Nie wiem gdzie jesteś, ale wciąż czekam na Ciebie... - Netkobiety.pl

Dziś miałam okazję przeczytać bardzo udany tekst. Utkwił mi nie tyle co w pamięci , co zwyczajnie skopiowałam go i wkleiłam na swój profil FB.
Oto ten tekst , a dalej moja prośba , więc cytuję "Czekam.
Cały czas uczę się cierpliwości. Podobno popłaca. A ja czuję się jak małe dziecko, które chce wszystko na juz i na teraz!
Ale wiesz co?
To nie jest dobre. Czasami pośpiech potrafi wszystko zepsuć. Chęć bycia blisko z kimś potrafi nieźle przyslonić nam oczy.
Człowiek chyba jest tak skonstruowany, że pragnie mieć obok siebie kogoś z kim mógłby dzielić swoje radości i smutki. Każdy chce mieć tą drugą połówke.
Ale czy więc naprawdę warto brać byle kogo?
Byc z kimś tylko z powodu samotności?
Warto nauczyć się być przede wszystkim ze sobą. Stać się niezależnym i dopiero wtedy wpuścić do swojego świata druga osobę.
I pewnie każdy samotny spyta- kiedy ją znajdę? Kiedy mi ktoś taki się trafi?

Myślę, że każdego z nas czeka to szczęście. Wszystko przeciez dzieje się po coś. Moze ten czas jest teraz dla nas, by lepiej poznac samego siebie. Trzeba czekać, mieć nadzieję. Pojawi się i zostanie w najmniej oczekiwanym momencie.
TRZEBA TYLKO BYĆ CIERPLIWYM "

Czekam na Ciebie. Nie wiem gdzie jesteś. Może mieszkasz na drugim końcu Świata. Może nigdy się nie spotkamy, ale uczucie beznadziejności towarzyszy mi do dziś. Mam męża, poukładałam swoje życie, wychowuję 9 letnią córkę. Jednak wciąż brakuje mi ten babskiej cząstki.
Moje przyjaźnie dawno temu się rozeszły. Dokonałam pewnych decyzji, musiałam się odciąć. Nie jestem paskudą. Ja tylko mam dystans do ludzi. Do całego grona ludzi. Nie lubię tłumów. Lubię cieszyć się towarzystwem osoby obok. Lubię mówić i słuchać. Kocham czytać bezsensowne romansidła , dzieła sztuki, ponure horrory i słabe komedie. Uwielbiam seriale, ale tylko te dobre.

Tak bardzo brakuje mi prawdziwej przyjaźni. Nie tej udawanej, sztucznej, beznadziejnej gdzie odchodzi się pod byle pretekstem. Wiem, że różnice w kulturze czy Wierze mogą być problemem, ale pomimo wszystko jeżeli jesteś równie samotna - napisz. Twój wiek nie ma znaczenia , ani to skąd jesteś.

Kto wie, może dla Ciebie wsiądę do samolotu ?

- a tak bardzo nie cierpię latać

Bardzo poruszył mnie Twój post.
Jak to jest, że czasem czujemy się samotni, mimo że wokół nas jest mnóstwo ludzi. Niby mamy znajomych, kolegów, koleżanki, rodzinę ale ciągle czegoś nam brakuje. Kiedy wszystko się układa po naszej myśli, jest okey. Gorzej gdy nagle pojawia się jakoś problem i nagle zdajemy sobie sprawę, że nie mamy się komu wyżalić, z kim porozmawiać albo chociaż zwyczajnie usiąść i pomilczeć. Skąd to się bierze, czy to my budujemy taki mur wokół siebie i nie chcemy nikogo dopuścić do naszych sekretów?  Tyle razy się nad tym zastanawiałam, bo co raz częściej dopada mnie samotność,  samotność pośród tłumu....
Chciałabym, żeby pojawiła się osoba, którą będę mogła nazwać przyjacielem/przyjaciółką. Osoba, która zaakceptuje mnie taką jaka jestem, z wszystkimi moimi wadami i zaletami.
Życzę każdemu osoby, z którą będzie czuł, że jego życie ma sens.

"Bo to, co najważniejsze
To dla przyjaciela mieć
Zawsze dobre serce i zaufanie,
O które trzeba dbać każdego dnia
Staraj się - niech ta przyjaźń trwa
Poświęcony czas przecież nic nie kosztuje
Poświęcony czas dla przyjaciela, lepiej wtedy się poczujesz
Dbaj o swoją przyjaźń jak o największy skarb świata"