Modlitwa za kogoś, słusznie czy nie? - Netkobiety.pl

Bardzo ciekawy temat.
Na wstępie zaznaczę, że nie jestem chrześcijanką - żeby było jasne Nie wyznaję żadnej z religii.

Jeśli ktoś powiedziałby mi, że będzie się modlił o moje nawrócenie, uznałabym, że niech sobie robi co chce - dlatego, że nie wierzę, by czyjaś modlitwa mogła zagrozić mojej wolnej woli. Każdy ma prawo wierzyć w co chce, a że ja nie wierzę w chrześcijańskiego Boga, to po prostu będę sobie żyła dalej tak, jak do tej pory. Modlitwa ma według mnie działanie dla osoby modlącej się, nie dla osoby będącej obiektem modlitwy. Kiedy ktoś się modli, czuje się lepiej - więc niech sobie robi to dalej, na zdrowie.

Myślę, że opisana przez Ciebie forumowa sytuacja wynikła z tego, że wielu chrześcijan (oczywiście nie wszyscy) podchodzi do wiary w ten sposób: mój Bóg jest jedynym prawdziwym, a wszyscy, którzy wierzą w innego lub wcale nie wierzą, są zagubieni i trzeba się za nich modlić. Wielu z nich nie jest w stanie zaakceptować faktu, że dla każdej religii dany Bóg jest tak samo prawdziwy, jak chrześcijański Bóg dla chrześcijan. To jest przykre.

Wierzę, że modlitwa może być skuteczna (wiem, że to dziwnie brzmi w ustach ateisty - ale podobnie jak Ty, Szept, wierzę, że modlitwa to pewna energia, życzenie wysyłane w Kosmos, które może się spełnić), ale dopóki nie narusza wolnej woli osoby będącej obiektem modlitwy. Naruszenie wolnej woli jakiejkolwiek istoty nią obdarzonej jest wbrew prawom obowiązującym we Wszechświecie.

Jak już napisałem wszystko zależy od przekonań. Chrześcijanie wierzą, że modlić należy się tylko do Jezusa a inne formy są niebezpieczne i bałwochwalcze. Z tego co zauważyłem twoje poglądy są w tym względzie liberalne. Wierzysz, że to nic złego, że ktoś wybiera Jezusa itp. Bez sensu pytać się wszystkich czy chcą żeby się o nich modlić, poza wyjątkiem kiedy mają się w to angażować czy ma to się odbyć w ich domu itp. Wcale nie musisz się zgadzać na modlitwę, natomiast nie bój się, że ktoś Ci chce zrobić krzywdę (o ile to jest w ogóle możliwe). Myślę, że twoja reakcja na deklarację mojej modlitwy jest przesadzona. Wystarczyło napisać ?dziękuję, proszę się o mnie nie modlić?. Moje motywacje już opisałem. Myślę, że moja reakcja na twoją deklarację jakichś praktyk okultystycznych byłaby znacznie spokojniejsza. Chociaż jakaś nerwowa reakcja z mojej strony mogła by być zrozumiała ze względu na moje poglądy. Nie przejmuj się tak bardzo tą sprawą, to nie jest ograniczanie twojej woli.
Jeśli ktoś Cię nienawidzi i przeklina to jest powód do niepokoju, ale jak ktoś się modli i błogosławi żeby Ci się nic złego nie stało to inna sprawa. Jak ktoś się martwi i chce jak najlepiej dla Ciebie, nawet jak ma błędne przekonania to nie zaszkodzi Ci zwłaszcza na odległość.

Zgadza się i pomyślałem w ten sposób. Okultyzmem nazywam praktyki związane z wykorzystaniem różnych mocy, może to nie jest słownikowa definicja. Jak zauważyłem w twoich wypowiedziach mam się o co martwić. Pozdrawiam

Wiara jest darem od Boga. Bóg pociąga za sobą ludzi, On szuka ludzi. 
Dar wiary pochodzi tylko od Boga i nie podlega ludzkiej negocjacji.

Dlatego też moim zdaniem modlitwa za ludzi, którzy ewidentnie tego nie chcą, nie ma sensu.
Jeśli będzie to zamiarem Boga pociągnąć daną osobę do siebie, zrobi to bez względu na nasze za nią modlitwy.

