Dojrzewanie na zakręcie - Netkobiety.pl

Rozumiem Cię doskonale, z tym że ja ten czas o którym Ty piszesz przeszłam w gimnazjum. I trochę inaczej to przechodziłam. Bo z najlepszej uczennicy, stałam się największą wagarowiczką w klasie. Brak  motywacji od kogokolwiek może nie jest najlepszym wytłumaczeniem, bo przecież wszystko co robimy, powinniśmy robić z myślą o sobie. No może nie wszystko, ale szkoła na pewno. Wynikiem mojego 'braku motywacji'' był/jest rok do tyłu w gimnazjum. O dostaniu się do technikum, o którym marzyłam na początku gimnazjum nie miałam szans. Wybrałam zawodówkę... Skończyłam ją ze świetną średnią, stypendium itp. Ale co z tego... To tylko zawodówka. Teraz uczę się w LU, a moje koleżanki/koledzy zaczynają drugi rok studiów. I to mnie teraz motywuje do dalszej nauki. Studia, na które i tak nie wiem czy dam radę się dostać, a jeżeli się dostane to nie wiem czy dam radę finansowo, bo o dziennych mogę tylko pomarzyć

Tyle by było o mnie, jedyne co teraz mogę Ci poradzić to to żebyś nie zapominał jaki masz cel, i niech to Cie motywuje do dalszego działania. Zła klasa? U mnie jest tragedia, nie gadam z nikim, oprócz jednego chłopaka od którego pożyczam czasem notatki. Znajomych w szkole mam z innych semestrów. Mówisz że nie masz lekko w klasie. Nie bardzo wiem jak to rozumieć. Dokuczają Ci? O to chodzi? Nie wiem czy zmiana szkoły to dobry pomysł, zawsze możesz trafić gorzej, ale jest też szansa, że w innej szkole się odnajdziesz.
A może zapisz się na np. lekcje języka obcego. Będziesz miał okazje poznać nowych ludzi i poszerzyć swoje horyzonty. Może poznasz tam jakąś fajną dziewczynę, która chociaż trochę doda Ci wiary i optymizmu
I zawsze możesz się jeszcze wygadać tutaj Jest tu mnóstwo fajnych kobiet jak i mężczyzn i myślę że nie zostawią Cię w potrzebie
Przesyłam dużo optymizmu  Trzymaj się

Hm jeżeli chodzi o skrajności to też są one związane z moją osobą. Bo jak już nadmieniłem w poście wcześniejszym wyciągnąłem najwyższą średnią ocen w III klasie gimnazjum. Ale co z tego? Potem było w zasadzie pasmo porażek i nietrafionych wyborów. Oczywiście podstawowy z nich to wybór do szkoły. Dostałem się do dość rekomendowanej placówki, mimo to zrezygnowałem z niej pod wpływem obiecywanych "złotych gór" przez grono pedagogiczne szkoły do której obecnie chodzę. Przekonywali mnie, że tu jest taki sam poziom, etc. Może i jest, ale co z tego jak w zasadzie nie mam do kogo w klasie gęby otworzyć. Jasne jest tam kilku kolegów poza klasą, to czasem rozmawiamy sobie na przerwach. Ale ile trwa przerwa? 5, 10, 20 min? A dominują u mnie same 5 minutówki, a z klasą spędzam dajmy na to te 8 h lekcji. Na prawdę jest ciężko, zwłaszcza, że żartobliwe komentarze z pewnością nie ułatwiają sprawy. Poza tym ostatnio odkryłem, że odczuwam wielką tremę, z błahego powodu, choćby zapytaniu kogoś w klasie o temat lekcji...
W III klasie gimnazjum to było zupełnie inaczej. Ja wiem, stare dobre czasy, było ale minęło. Ale jak sobie przypomnę jaką z kolegami stanowiliśmy zgraną paczkę to teraz aż serce mi się kraja, gdy patrzę na to całe bagno w jakim tkwię. Fajnie by tak zmienić szkołę, nie? Ale na to trzeba pracować, wyniki trzeba mieć. Oczywiście można je spokojnie osiągnąć, wystarczy się trochę przyłożyć, a cząstka talentu zrobi swoje. Ale ja sporo opuszczałem zajęć, zwłaszcza w tej 1. klasie. Groziło mi powtarzanie klasy. Sam, nie wiem jak, ale udało się, wyszedłem z tego szamba na prosta. Piszę jakby, ponieważ
teraz też chorowałem, a kiedy już wiem, że muszę wracać, to aż coś mnie w żołądku ściska. Stresuje mnie niesamowicie świadomość powrotu w te mury. Nauczyciele są w sumie ok, kilku się w tym roku pozmieniało. Z resztą to już 2. klasa, trzeba zasuwać już, bo matura tuż tuż. Z tych przedmiotów, z których chciałbym zdawać maturę to są OK nauczyciele, tylko trzeba chodzić na lekcje, notować no i rzecz jasna uczyć się w domu. Pozostaje tylko ta matma, z którą jest kaplica, bo nie mogę jej załapać, a materiału dużo i nie ma czasu na powtórzenia i "uzupełnianie braków". Taka niestety prawda.

