Choroba psychiczna?Schizofrenia?W wieku 20-30 lat? - Netkobiety.pl

Zastanawia mnie dlaczego on z nią nie zerwie tylko spotyka się w tyy jak wypił pare piw.
a takze taka zmiana osobowości straszna.Dodam ze byl ze złej rodziny gdzie sie pije tylko.

pamiętam jak szłysmy do niej we 3 to on po drodze wypił 2 piwa. jak spytałam co mu to daje to odpowieział ze nie bedzie sie stresował. a jak przychodzi ona do niego to on zaczyna s ie odzywać do niej po 20 minutach. chyba ze wypił z 3 piwa to odrazu się tuli.Kilka razy sie wieszał, i nieraz jadł tabletki.ma obie ręce pocięte i nogi.

a z tego co widziałam to normlanie do niej pisze esy.
Kiedyś pamiętam, przyszłam do przyjaciółki .Ona z nim siedziała.on wstał popatrzył sie na mnie i powiedział"idę sobie piwo kupić." poszedł  i pił piwo niedaleko domu.

Powód edycji: pkt 7

Bożena

Dla mnie to on się tylko bawi bo ona jezdzi do niego na noc. Dziś po nią byłam autem,bo pojechała do niego,bo po nia z kolega przyjechał.Tyle ze przyjechał po nia wypity a po drodze wziął jeszcze 2 flaszki.I z tego co mi mówila to  on pił a ona siedziała. I takze prosiła go zeby nie pił bo pojedzie domu,no ale niestety wypił 2 flaszki i nie słuchał. A jak ja przyjechałam do niego po nią to była taka akcja,ze on powiedział ze jak pojedzie to koniec bo ona ma kogos ,bo ona go olewa itp itd
Na końcu były straszenia ze jak pojedziesz to on sie powiesi .

Ona pojechała a on jej napisał esa ze koniec z nia i z nim bo ona niechciała zostać na noc, a są juz długooo.

Dla mnie to ma rozdwojenie,bo nieraz jak z nim rozwawiałam to był ho ho co to nie on, co on nie potrafi , i jaki on wspaniały a za 2 razem to sie słowem nie odzywał tak jakby sie bał albo wstydził.

A jesteś pewna,że nie bierze żadnych narkotyków?Bo mi on bardziej wygląda na ćpuna...I skąd wiecie,że akurat mówił po holendersku?

"Osoba chora psychicznie jest nieobliczalna i rozstanie z nią powinno być przemyślane."

70 procent z nas ma szansę w ciągu życia zachorować na chorobę psychiczną. 25 procent zachoruje. Najwięcej łóżek szpitalnych w polsce zajmują osoby chore psychicznie. Nie zawałowcy, czy osoby z nowotworem! (za "psychiatrią" Haslama)

A przestępstwa popełniają w zdecydowanej mierze zdrowi.

Nie demonizujmy chorób psychicznych. Niewiele się o nich mówi, ale znam dość blisko 5 osób chorych psychicznie i nigdy żadna z nich nie była wobec mnie agresywna, choć dwie maja niestety za sobą próby samobojcze. To naprawdę dobrzy ludzie.

Jeśli ten chłopak się leczy, to nie dziwię się, że nikomu o tym nie mówi. Silna jest tendencja do odsuwania takich osób na margines (co zresztą widać nawet powyżej).

Osoba uzależniona - co również jest chorobą pschiczną - jest dalece bardziej nieobliczalna od osób np. z chorobą afektywną.

Nikt absolutnie nikogo na margines nie odsuwa.
Ale nie znając sytuacji trzeba wziąć pod uwagę wszystkie możliwości - a jak do tej pory jego zachowania nie można było przewidzieć. Są różne choroby psychiczne i to, że znasz 5 nieagresywnych osób chorych nie oznacza, że znasz i możesz przewidzieć zachowania wszystkich - a czasami lepiej komuś doradzić zwykłą ostrożność w trosce o jego bezpieczeństwo niż coś zminimalizować.

Miałam wykłady z psychiatrii i odbywałam na oddziale psychiatrycznym staż. Tak więc to, co mówię nie jest jakimś moim wyobrażeniem o chorobach psychicznych - jest podyktowane doświadczeniami zawodowymi i powtarzam raz jeszcze, ostrożnością i troską, a nie chęcią odsuwania kogokolwiek.

