Rozkrok na zakrecie zyciowym - Netkobiety.pl

Autorka,  to trudna sytuacja.  Masz jakieś wsparcie?  Siostrę,  mamę,  przyjaciółkę?

Trudno coś poradzić, byś nie uznała, że sama wiesz, co powinnaś zrobić przecież.
Odejść, zostawić, pogonić.
Nic innego do głowy mi nie przychodzi.
Bo z tego, co piszesz, partner ma gdzieś walkę o wspólne Was.
Jesteś niezależna. Zamiast terapii dla par, zgłoś się na terapię, by pozbyć  się lęku przed kierownicą samochodu.

Zastanawiałaś się czego tak na prawdę chcesz? Ciężko jest być z człowiekiem przez lata, którego się nie kocha. Wyszłaś za niego, bo nie chciałaś być starą panną, z nadzieją, że miłość przyjdzie z czasem, takie małżeństwo z rozsądku. A on? Kochał Cię?
Co powoduje to, że czujesz się nieatrakcyjna? To, że Twój mąż tak mówi i Cię atakuje, czy sama ze sobą też się czujesz źle? Akceptujesz siebie i swój wygląd?
Jesteś niezależną, młodą Kobietą.  Musisz uzmysłowić sobie, że to nie mężczyzna jest Twoim słońcem, tylko Ty nim jesteś. Małżeństwo to nie jest wyznacznik sukcesu. Oczywiście, dobrze jest mieć kogoś przy sobie, kto kocha, wesprze, spędzi z nami wieczór, ale nic na siłę.
Wydaje mi się, że mimo swojej niezależności, nie potrafisz być samodzielna. I nad tym powinnaś najpierw popracować.

Twoja sytuacja przypomina mi własną z kilku lat wstecz, z tym, ze ja wyszlam za maz z uczucia. Po latach zylismy tylko logistycznie, maz chyba czul sie przy mnie gorszy, ja troche grałam osobe niezalezna. Zarabialam wiecej, znacznie, ale poniewaz zwiazek tkwil w martwym punkcie i o włos od rozwodu, nic sie w naszym zyciu nie zmienialo. Mielismy budowac dom ale argumentem na nie bylo zawsze to, ze nie wiemy co z nami i kto zostanie z kredytem. Taka stagnacja trwala latami. W koncu poszlam do terapeuty, bo nie moglam ruszyc z miejsca.
Nie jest tak jak pisal Balin - ze terapia jest po to by obmyslac strategie zmiany meza pod swoje oczekiwania. Przeciwnie. Zrozumialam tam wlasne bledy. Jednak kazdy musi wykonac prace nad samym soba i do tanga trzeba dwojga. Maz nie chcial i uszanowalam to. W koncu sie rozeszlismy. Po paru latach poznalam kogos, z kim w pol roku przezylam wiecej niz z mezem w 13 lat malzenstwa a 20 znajomosci. Oboje jestesmy ludzmi nastawionymi na rozwoj, dzieje sie bardzo duzo, tego mi zawsze brakowalo. W pelni tez siebie kochamy i akceptujemy, nie ma mowy o czuciu sie gorszym, czy probie zmiany kogokolwiek.
Autorko...tak jak pisala Owieczka - przemysl kwestie swojej niezależności, bo wyczuwam podobnie - ze pod przykrywka Twojej pozornej przewagi kryje sie jeszcze coś...jakiś lęk, jakies kwestie poczucia wartosci. Moze gdzies w glebi masz przekonanie, ze nic lepszego Cie w zyciu nie czeka, albo ze bedziesz juz na zawsze sama.
Moj terapeuta mowil : jesli chce Pani zobaczyc zmiane zycia na zewnatrz musi Pani najpierw dokonac zmiany wewnatrz!
Kiedy zmieniasz postawy, myslenie, swiat sie do tego dostraja. Moze Partner ktorego masz jest wlasnie odbiciem stanu Twojego umyslu. Wykorzystaj to jako lekcję do przerobienia.
Odpowiedź na wszystkie pytania jest w Tobie. Czego sie boisz? Co Cie powstrzymuje przed zmianą? Co tak naprawde o sobie myslisz? Jesli faktycznie nie lubisz siebie, pozostawanie przy partnerze, ktory Cie w tym utwierdza to nic innego jak synchronizacja Twojego umyslu ze swiatem zewnetrznym. Zmien myslenie o sobie a co innego zacznie byc z tym spojne....Wtedy zobaczysz ze wszystko wokol potwierdza Twoja wartosc. Jako ludzie tak mamy. Nie chcemy przezywac dysonansu. Czy nie jest tak ze maz artykuuje to co o sobie myslisz - jego opinia pasuje do tego jak sie czujesz?
Nie zmienisz go ale mozesz cos zrobic ze soba w roznych obszarach.
Zajmij sie soba i dzialaj.
Na razie nic sie nie zmienia bo oboje robicie to samo wiec macie ten sam efekt. To zacznij robic cos innego. Cos niestandardowego. Wyjdz poza ramy.