Co do kwestii dokuczania, ujął bym to w ten sposób, że niemal wszystkimi możliwymi sposobami starają się mi wybić z głowy swoim postępowaniem w stosunku do mojej osoby, że liceum to najlepsze lata życia, oczywiście sami świetnie się przy tym bawiąc. Ale ja myślę w ten sposób, że nie wiedzą z kim tańczą, a Ten się śmieje, kto się śmieje ostatni.
Chodzę na lekcje języka obcego (mamy mieszane z równoległą klasą), tam ludzie nie są najgorsi. No i jest taka fajna dziewczyna, to gadam sobie z nią Zauważyłem, że są tu osoby godne uwagi i godne takiej rozmowy jaką tu w tej chwili prowadzimy.
A Ty Droga Plinka nie zabijaj w sobie marzeń, także tych o studiach dziennych. Nie wiem jak wysoko mierzysz, ale wydaje mi się, że im wyższą obieramy sobie poprzeczkę, tym bardziej będziemy się starali jej sprostać, by w końcu spijać śmietankę sukcesu

Ja stanowię w swojej klasie swoiste "słabe ogniwo", bo tak, czy siak porobione są takie mniejsze, czy też większe grupki. I ja nie za bardzo pasuję do żadnej z nich, ani też specjalnie nie zależy mi na podporządkowaniu się im. Stanowię swego rodzaju indywiduum. Żeby nie było to też nie jestem jakieś marnej postury, jestem wysoki, szczupły, zwinny, o aspektach intelektualnych nie będę się tu rozpisywał, gdyż to nie forum dla samochwalców. To co inni dobrego docenią jest, a to czego nie docenią/ają docenią przy innej okazji

Natomiast w kwestii zaproszenia, to zaproponowałem wspólny spacer. Jak na razie zatrzymałem się na tym, że jak będzie miała wolny czas to na pewno da mi o tym znać. Mam już trochę doświadczeń w takich relacjach, więc nie nastawiam się na żadne love story. Na razie to tylko koleżeństwo. Czas pokaże co będzie dalej. A Ty jesteś sama, czy masz może jakąś bratnią duszę?

Po tym co napisałaś mogę stwierdzić iż szkoła "zabija" wyjątkowych ludzi, zabija indywidualność. Tu jak się nie przystosujesz, to nie dadzą Ci żyć, zjedzą Cię innymi słowy. Ze śmiechem na ustach czytam ulotkę o moim LO "sympatyczni nauczyciele" ta jasne (no jasne, ze niektórzy są ok, ale z pewnością nie wszyscy. Zasada jest taka, że najbezpieczniej jest pójść do klasy z jakimś kolegą/koleżanką. Zawsze to jakiś plus, bo wie, że będzie się miało do kogo gębę otworzyć. Inną sprawą jest to, że trzeba sobie już na wejściu odpowiedzieć zasadnicze pytanie. Mianowicie po co ja tu jestem. Bo jeżeli jestem tu (w LO) tylko i wyłącznie po to żeby się świetnie bawić, to chyba pomyliłem adresy,m no chyba, że ktoś jest na tyle cwany, że nic nie będzie się uczył, ale będzie miał szczyptę talentu i jakoś będzie mu tu wychodziło. Ale wg mnie w liceum warto pójść "swoją" słuszną drogą. Wziąć się do pracy, i z przedmiotów z których będzie się zdawało maturę dać z siebie maksimum. A potem jakby nie patrzeć z kwitami na studia i Boungiorno da nowego życia, oby lepszego, no ale jak nie sprawdzisz to się nie przekonasz. Ja tak jakby ciągle poszukuję, ale muszę się w końcu określić. Bo choć w klasie nie spełniam się towarzysko, to na osiedlu jak najbardziej. Ale czasami jest tak, że po tygodniu szkoły odechciewa mi się po prostu żyć. Jestem wrażliwą osobą, za bardzo przejmuję się tym co inni mówią na mój temat, często niesłusznie bo tak na prawdę mnie nie znają. A jeżeli chodzi o moje próby "zintegrowania" się z Panami z naszej klasy, to na rozpoczęciu podałem jednemu z nich rękę, nawet nie raczył powiedzieć cześć. Poczułem się wtedy okropnie. No ale co tam, to był dopiero 1. dzień. Ale teraz to już prawie miesiąc mija i poprawy sytuacji niestety nie widać. Wydaje mi się, że muszę w końcu przełamać coś w sobie, olać ich wszystkich i zasuwać ostro do matury, bo wtedy będą i wyniki i satysfakcja. Ale niesmak tych lat "najlepszych lat życia" pozostanie...