Nikt z nas nie jest w stanie zdiagnozować na odległość tamtego faceta. Nikt nie wie (i to już bez znaczenia, dlaczego), czy on się leczy, czy nie. Natomiast leczyć się powinien. A jak na razie jego postępowanie rani niewinną dziewczynę, która w ten związek włożyła swoje serce. I nawet, jeśli jej powiemy, że on jest chory psychicznie/uzależniony to wcale nie usprawiedliwia emocjonalnego szantażu, jaki jest wobec niej stosowany.
Jestem zwolenniczką tego, żeby oceniała swoją sytuację przez pryzmat tego, jak sama się z tym czuje. Aby nie zgadzała się na znęcanie psychiczne czy współuzależnienie tylko po to, żeby "pomóc mu swoją obecnością". Znam ten mechanizm z własnego życia, kiedy się jest w pewnym związku z toksyczną osobą, bo rozstanie byłoby zbyt trudne i nie daj Boże "mogłoby mu się pogorszyć". Straciłam w ten sposób 1,5 roku swojego życia, a dodam, że mój "ukochany" również deklarował, że nie uderzy żadnej kobiety, co nie stanęło na przeszkodzie, kiedy "przesunął mnie" tak, że przyjechała karetka pogotowia. Pozwoliłam się zastraszyć i w 100% kontrolować, a dopiero podczas długiej i mozolnej terapii po rozstaniu z trudem odbudowałam to, co on mi odebrał. Byłam na tyle szlachetna i tak bardzo chciałam mu pomóc, że nawet, kiedy moje życie już praktycznie nie miało znaczenia, nie istniało, to podejmowałam próbę walki z jego uzależnieniem.
I z perspektywy czasu, doświadczenia zawodowego i życiowego po prostu wiem, że zawsze należy w pierwszej kolejności zastanowić się: Ile jestem w stanie znieść? I postawić sobie pewne granice.

W związkach toksycznych bardzo często tak jest, że kobieta jest na tyle zależna psychicznie od swojego partnera, że nie potrafi od niego odejść - nawet, gdy jest to możliwe i wskazane. A każde odejście jest tylko na chwilę.
Prawdopodobnie to nie pierwszy raz, kiedy ona czuje się winna. On może w gruncie rzeczy mieć poczucie winy i bać się rozstania równie mocno jak ona, ale podświadomie może odwoływać się do zachowań, które "działały" na nią wcześniej - a wygląda na to, że Twoja koleżanka jest konsekwentna tylko do momentu, w którym grozi jej rozstanie.
On wie, że ona wróci, o ile... nie posłucha się jej próśb. Więc ich nie słucha, a nawet je wyśmiewa - co sprawia, że ona zaczyna się zastanawiać, kto tu ma rację...? A ponieważ gdyby przyznała rację samej sobie, musiałaby odejść, a przecież rozstania się boi, to woli uwierzyć, że jest wszystkiemu winna i "niepotrzebnie się odezwała". Dzięki temu oboje w pewien sposób są przez chwilę zadowoleni: ona, bo wciąż jest w związku, on, bo nadal może pić. I cały cykl zaczyna się od początku.

A co ona o tym wszystkim myśli? O jego piciu? O jego zachowaniu?

Jeżeli to jest faktycznie choroba psychiczna to on nie jest jej w ogóle świadomy.Chorzy psychicznie nie widzą niczego nieprawidłowego w swoim zachowaniu i nie potrafią siebie ocenić. Zachowanie, które opisałaś na początku może wskazywać na schizofrenię, a alkoholizm często idzie z nią w parze.
Jeśli tak jest to on sam nie zrozumie, że jest chory. Trudno oceniać, czy potępiać człowieka chorego. Twoja koleżanka powinna przede wszystkim namówić go na leczenie, choć to nie będzie proste. Jeśli dalej będą tak trwać w tej sytuacji to choroba będzie się pogłębiać, a najbardziej odczuje to na sobie koleżanka. Nie powinna się godzić na przemoc, szantaż.

Naprawdę na miejscu Twojej koleżanki wybrałabym się do psychiatry sama, w celu omówienia jego problemu - może psychiatra będzie umiał podsunąć jej właściwe rozwiązanie.
Obawiam się, że to jest zbyt poważny problem, żebyśmy tu mogły doradzić cokolwiek skutecznego...

Kanika, maglujemy w kółko ten sam temat. Wszystkie wiemy, że nie zachował się jak powinien i jedyne pytanie, jakie się tutaj nasuwa to: Co ona zamierza z tym zrobić?
Po co te rozmowy z nim? Na jakie licho? To wygląda tak, jakbyście obie czekały, aż on łaskawie odzyska humor, żeby ten związek mógł w swoim chorym charakterze trwać dalej.
Na Twoim miejscu jako przyjaciółka wzięłabym kilof i uderzyła ją mocno w tył głowy - spróbuj pomóc stanąć jej na własne nogi i odejść od faceta, z którym - jak się wydaje - wcale dobrze jej nie jest zamiast razem z nią wpadać w jakąś psychozę i czekać na "poprawę nastroju"!