Poza tym jest tylu ludzi, którzy pragną naszej modlitwy, że nie będę się przecież spierać z kimś kto sobie nie życzy by modlić się za niego, by tracić mój czas na coś czego on absolutnie nie chce. Ten czas mogę poświęcić na modlitwy za osoby mi bliskie i te, które o to proszą.

Choć szczerze mówiąc mam koleżankę, która wyznaje tak naprawdę wartości chrześcijańskie, nawet sobie tego nie uświadamiając, i za nią, przyznam, że się modle, choć ona twierdzi, że nie wierzy i nie zależy jej na mojej modlitwie...

Więc czekam, i wierzę, że Bóg w Chrystusie objawi jej się wcześniej czy później.

Ogólnie zgadzam się z wypowiedziami  "mtmtc".

Nie mogę uwierzyć w to, że jest kilku równie prawdziwych bogów. Podstawą wiary chrześcijańskiej jest tylko jeden prawdziwy, a reszta to fałszywki. Uważam, że szacunkiem i tolerancją trudniej wykazać się kiedy się konfrontujesz z ludźmi ze skrajnymi poglądami. Łatwo zgodzić się na coś jeśli to nie jest w sprzeczności z twoim sumieniem. Nikt nie powinien decydować się na postępowanie wbrew swojemu sumieniu, nikt też nie powinien tego oczekiwać w imię tolerancji.
Stwierdzenie, że nie jesteś tolerancyjny bo wierzysz tylko w jednego Boga nie jest prawdziwe. Tolerancja i szacunek to zrozumienie stanowiska innej osoby (także chrześcijan). Nikt nikomu nie może zabronić modlić się jeśli to nie wymaga jego zaangażowania. Dla mnie to żaden problem jeśli ktoś koniecznie chce się pomodlić o mnie (nawet do bogini natury) byle nie wymagał mojego zaangażowania. Sugerowanie, że musisz zmienić swoje przekonania żeby szanować i tolerować innych to szantaż emocjonalny.
Nie powinniśmy tolerować faszyzmu, i rasizmu ale jak ktoś chce się modlić to niech się modli byle nie hałasował za bardzo. Czy tolerancją wykazują się tylko ludzie o słabych przekonaniach? Co oznacza "...trzeba ptrzeć też na tych..."?

Podsumowując każdy w coś wierzy, i nie oto chodzi żeby poglądy innych zmieniać. Natomiast musimy ze sobą rozmawiać bo to jest podstawa w tolerowaniu innych. Poza tym skąd możemy mieć pewność, że mamy racje jeśli zamykamy się na inne poglądy. Trzeba się wysłuchiwać nawzajem i mówić szczerze nie lekcjo ważyć innych. Poświęcić czas i nie zamykać się na inność. Zachować to co się wierzy czyste razem z sumieniem. Starać się nie szkodzić ale pomagać. Umieć wyrazić swoje poglądy i dać wyrazić poglądy innym. Pozdrawiam

Witam Jestem chrześcijanką i powiem szczerze , że nie miałabym nic przeciwko gdyby jakaś osoba modliła się o mnie do swoich bogów. Nie wierzę w innych bogów dlatego też nie wierzę w moc takiej modlitwy. Dlatego proszę bardzo. Co do tego zaś, że ja modlę się za innych do mojego Boga... Nie spotkałabym się jeszcze z tym by ktoś był temu przeciwny, zazwyczaj osobie niewierzącej jest to obojętne. Jeśli mój Bóg nie jest Bogiem prawdziwym to i moje modlitwy o niego nie zostaną wysłuchane - tak uważam.

Tu bym polemizowała. Bo modlitwy charyzmatyków to silnie skoncentrowana energia

Ujmę to tak, znam pzrypadke ze po fakcie wyszło, ze byał w czyjejs sprawie modlitwa charyzmatyka prowadzona, wiec mozna wykluczyc element wiary w taką energię

Nie nie wiedział wczesniej ale ta modlitwa wpłynęła na niego. I nie spełnił niczyich zyczen bo poradzil sobie i został przy swojej drodze, a nie innej.

Dokladnie tak jest. Zgadzam się.

