Depresja, senność - Netkobiety.pl

Wiem, jak się czujesz, bo mam to samo z tą różnicą, że przesypiam każdy wolny dzień i każdą wolną chwilę, a przy życiu trzyma mnie praca, gdyż robię to, co uwielbiam.
Idź szybciutko do psychiatry, może zwiększy Ci dawkę Prefaxine. Ja biorę 150mg i dodatkowo Depakine Chrono 300. To jest lek na poprawę nastroju. Pogadaj z lekarzem, może wspólnie coś wymyślicie.

Poza tym przy depresji musisz się ZMUSZAĆ do wychodzenia z domu, bycia między ludźmi. Wiem, jakie to trudne, ale MUSISZ. Mnie wręcz fizycznie boli wyjście do kiosku czy na zakupy. Obecna pogoda też nie polepsza naszych nastrojów. Na szczęście mam przyjaciółkę, która nie pozwala mi zamknąć się w czterech ścianach, no i syna, o którego też muszę zadbać. Gdybym nie miała psów, to żadna ludzka siła nie wyciągnęłaby mnie z domu na spacer.
Chociaż czasem mówię wszystkim, żeby się ode mnie odp........i i zagrzebuję się w łóżku....
Podobno z depresją można wygrać, dlatego dziewczyno walcz o siebie, jesteś młodziutka i całe życie przed Tobą. Nie zmarnuj go. Trzymam kciuki i wierzę, że dasz radę.
Jak chcesz to pisz na priv.

Mam podobnie, już nie chodzi o to, że się dołuję, bo nawet nie. To chyba apatia, bez przerwy bym tylko spała. Jak sobie z tym radzicie?

witajcie
senność ostatnio okropna. myślę, że to kwestia pory roku, te krótkie, ciemne dni wcale nie pomagają w walce z depresją... najważniejsze to się nie obwiniać za spanie, pamiętajmy że depresja to choroba, ma różne objawy, jednym z nich jest brak energii i zdarzać się może, iż na rzecz snu olejemy obowiązki. nie można jednak dodatkowo się "biczować" myślami w stylu "rety, jaka jestem beznadziejna, nawet nie dałam rady wstać", choć wiem, że to trudne... ja np. straciłam kiedyś pracę przez niemożność wstawania przez tydzień. robiłam sobie wyrzuty przez wiele miesięcy, jeszcze nawet teraz zdarza mi się w gorszy dzień, że do głowy mi przyjdzie oskarżanie się o to, chociaż już parę lat minęło, a praca była ani ambitna, ani fajna. trzeba się oczywiście pilnować w miarę możliwości, starać jednak wstać i zrobić cokolwiek, ale zawsze w razie niepowodzenia blokować samokrytyczne myśli jak to tylko możliwe! ja ogólnie od jakiegoś czasu staram się właśnie zapanować nad samokrytycyzmem. pomaga, chociaż nie twierdzę, że to jakaś antydepresyjna dieta-cud, odchudzająca z czarnych myśli i braku chęci. ale pomaga przynajmniej troszkę i to się liczy, każdy maleńki krok do przodu się liczy, ba nawet każdy dzień bez kroku do tyłu to też coś... a nawet jeśli dzień jest wyjątkowo zły, to na jego koniec mówię sobie: "trudno, jesteś chora, nie zawsze się udaje ale to dlatego że jesteś chora, a nie dlatego że jesteś beznadziejna". trzeba to sobie powtarzać, nawet jak się w to gdzieś w środku nie wierzy. trzeba też uświadamiać najbliższych.

cherry89, spróbuj porozmawiać z rodzicami o depresji, o tym jak trudna to jest choroba, może podsuń im kilka artykułów na ten temat. nie twierdzę, że od razu pomoże, najbliżsi często pomimo najlepszych nawet chęci i szczerej troski nie są w stanie zrozumieć do końca depresji i zaakceptować, że to, co wygląda na lenistwo albo wydaje się kwestią najprostszego w świecie "ogarnięcia się" jest dla człowieka chorego ogromnym trudem.

Ze mną jest źle, bardzo źle. Od 2 tyg. nie byłam na uczelni. Śpię po 20h, nic nie jestem, cóż skutek uboczny leków, u jednego na 10 coś takiego występuje, dlaczego ja musiałam być tym 10.
Jutro idę do lekarza, chyba go zabiję w tej klinice, bo zepsuł mi studia, co ja teraz powiem ;(

Prawie się już odwodniłam bo jak się nie je, nie pije to cóż się dziwić, mam go ochotę udusić.