Jak widzę i Ty jesteś młodą, dzielną kobietą, bo z tego co opisałaś nie miałaś (nie wiem jak teraz masz) w życiu za kolorowo. Ja o tym jeszcze w tym wątku nie wspominałem, ale też mam ciężko. Mieszkam bez ojca, to raz, mam chorą matkę to dwa, nie mam za bardzo wsparcia to trzy. No niestety, jak dotąd nie spotkałem takiego kogoś komu mógłbym się wypłakać w rękaw, kiedy będę tego potrzebował. Może ktoś powie, że to jakaś żenada jak chłopak płacze, ale ja w życiu staram się być twardy, i choć czasem łzy same ciskają mi się do oczu, ja trzymam poker face. Z resztą ja od dłuższego czasu odnoszę wrażenie, że każdą moją życiową porażkę ktoś widzi, i tylko czeka, żeby ją wyśmiać. A mi na prawdę przydałoby się wparcie. Teoretycznie mogę pójść do mamy, ale mama jest w silnej depresji i nerwicy, a ja nie mogę jeszcze w nieskończoność prezentować jej swoich problemów. Sama mama stwierdziła, że muszę być silny i nie poddawać się w tym wszystkim. A lekko nie jest. Ale to wina rządu. Oczywiście mowa tu o byt. Ktoś powie : A komu teraz łatwo? Ale ktoś kto by zobaczył jak ja żyję z pewnością by się zatrwożył. Ja sam nie wiem jak ja to wszystko znoszę. Ale może to jakaś siła wyższa mnie wspiera? No nie wiem. Na tym wszystkim szczególnie cierpi moja samoocena, której wykres zmienia się jak ten giełdowy. Wzrosty i spadki. A to niekorzystne, szczególnie w tak młodym wieku. Ujmę to w inny sposób. Czasami potrafię ni stąd ni zowąd powiedzieć sobie, że jestem gość i mogę wszystko, było 5 minutach wskoczyć do łóżku z chęcią schowania się przed całym światem. Nie pamiętam czy miałem tak w dzieciństwie. Może wielu problemów które tu opisałem ma podłoże rodzinne, no bo w końcu wychowywała mnie tylko matka, nie było "twardej, męskiej ręki", może to i dobrze, bo jestem wrażliwy i serce kraja mi się jak widzę kogoś kto cierpi, a ja nie za bardzo wiem/mogę mu pomóc. Takie jest niby życie. Ale co to za życie. Nie, nie mówię, że jest całkiem do niczego. Po prostu łatwe nie jest, a bez wsparcia jest jeszcze trudniejsze.

A Ty Wilma może powinnaś sobie kogoś znaleźć. Chłopaka/partnera, masz może jakąś PRAWDZIWĄ przyjaciółkę? Masz z kim pogadać. Jak Ci idzie na studiach?

PS Ładna dziś pogoda, chyba wybiorę się na spacer . . .

Idź koniecznie

Ja wczoraj byłam na rowerze bo to uwielbiam. Dzisiaj wyszłam na spacer po kasztany i żołędzie dla brata do szkoły

Chłopaka mam, uważam to za jedyne co mnie dobrego spotkało w tym liceum. Chociaż nie zawsze jest różowo co mnie bardzo dołuje.
W gimnazjum miałam 4 dobre koleżanki, ale jedna mnie wystawiła i to strasznie zabolało. w liceum jedną, ale ona tez szybko znalazła inne towarzystwo.
Studia już skończyłam (i to po raz kolejny byłam naj przez 3,5 roku...), ale póki co nie stać mnie na magisterkę i muszę iść do pracy (idę od poniedziałku i się strasznie stresuję). To nie był wymarzony kierunek. Nie ukrywam, że gdy w drugiej klasie liceum się okazało, że nie będzie nas stać na studia poza miejscem zamieszkania to się poddałam, nie miałam zupełnie motywacji. Chociaż matura poszła nieźle.

