaże co dalej.

Nie, ale cenię sobie wasze zdanie Nie analizuję, każdy tutaj post dla mnie jest ważny, jeśli by to coś nam/mi pomogło, to jestem wdzięczny

Nie jest przykre, bo ja żadnych nadziei nie dostałem. Tak jak Ci powiedziałem, nie będziemy razem, to trudno, jakoś przeżyje. Lecz na pewno nie będę się poddawał, bo trzeba jednak o coś walczyć, co w życiu ważne. Związek tak jest skończony na dzień dzisiejszy

Czemu nie walczy? Jak wspominałem na początku brak jej czasu, bo jednak ma jakieś cele w życiu, przyszłości to ja jej nie zapewnię. Jakie warunki mi stawia?
Nie płaszczę się w ogóle, jeśli uważasz, że płaszczenie to pisanie 5-10 wiadomości dziennie, gdzie naprawdę jej brak czasu, bo chcę się skupić na nauce, to ja nie wiem Odróżniam rzeczy ważne i ważniejsze... Nie wiem po co tekst nie bądź ciotą, potrzebne to?