Jutro ma mnie przyjąć inny lekarz, bo tego ... nie będzie.
Co ja mam robić??

To jest na prawdę trudne siłą zmusiłam się teraz żeby zjeść 2 ziemniaki, tylko gdzie jakieś wartości odżywcze? Jak ja mam żyć, jak ja od 2 tygodni nie zjadałam normalnego obiadu?!
Wiem, że to nie jego wina, ale mam poczucie, że zmarnowałam semestr. Od miesiąca prawie nie pojawiam się na uczelni, ale od 2 tygodni tam nie byłam w ogóle.
Zapisałam się na kurs językowy za który zapłaciłam 2 tys. zł. Chodziłam na początku od 3 tyg nie byłam, bo nie dałam rady, w w tej chwili to nie jest śmieszne. Czuję że marnuję sobie życie.
Ja niegdyś jedna z najambitniejszych studentek dzięki lekarzowi stałam się rośliną, i co on mi powie, że na oddziale mają kurs gotowania?!

tejo wiem, że to choroba, ale przecież nie mogę sobie zniszczyć życia. Tyle ludzi na mnie liczy, teraz nic nie chce, nie chce się wyleczyć chce mieć taki stan jak miałam zanim poszłam do lekarza nic więcej.

Teraz wiem, że wtedy nie było, aż tak źle, wstawałam robiłam dwa kierunki praktykowałam, a teraz co? Nie jem, śpię nie uczę sie.

Ja już mam zwyczajnie tego dość. Poszłam do lekarza bo czułam się gorsza że jestem sama, mam niedoczynność tarczycy której częstym objawem jest depresja, nie mogłam skupić myśli i udałam się do psychiatry teraz nie robię nic

Dla mnie to jest szok, jeszcze 3 miesiące temu normalnie żyłam, teraz wegetuję.
Zupełnie nie wiem co robić ;(
Myślę tylko o tym, że jestem beznadziejna

Tak, Chanelko to wystarczy ale jak nie jesteś chora

Z trudem wstałam, ale wstałam Za chwilę mam tramwaj. Jestem bardzo ciekawa tego co dziś się dowiem

Hej Słonko.

Malkontentka, którą nic nie jest w stanie uszczęśliwić?

Wiele razy pisałam, że jesteś bardzo fajną dziewczyną, więc dlaczego dalej się krzywdzisz?

Odstaw na chwilkę witaminki. Odwiedź jakieś dobre centrum terapii. Np. w Białymstoku jest świetny ośrodek wielospecjalistycznej pomocy terapeutycznej, w którym z czasem zapomnisz o wszelkich problemach, smutkach. Nie chcę niczego narzucać czy jakkolwiek Cię ograniczać, ale Martynko...  Wyobraź sobie siebie, za kilka m-cy, lat, jaką zawsze chciałaś być...
Jesteś mądrą dziewczynką i jeśli naprawdę chcesz, aby w Twoim życiu zaszły zmiany, zacznij myśleć pozytywnie. Nie zasłaniaj się chorobą. Troszkę więcej wiary w siebie, a życie stanie się piękne.

Zauważyłam, że w innym wątku jak zawsze przyczepiłaś się do biednych mężczyzn... A czy czasem nie jesteś myśliwym, którego raduje jedynie pogoń za zajączkiem, czyli droga do marzeń, a nie konsumpcja upolowanej zdobyczy?

Pozdrawiam.

Mam straszne obawy.
Skutki odstawienia Profaxine są tragiczne, ból głowy uderzenia ciepła wszystko mnie boli. Boję się że jak zażyję ten Seronil jutro to będzie gorzej, co robić??

Radziłabym Tobie zrobić sobie badania laboratoryjne.Może z nich dowiesz się dlaczego jesteś senna i niczego nie chce Ci się robić.Wiesz co,z depresją nie tylko Ty jedna masz problemy.Takie mamy czasy,że co trzecia osoba na to cierpi.Nie dobrze,że przestałaś chodzić na zajęcia.Nie możesz ich przerywać.Weź się dziewczyno w garść,nie poddawaj się,bo życie mimo trudności jest piękne.Trzymam za Ciebie kciuki.Wyjdziesz z dołka.Zapewniam Cię.Nara!.