Gdybys miala dzis zrobic jedna rzecz, ktora jest dla Ciebie w pelni realna i mozliwa, a ktora moglaby Cie przyblizyc do wyjscia z impasu lub uczynienia czegos z troski o siebie - co by to bylo?
Zapisz. Skonkretyzuj. Zrobie to a to dzis o godzinie....I tak malymi krokami do celu.  A co jest celem? Zmiana. W jakim zajdzie kierunku? Nie wiemy. Eksperymentuj. To co mozesz osiagnac nie dzialajac i niczego nie zmieniajac lub oczekujac nierealnej zmiany u meza - juz dobrze znasz...

Popieram. albo na indywidualną terapię- bo Twoja postawa wobec życia w wieku 42 lat zaledwie jest tragiczna.. Może to nawet depresja.
Boisz się nie poznasz nikogo mądrego? A mąż jak wygląda na tym tle? doczytałam- chodzisz na terapię do psychoteraputy, czy na konsultacjee do psychologa? bo to różnica..

Zgadzam się.

42 lata i oczekiwanie na zgon, za chwilę menopauza, choroby starcze, zrzędzenie, itp

A gdzie w tym wszystkim jesteś ty? masz jakikolwiek wpływ na swoje życie? jesteś zdolna do zrobienia czegokolwiek - polubienia swojej wagi albo schudnięcia, itp

Chyba obydwoje związaliście się z sobą na skutek krótkotrwałego zauroczenia i po prostu z braku laku. Nie uratujesz małżeństwa fundując rodzinie większe mieszkanie, tylko pogrążysz się finansowo, na czym skorzysta Twój pożal się boże, mąż. Nie popełniaj ponownie tego błędu, bo znowu trąci desperacją, nie trzymaj chłopa za wszelką cenę, byleby był. Nie masz przecież żadnej satysfakcji z tego związku, a wręcz przeciwnie.

Dlaczego widzisz swoją przyszłość w tak czarnych barwach, naprawdę wierzysz, że Twój mąż zaopiekuje się Tobą w razie potrzeby, czy szukasz kolejnej wymówki, żeby tkwić w tym toksycznym układzie?
Obawiam się, że niczego nie stracisz rozstając się z nim, a tylko zyskasz przede wszystkom spokój.
On nie chce się wyprowadzić, a jednocześnie robi łaską, że w ogóle jest?
Nie, to nie łaska, tylko wygoda, jeśli on zarabia niewiele, to doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że po rozwodzie  i konieczności łożenia na dziecko, niewiele mu zostanie, będzie musial wrócić do swojej "porządnej" rodziny, a do tego nie będzie mial kogo dręczyć, żeby poczuć się lepiej.
Ojcem zawsze będzie i rozwód nie jest tutaj argumentem.
Idź do prawnika po poradę, wydaje mi się, że w przypadku rozwodu, zważywszy na to, że mieszkanie jest Twoją odrebną własnością, on musiałby sie wyprowadzić.
Zyskałabyś spokój i wolność.