Sama piszesz że to co robisz a więc np.prosząc jesteś w stanie chcenia czyli działa autosugestia.

Ja nie zastanawiam się nad formą modlitwy dla mnie to relacja a nie sposób na uzyskanie czegoś. Staram się być szczery do bólu, ale też często zapominam o sobie i swoich potrzebach po to żeby lepiej się skupić na tym co mówi do mnie Bóg. Często zostawiam inicjatywę Jezusowi, to On decyduje jak ma wyglądać nasze spotkanie.
Tak na marginesie jak można prosić o coś czy adorować Boga który nie jest osobą?

jedność z absolutem, to akceptacja każdego jaki jest, w co wierzy, jakie ma poglądy.. Czyż wszyscy nie jesteśmy jednością?
Nie jestem osobą religijną, ale wierze że Bóg, jako bardziej energia istnieje, otacza nas, pomaga w razie problemów oraz daje nam to czego potrzebujemy (niekoniecznie to czego chcemy).
Znalazłam ostatnio tekst, który spodobał mi się:

W brzuchu brzemiennej kobiety rozmawiało dwoje dzieci. Jedno z nich było wierzące, drugie nie.
Niewierzący: - Wierzysz w życie po porodzie?
Wierzący: - Tak, oczywiście. To jasne, że istnieje życie po narodzeniu. Jesteśmy tutaj żeby stać się wystarczająco silnymi i gotowymi do tego, co nas czeka po porodzie.
Niewierzący: - To jakaś głupota! Nie ma żadnego życia po porodzie! Możesz sobie wyobrazić jak takie życie mogłoby wyglądać?
Wierzący: - Nie znam wszystkich szczegółów, ale wierzę, że tam będzie więcej światła i możliwe, że sami będziemy chodzić i jeść swoimi ustami.
Niewierzący: - Ale bzdura! To niemożliwe, żeby samemu chodzić i jeść! To w ogóle śmieszne! Mamy pępowinę, która nas odżywia. Wiesz, muszę ci powiedzieć, że to niemożliwe żeby istniało życie po porodzie, ponieważ naszym życiem jest pępowina - i tak zbyt krótka.
Wierzący: - A ja wierzę, że to możliwe. Wszystko będzie nieco inaczej, ale można sobie to wyobrazić.
Niewierzący: - Przecież stamtąd jeszcze nikt nie wrócił! Życie po prostu kończy się porodem, a w ogóle to życie jest jednym wielkim cierpieniem w ciemności.
Wierzący: - Nie, nie! Dokładnie nie wiem, jak będzie wyglądać nasze życie po porodzie, w każdym bądź razie zobaczymy mamę i ona się o nas zatroszczy.
Niewierzący: - Mamę? Ty wierzysz w mamę? I gdzie ona jest?
Wierzący: - Ona jest wszędzie wokół nas, znajdujemy się w niej i dzięki niej poruszamy się i żyjemy. Bez niej my po prostu nie możemy istnieć.
Niewierzący: - Całkowita bzdura! Nie widziałem żadnej mamy i dlatego to oczywiste, że jej nie ma.
Wierzący: - Nie mogę się z tobą zgodzić. Przecież czasami, kiedy wszystko wokół cichnie, można usłyszeć jak ona śpiewa i poczuć jak gładzi nasz świat. Ja twardo wierzę, że nasze prawdziwe życie zaczyna się dopiero po porodzie.

Podoba mi się ten przykład z ciążą, chociaż można polemizować co do szczegółów (ale nie o to tutaj chodzi).
Zgadzam się, że to co widzimy można przełożyć na to jak wygląda świat duchowy. Kiedy Bóg stwarzał świat jest napisane, że Duch Boży unosił się nad powierzchnią wód. W języku oryginalnym chodzi o to, że był brzemienny albo coś w tym rodzaju a nie unosił się.
Twoja historia uświadamia mi, że Bóg tak jak nasza mama jest kochającą osobą która ma zamiary i marzenia związane z naszym życiem. Opiekuje się nami i chce wychować.
Na szczęście nie jesteśmy jednością (w zrozumieniu Absolutu) każdy jest odrębną osobą, dzięki temu potrafimy świadomie kochać i wybierać. Na tym polega dar życia, że każdy może być sobą.