Ja mam do Ciebie prośbę - zajmij się tą sprawą i podejmij jakaś decyzję w życiu. Ja mam nerwicę, depresję, myśli samobójcze, boję się poruszać autobusem z innymi ludźmi.
Zaczynało się niewinnie bo denerwowałam się rano i oczekiwałam z utęsknieniem na piątek. Nagłe mi spadła wydolność umysłu - nie byłam w stanie się niczego nauczyć albo wszystko zapominałam z dnia na dzień. Teraz się trzęsę jak mnie ktoś zaczepi na ulicy (chociażby jakiś robotnik zagwiżdże).

Jesteś chłopakiem, więc może to inaczej zniesiesz, ale faktycznie szkoła i dzisiejsze życie nas zabija. I ja też nie miałam wsparcia mimo, że mam troszkę starszą siostrę. Po prostu u mnie w domu każdy robi wszystko dla siebie. A moja matka do tego kłamie w sprawach finansowych i wciąga nas w jakieś brudne sprawy.
Ostatnio zaczynam dawkować informacje mojej przyjaciółce (poznałam na studiach - ona miała odwagę się przenieść do innego liceum tak na marginesie) i jest trochę lepiej.
Z kolei mój chłopak ją nie za bardzo lubi bo ona lubi wypić, jest "wyzwoloną" osobą, ale oczywiście w granicach przyzwoitości.

Chcę iść do psychologa, może Ty też spróbuj? Będzie Ci łatwiej teraz. Ja jestem w jakimś błędnym kole z którego nie potrafię wyjść.

Czekam

Studia skończyłam dzienne, ale od drugiego roku pracowałam i w sumie odciążyłam mamę bo ani grosza od niej nie musiałam brać na siebie. Miałam pokój w domu i ciepło w zimę, obiad codziennie i to tyle Nie miałam szans na studia w większym mieście ze względu na koszty, to mnie załamało. Tym bardziej, że ciągle się pojawiały pytania gdzie idziemy na studia. I co tu powiedzieć żeby znowu się nie czuć gorszym?

Odnośnie samopoczucia to ja tez często zostawałam w domu i z perspektywy czasu żałuje, że matka mnie nie wykopała z domu do szkoły. Bo wtedy były początki i może wystarczyło się przełamać i zobaczyć, że nie będzie tak źle. Ja miałam przykrą sytuacje na samym początku roku szkolnego w pierwszej liceum. Szłam z przekonaniem rozpoczęcia nowego etapu życia. A tu zaskoczenie bo na religii (drugi dzień szkoły) katechetka pyta skąd jesteśmy i jaka parafia. No i ja nie miałam zamiaru kręcić jak niektórzy dopisując się do mieszkańców miasta (potem się wydało, że również są osoby ze wsi) i powiedziałam. A że nazwa jest dosyć zabawna to jedna dziewczyna wybuchnęła śmiechem. I to był początek mojego końca. Bałam się odezwać w jakiejkolwiek sprawie. Dla nauczycieli wyglądało to jak brak mojego zainteresowania przedmiotem a ja miałam po prostu opór psychiczny.

Kwestia psychologa. Ja szukam przez internet kogoś dobrego. Z polecenia chciałam się umówić z jedną panią i dzwoniłam do niej to powiedziała, że w piątki nie przyjmuje a znajomy był w piątek właśnie (2 tyg. wcześniej). Przy czym zaznaczę, że zależało mi na tym dniu szczególnie. Od tamtego czasu mam problem bo nie mogę się zdecydować na kolejną osobę. Niesmak pozostał, ale może za dużo myślę. Mam zamiar spróbować jeszcze raz, ale póki co się mobilizuję na wizytę u dentysty (już bym wolała psychologa!)

Ja jak się stresuję to mówię za szybko i po prostu słychać nerwy. Niewyraźne mówienie tez się może wiązać ze stresem. Czasami też tak miałam, że jak się odezwał do mnie ktoś z kim raczej nie rozmawiałam to się mieszałam i właśnie to tak wyglądało.

A teraz coś pewnie zabawnego. Co mnie w dużym stopniu przywróciło do życia. Pasja. A śmieszne będzie jaka to pasja. Otóż jak byłam małą dziewczynką to w tv leciała anime, którą uwielbiałam. Okazało się, że po latach mi nie przeszło. Najpierw byłam z tą pasją sama, aktualnie zajmuje wolny czas pomaganiem przy tworzeniu strony o tej tematyce. Współpracuje z innymi ludźmi, ale jestem też przygotowana na krytykę jak coś zrobię źle. I jest lepiej. Tyle, że bardzo długo dochodziłam do tego co ja w ogóle w życiu lubię. A ważne jest żeby tak ciągle nie rozmyślać o tym co było tylko zająć czymś głowę.

Może masz coś takiego w życiu?